မချောဆယ်ယောက် ကိုယ်တစ်ယောက်

 မြန်မာပြည်မြောက်ပိုင်း တစ်နေရာ၏ ကောင်းကင်ယံတွင် တိုက်လေယာဉ် သုံးစီး အတောင်ချင်း ယှက် လျှက် ပျံသန်းနေသည်။ သိန်းငှက် တိုက်လေယာဉ်အုပ်။ အုပ်မှူးအဖြစ် ဦးစီးသူက ဗိုလ် ဇော်လတ်။ သူ့မျက်လုံး များက သိန်းငှက်မျက်လုံးသဖွယ် စူးရဲစွာ တစ်စုံတရာကို လှုပ်ရှား ရှာဖွေနေသည်။ ဟော.. တွေ့ပြီ။ ပစ်မှတ်။ ``အုပ်ခွဲမယ်´´ ဟူသော အမိန့်ကို ဆက်သွယ်ရေးစက်မှ တဆင့် ပေးလိုက်ပြီ။ သူ၏ ဘေးနှစ်ဖက်တွင် အတောင်ချင်း ပေနှစ်ဆယ်ခန့် ကပ်လျှက် ပါလာသော လေယာဉ်နှစ်စီးသည် ဘယ် ညာ သို့ ခွဲထွက်သွား သည်။ ဗိုလ်ဇော်လတ် အထိန်းလက်ကိုင်ကို ရှေ့သို့ တွန်းချလိုက်ရာ လေယာဉ်သည် ရေပြင်ညီပြေးနေရာမှ ရုတ် တရက် အောက်သို့ စိုက်ဆင်းသွားသည်။ အမြင့်ကိုပြသည့် Altimetre သည် တွီတွီ တွီတွီနှင့် အချက်ပြသံ ဆက်တိုက် အော်မြည်ကာ လက်ဝဲရစ် လျှင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေသည်။ လေယာဉ် အမြင့်မှ အနိမ့်သို့ အရှိန် အဟုန်ပြင်းစွာ စိုိက်ဆင်းနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ လက်ထဲရှိ လက်ကိုင်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရသည် မှာ လက်အံပင် သေလုပြီ။
   ပစ်မှတ်ရှာ ရေဒါတွင် ပစ်မှတ်ကို ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့ရသည်နှင့် လက်ကိုင်ရှိ အပစ်ခလုတ်ကို တည် ငြိမ်စွာ နှိပ်ချလိုက်ရာ ဒုံးကျည် နှစ်လုံးသည် ရွှီးကနဲ အသံပေးကာ ပစ်မှတ်သို့ အဟုန်ပြင်းစွာ သွားရောက်ထိ မှန်သည်။ မီးခိုးလုံး ဖုန်လုံးများ ဝုန်းကနဲ ထသွားချိန်တွင် အထိန်းလက်တံကို နောက်သို့ တစ်ဆုံးပြန်ဆွဲလိုက် သည်။ လေယာဉ်သည် မြေပြင်သို့ စိုက်ဆင်းနေရာမှ ရုတ်ချည်းပင် ဦးမော့ကာ ကောင်းကင်ယံပေါ်သို့ ပြန် တက်သွားတော့သည်။ မြေပြင်တပ်မှ ဆက်သွယ်ရေးစက်အတွင်းသို့ ပစ်မှတ်ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ကျေး ဇူးတင်ကြောင်း အကြောင်းကြားသည်။ အခြား လေယာဉ်နှစ်စီးကလည်း ပစ်မှတ်အသီးသီး ဖျက်ဆီးပြီးဖြစ်သ ဖြင့် လေယာဉ်အုပ်ပေါင်းကာ လေယာဉ်ကွင်းသို့ ပြန်ဆင်းလာတော့သည်။
   ဇော်လတ်တို့ ပိုင်းလော့ လောကသည် အပြင်လူများက ကြည့်လျှင် သာသာယာယာ ရှိလှသည်ဟုု ထင်ရ သော်လည်း လက်တွေ့တွင်ကား အန္တရာယ်များလွန်းလှသည့် အလုပ်ဖြစ်သည်။ စက္ကန့်မျှ မခြား သတိနှင့် လူ ကပ်နေရပြီး သတိတစ်ချက်လစ်သည်နှင့် အသက်ဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်သွားရမည်။ မမျှော်မှန်းနိုင်သည့် ရာသီဥတုလိုမျိုး၊ စက်ချို့ယွင်းပျက်ကျမှုမျိုးများ အချိန်မရွေး ဖြစ်လာနိုင်သလို ရန်သူ၏ ပစ်ချခြင်းကိုလည်း ခံရ နိုင်သေးသည်။
   စစ်ဆင်ရေးတစ်ခေါက်ပြီးသွားတော့ အုပ်မှူးက ခွင့်ပေးသည်။ ဇော်လတ် ပျော်လိုက်သည့် ဖြစ်ခြင်း။ ဇော်လတ်တွင် မိဘများ မရှိကြတော့။ ညီအစ်ကို မောင်နှမလည်း မရှိ။ တစ်ကောင်ကြွက်။ သူ့မှာ ဘာပျော်စရာများရှိသနည်း။ ပျော်စရာရှိပါသည်။ ဇော်လတ်၏ ချစ်သူသည် ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်တွင် ကျူတာ တစ် ယောက်၊ သူမနာမည်က နန်းသဇင်၊ ချစ်သူလေးနှင့် တွေ့ရဖို့ ဇော်လတ် ရင်တွေ ခုန်နေသည်။ ခွင့်ရသည့် ဆယ့် ငါးရက်အတွင်း ချစ်သူလေးနှင့်သာ ပျော်စရာနေရာတွေကို လျှောက်သွားမည်။
   ဇော်လတ်နှင့် နန်းသဇင်တို့ ချစ်သူဖြစ်သွားကြပုံမှာ အံ့သြစရာတော့ ကောင်းလွန်းလှသည်။ လွန်ခဲ့သည့် တစ်နှစ်လောက်က ဇော်လတ်တို့လေယာဉ်အုပ်သို့ ကောင်မလေးတစ်ယောက် ရောက်လာသည်။ ထိုကောင်မ လေးသည် တစ်ချိန်မှာ ချစ်သူဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ဇော်လတ်ထင်မှတ်မထားခဲ့။ ထိုကောင်မလေးက ဇော်လတ်တို့ အုပ်မှူး၏ တူမ ဖြစ်နေသည်။ ဇော်လတ်က တပ်ပြင်ထွက်ရန် လမ်းဝသို့ ထွက်လာစဉ် ဗောက်စ်ဝက်ဂွန် ကား အဝါရောင်လေး တစ်စီး သူ့ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။ ကားရပ်လိုက်သဖြင့် ကားထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ကားထဲတွင် နေကာမျက်မှန် ပန်းရောင်လေး တပ်ထားသော နုနယ်လှပသည့် မျက်နှာလေးတစ်ခုကို မြင်လိုက် ရသည်။ ထို မျက်နှာပိုင်ရှင်လေးက သူမနေရာမှ တစ်စုံတစ်ခု လှမ်းမေးလိုက်သည်။ လမ်းပေါ်ရှိ ယာဉ်များ၏ အသံများဖြင့် သေချာမကြားလိုက်ရ။ ကားက ညာမောင်းဖြစ်သဖြင့် သူမပြောသည်ကို ကြားနိုင်ရန် သူမရှိရာဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ စိတ်ထဲတွင််တော့ အပြင်ထွက်မလို့ ကြံကာမှ ဘာအလုပ်ပေါ်အုံး မလဲ ဟုသာ တွေးတောနေမိတော့သည်။
   သူမဘက်ခြမ်းသို့ ရောက်လာသော ဇော်လတ်ကို ကြည့်ကာ သူမသည် ဗိုလ်မှူးကြီးအောင်သာ၏ တူမ ဖြစ်ကြောင်း၊ ဗိုလ်မှူးကြီးအောင်သာ အိမ်သို့ သွားရောက်လိုကြောင်း ပြောသည်။ ဇော်လတ်က ဗိုလ်မှူးကြီး အောင်သာ နေပြည်တော်သို့ အစည်းအဝေးသွားကြောင်း၊ ဗိုလ်မှူးကြီးကတော်တော့ ရှိကြောင်း ပြောပြသည်။ သွားရမည့် လမ်းကြောင်းကို ပြောပြလိုက်သည်။ ဂိတ်ဝကနေဝင်သွား၊ အဲဒီကနေ ဘယ်ကွေ့၊ ပြီးရင်ညာကွေ့၊ ပြီးရင် ဘယ်ထပ်ကွေ့၊ ပြီးရင် ညာပြန်ကွေ့၊ လမ်းနှစ်လမ်းကျော်သွားလျှင် ညာထပ်ကွေ့၊ ပြီးရင် ဘယ်ကွေ့၊ ရှေ့တည့်တည့်ဆက်သွား၊ ပြီးရင် ညာပြန်ကွေ့ စသည်ဖြင့် စသည်ဖြင့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း လမ်းညွှန်ပေးလိုက် ပါသည်။ ဗိုလ်ဇော်လတ် ပြောပြသော လမ်းကြောင်းကို ကြည့်ကာ မိန်းကလေး စိတ်ညစ်သွားသည်။ ခေါင်းကုတ် သွားကာ လိုက်ပို့ပေးလျှင် အလွန်ကျေးဇူးတင်မိမည့်အကြောင်း ပြောလာသည်။ ဗိုလ်ဇော်လတ် ထွင်သောခြုံသို့ ယုန်က ဆိုုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ဝင်လာချေသည်။
   ဇော်လတ်ကလည်း ထိုအလှဘုရင်မလေးရှိရာ ရှေ့ခန်းမှာ တက်လိုက်ကာ ဘယ်ကွေ့၊ ညာကွေ့ ကောင်း ကောင်း လမ်းညွှန်ကာ လိုက်လာသည်။ တကယ်တော့ လမ်းက ဘာမှ ခဲရာခဲဆစ် မဟုတ်။ ဂိတ်ရှေ့တည့်တည့် ကဝင်သွားလိုက်ရုံနှင့် တပ်မှူးအိမ် တန်းရောက်သည်။ အိမ်ရောက်တော့ တပ်မှူးကတော် ဒေါ်မြမြစိမ်းက သူ့တူ မ ရောက်လာသဖြင့် ပြာပြာသလဲ ထွက်ကြိုသည်။ အနှီ မိန်းကလေးက ဇော်လတ်ကို အလွန်ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဒီလောက်ရှုပ်ထွေးသော လမ်းကြောင်းကို သူမ မဝင်တတ်သဖြင့် ဇော်လတ် လိုက်ပို့ကြောင်း ပြောပြသည်။ ဒေါ်မြ မြစိမ်း အံ့သြတကြီး မျက်လုံးပြူးကာ ဇော်လတ်ကို ကြည့်သည််။ ဘယ်လိုတောင်လားပေါ့။ စတီယာရင်ပင်  တစ်ချက် လှည့်စရာ မလိုသော လမ်းကို ရှုပ်ယှက်ခတ်အောင် လမ်းပြပေးရသော ဇော်လတ်ကို ထမင်းပါ ကျွေးရ တော့မည့် အနေအထား ဖြစ်သွားသည်။ တူမလုပ်သူကို နေရာချပေးပြီး
``ဟဲ့ ဇော်လတ် ဘယ်နှယ့်ကြောင့် တစ် ဖြောင့်တည်းလမ်းကို ရှုပ်ရှက်ခတ်နေအောင် ပြပေးရတာတုန်း၊ ပြောပါအုံး ငနာလေးရဲ့´´
``အို အစ်မကလည်း အစ်မတူမမဟုတ်ဘဲ အပြင်က အရပ်သားဆို လမ်းမမှတ်မိအောင်လို့ ပတ်ပြီး ဝင်ခိုင်းတာပေါ့ ဟဲဟဲ´´
``ဇော်လတ်နော် နင့်အကြံ ငါသိနေတယ် ဟွင်းဟွင်း´´
 တပ်မှူးကတော်က သဘောကောင်းသည်။ အရာရှိငယ်တော် တော်များများနှင့် ခင်သည်။ မနက်ဖြန် သူ့တူမကို မြို့ထဲလိုက်ပို့ဖို့ ပြန်လာရန် ဇော်လတ်ကို ပြောလိုက်သည်။ ဇော်လတ် တော်တော်ပျော်သွားသည်။ ထွင်ထားသည့်ခြုံကို ယုန်ဖြူမလေးက ဝင်လာသည့်အပြင်် မီးပုံထဲသို့ပါ ခုန် ချသည့် အဖြစ်ပါလား။ ဇော်လတ် ဒီကောင်မလေးနှင့် ရင်းနှီးချင်သည်။
   ဇော်လတ် ချမ်းချမ်းစီးစီး သီချင်းတအေးအေးနှင့် ရေထချိုးနေသည်။ ထို့နောက် အသန့်ဆုံး ယောပုဆိုး နှင့် အဲရိုးရှပ် အပြာစင်းကို ဝတ်လိုက်ကာ ရေမွှေးဆွတ်လိုက်သည်။ ဆံပင်ကိုလည်း Code10 နှင့် ကော့နေ အောင် လိမ်းလိုက်သည်။ ချိုင်းနံ့ထွက်မှာစိုးသဖြင့် နေဗီယာ လိမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သီချင်းတအေးအေး နှင့် တပ်မှူးအိမ်သို့ ရောက်သွားသည်။ တပ်မှူး၏ တူမချောလေးက သေသေချာချာ ဖြီးလိမ်းပြင်ဆင်ပြီးသွားပြီ။ ခုမှ သေချာ သတိထားကြည့်မိသည်။ စကတ်က ဒူးဖုံးသည်ဆိုရုံ မိုးပြာရောင်လေး၊ အကျင်္ ီက စကတ် အရောင် နှင့် အတူတူ မိုးပြာရောင်လေးပင် ဖြစ်သည်။ ခါးပတ်က လေးလက်မလောက် အနက်ရောင် သားရေခါးပတ် ဖြစ်သည်။ ထိုခါးပတ်ကြောင့် သူမ၏ ခါးကျင်ကျင်လေး၏ အလှအပသည် ထင်ရှားပေါ်လွင်လှသည်။ သူမ၏ အသားအရည်သည် တရုတ်မတွေလောက် မဖြူစေကာမူ ၀ါညက်ညက်ဖြင့် ကျက်သရေရှိစွာ ဝင်းပနေသည်။ မျက်နှာတွင် ဘာမှ လိမ်းကျံထားခြင်းမရှိ။ Moisturizer လောက်သာ သုံးထားခြင်း ဖြစ်မည်။ နှုတ်ခမ်းနီမဆိုး ထားသော နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးက ပန်းသွေးရောင် သန်းနေသည်။
   အဖြူရောင် ခုံမြင့်ဖိနပ်ကလေးစီးကာ ချစ်စရာကောင်းလှသည့် ခြေတံသွယ်သွယ်လေးများနှင့် ဖြောင့် စင်းသော ပေါင်တံ၊ စွင့်ကားကာ ဖရိုဖရဲမရှိ တင်းရင်းလုံးဝန်းသည့်တင် နှင့် မို့မောက်သော ရင်နှစ်မွှာကြောင့် သူ မ၏ အလှကောက်ကြောင်းများကို စုပေါင်းသုံးသပ်လိုက်သည့်အခါ နတ်မိမယ်လေး တစ်ပါးအလား ထင်မှတ် မှားရလေတော့သည်။ ထို နတ်မိမယ်လေးက ယာဉ်မောင်းနေရာမှာ မထိုင်ဘဲ တစ်ဖက်က ထိုင်ခုံမှာ ဝင်ထိုင် သည်။ ဇော်လတ် သိလိုက်သည်။ သူ ကားမောင်းကျွမ်းကျင်သည်ကိုလည်း အစ်မ ပြောထားပြီးပြီ ဖြစ်လိမ့်မည်။ အင်းပေါ့ ဒီလို တောင်ပေါ်လမ်းမျိုးကို မောင်းနေကျလူက မောင်းလျှင် ပိုကောင်းမည်  မဟုတ်ပါလား။
   ဇော်လတ်တို့ ထွက်လာသည်။ ဇော်လတ်ရင်ထဲတွင် တဒိန်းဒိန်း လှုပ်ရှားလာမိသည်။ ကားပေါ်တွင် သူနှင့် နတ်မိမယ်လေး နှစ်ယောက်တည်းမဟုတ်ပါလား။ သို့သော် ရင်ခုန်ရုံမျှသာ။ သူမကို ဘယ်ကစပြီး ဘာပြောရ မှန်း မသိ။ သူမကလည်း ဘာမှ မပြောသေး။ နှစ်ယောက်သားကြားက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းရန် ဇော်လတ် စကားစ ရှာနေသည်။
``အစ်မ မနက်စာအရင်စားမလား´´
``အင်း ကောင်းသားပဲ ဗိုလ်ကြီးကြိုက်တဲ့ဆိုင်ကို သာ မောင်းပါ နန်း တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးဘူး´´ ``အစ်မရယ် ဗိုလ်ကြီးလို့ မခေါ်ပါနဲ့လား ကျွန်တော့်နာမည် ဇော်လတ်ပါ။ ဇော်လတ် လို့ခေါ်ရင်ရပါတယ်´´
``သြော် ဟုတ်ပါပြီ ကိုဇော်လတ်ရယ် ကျွန်မနာမည်က နန်းသဇင်ပါ၊ ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်မှာ နည်းပြလုပ်နေပါတယ်။ ကျွန်မက ၁၉၈၉ မှာ မွေးတာ၊ ကိုဇော်လတ်ကရော ဘယ်နှခုနှစ် မွေးတာလဲ´´
``သြော် အဲဒါဆို ကျွန်တော်က နှစ်နှစ် ငယ်တာပေါ့၊ ကျွန်တော်က နိုင်တီဝမ်းဘွန်း ပါ၊ အဲဒါဆို အစ်မလို့ပဲ ခေါ်ပါရစေ၊ ကျွန်တော့်မှာ ညီအစ်ကို မောင်နှမရော မိဘတွေရော မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ အစ်မတစ် ယောက်ဖြစ်ဖြစ်၊ အစ်ကိုတစ်ယောက်ဖြစ်ဖြစ် ရှိရင်ကောင်းမှာပဲလို့ ဆုတောင်းမိတယ်၊ အခု တကယ်ပြည့်ဝလာ ပြီလား မသိဘူး´´
`` အို   စိတ်မကောင်းစရာပဲ ဗိုလ်ကြီးဇော်လတ်ကို အစ်မ မောင်လေးလို့ပဲ ခေါ်ပါရစေတော့၊ အစ်မမှာလည်း မောင်နှမသားချင်း မရှိတော့ပါဘူး၊ မိဘတွေတော့ ရှိသေးတယ်လေ၊ မောင်လေး အသစ်တစ် ယောက် ရတယ်လို့ သဘောထားပါ့မယ်နော်၊ အစ်မကိုလည်း မမလို့ပဲ ခေါ်နော်၊ ဒါပေမဲ့ မမရဲ့  အဒေါ်ရှေ့ မှာတော့ အဲ့လိုမခေါ်နဲ့ပေါ့၊ တော်ကြာ တမျိုးထင်နေမှဖြင့် ခစ်ခစ်´´
   ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် တောင်တန်းသာ စားသောက်ဆိုင်သို့ ရောက်လာသည်။ တောင်တန်းသာ စားသောက်ဆိုင်မှာ ထမင်းကြော်မှာစားသည်။ ပြီးတော့ စကားစမြည် ပြောဖြစ်ကြသည်။ များသောအားဖြင့် ဇော် ဘက ဒေသခံဖြစ်သောကြောင့် နမ့်ဆန်မြို့၏ အကြောင်းကို ပြောပြရသည်။ မမကလည်း သူမေးချင်တာတွေ မေးသည်။ ဇော်လတ်က ထန်စန်းဂူသို့ လိုက်ပို့သည်။ လမ်းတစ်လျှောက် ရောက်တတ်ရာရာ ပြောရင်း ရင်းနှီးမှု တွေ ပိုလာကြသည်။ နောက်တစ်နေ့လည်း ဇော်လတ် လိုက်ပို့ရပြန်သည်။ မနက်ဖြန် ပြန်ရတော့မည် ဆိုတော့ နန်းသဇင်ရင်ထဲမှာ အမည် ဖော်မရသော ဝေဒနာတစ်ရပ် စိုးမိုးနေသလို ဇော်လတ်လည်း ကြိုတင် ကြေကွဲနေ မိသည်။
   နောက်တစ်နေ့ ဇော်လတ် နန်းသဇင်ကို ကားဂိတ်သို့ လိုက်ပို့သည်။ ကားဂိတ်လည်းရောက်ရော ဇော်လတ် မျက်လုံးရွဲကြီးများဖြင့် နန်းသဇင်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ငိုပါတော့သည်။ နန်းသဇင်ကလည်း နဂိုကမှ မငိုမိ အောင် ထိန်းထားရသဖြင့် ဇော်လတ်ငိုသည်ကို တွေ့တော့ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုပါတော့သည်။ ဇော်လတ် သူ့လက်ကိုင်ပုဝါလေးကို ထုတ်ကာ နန်းသဇင် မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးမိသည်။ နန်းသဇင်ကလည်း ဇော်လတ် မျက်ရည်များကို သူမ၏ နူးညံ့သော လက်ချောင်းလေးများဖြင့် သုတ်ပေးသည်။ သူမ၏ ပိုက်ဆံအိတ်ထဲမှ ကဒ် ပြားလေးတစ်ခု ထုတ်ပေးသည်။ သူမ၏ လိပ်စာကဒ်ကလေးပါ။ ဇော်လတ်က သူ့ဖုန်းနံပါတ်ကို ပေးလိုက်သည်။ ဇော်လတ်တွင် လိပ်စာကဒ်မရှိပါ။ လက်ကိုင်ပုဝါလေးတွင် ရေးကာ ပေးလိုက်သည်။ ကားဂိတ်မှ သူမ၏ အဝါရောင် ဗောက်စ်ဝက်ဂွန်လေး ဘီးလှိမ့်ကာ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ဇော်လတ် ကြေကွဲနေမိသည်။

နန်းသဇင်က ရန်ကုန်ပြန်ရောက်သည်နှင့် ဖုန်းဆက်ဖြစ်သည်။ ညတိုင်းလိုလို အချိန်မှန်ဆက်သည်။ နောက်ဆုံး မနေနိုင်မထိုင်နိုင် နန်းသဇင်ကို ဇော်လတ် ချစ်ကြောင်းဖွင့်ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် အရဲစွန့် ပြောလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမလို တက္ကသိုလ် ကျူတာ တစ်ယောက်က ဇော်လတ်လို ငမွဲစစ်ဗိုလ်လေး တစ်ယောက်ကို ပြန်ချစ်မည်ဟု မထင်မိ။ သို့သော် သူထင်သလို မဟုတ်ပါ။ ရန်ကုန်ကို လာဖြစ်သည့်အချိန်မှာ အဖြေပေးမည်တဲ့။ မလွယ်ပါ။ တပ်မတော်ကနေ ထားရာနေ စေရာသွားရသည့် ဇော်လတ်တစ်ယောက် ရန်ကုန်ကို သွားရန် မလွယ်ကူလှပါ။ သွားလို့မရသည်တော့ မဟုတ်။ သို့သော် ရှမ်းပြည်နယ်မြောက်ပိုင်းဘက်မှာ တိုက်ပွဲ တွေ ဖြစ်နေသဖြင့် လေကြောင်းပစ်ကူ မကြာခဏ ဖြစ်နေသဖြင့် ခွင့်တင်ရန် မလွယ်။ ကြားထဲမှာ ခွင့်မယူဘဲ သွားရန် ယာယီတာဝန်၊ သင်တန်း တစ်ခုခု ရှိမှ ဖြစ်မည်။ သို့နှင့် ဇော်လတ် ကကလေ တွင် တာဝန်ကျနေသည့် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကိုအပူကပ်သည်။ သင်တန်းက ရန်ကုန်မှာ တက်စရာ မရှိ။ စိတ်ညစ်သွားသည်။ နန်း သဇင် ပြန်သွားပြီး (၃)လခန့် အကြာတွင် အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ရန်ကုန်ကို လေယာဉ်ဖြင့် သွားရ မည်။ မင်္ဂလာဒုံလေတပ်စခန်းသို့ သတင်းပို့ရမည်။ ကျန်တာဘာမှ လုပ်စရာမရှိ။ လေယာဉ်ကို Upgrade လုပ် မည်။ ထိုအတောအတွင်း အနားယူ။ ပြီးရင် နမ့်ဆန်ကို ပြန်လာခဲ့။ ဒါပဲ။ ဇော်လတ် တော်တော်ပျော်သွားသည်။ ရန် ကုန်မှာ ဆယ်ရက်လောက် နေရသဖြင့် ခွင့်ရသည်နှင့် မခြားချေ။
   ဇော်လတ် လေယာဉ်မှူးဝတ်စုံဖြင့် လေယာဉ်ပေါ် တက်လာခဲ့သည်။ အောက်က ကမ်းပေးသည့် ဟဲလ်မက် ကို ယူကာ ဆောင်းလိုက်ပြီး တပည့်ဖြစ်သူကို တုန့်ပြန်အလေးပြုကာ လက်မ ထောင်ပြလိုက်သည်။ အားလုံး အိုကေသည်ဆိုသည့် သဘော။ လေယာဉ်ထွက်ခွာခွင့်ပြုရန် လေဆိပ်ကို ခွင့်တောင်းလိုက်သည်။ လေဆိပ်က လည်း အိမ်မြှောင်ညွှန်း ပေးကာ လေယာဉ်ထွက်ခွာရန် လမ်းရှင်းကြောင်း အကြောင်းပြန်သည်။ ဒိုင်ခွက်များ ခလုတ်များ အားလုံး ပုံမှန်ရှိမရှိ စစ်ဆေးသည်။ ဘရိတ်ကို ဖြုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် Throttle ကို တဆုံး တင်လိုက်သည်။ လေယာဉ်သည် မြင်းဇောင်းမှ လွှတ်လိုက်သည့် မြင်းရိုင်းနှယ် တဟုန်ထိုးပြေးထွက်သွားပြီး ကွင်းမှ လေပေါ်သို့ ပေါ့ပါးစွာ တက်သွားတော့သည်။  ထို့နောက် ရန်ကုန်ဘက်သို့ ဦးတည်လိုက်သည်။ ခရီးရှည်သွားချိန်တွင် လေထဲရောက်သွားလျှင် ထိန်းရသိမ်းရ သိပ်မခက်ခဲလှ။ ရန်ကုန်သို့ နီးလာချေပြီ။ မင်္ဂလာ ဒုံ တာဝါကို လေယာဉ်ဆင်းခွင့်ပေးရန် အကြောင်းကြားသည်။ အားလုံးရှင်းသည် မြေပြင်လေ ၃ မိုင်နှုန်းတဲ့။ ကောင်းသည်။ ပြဿနာ မရှိ။ ကွင်းထဲသို့ တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသွားလိုက်သည်။
   လေယာဉ်ကို ဟန်ဂါထဲ ထည့်ပြီးနောက် ပြန်လှည့်ထွက်လာတော့ မမက အသင့်စောင့်နေသည်။ မမ ပျော်နေသည်။ သူ့လက်မောင်းကို အတင်းပြေးဖက်ကာ ကလေးတစ်ယောက်လို ခုန်ပေါက် လိုက်လာသည်။ လေတပ်တွင် သတင်းပို့ပြီးတော့ မမ၏ ကားလေးနှင့်ပင် မြို့ထဲသို့ ပတ်သည်။ ကန်တော်ကြီးဥယျာဉ်တွင် မမနှင့် အေးအေးဆေးဆေး အလွမ်းသယ်သည်။  မမကို အဖြေတောင်းသည်။ မမက ဇော်လတ်ကို မျက်စိမှိတ် ခိုင်းသည်။ ဇော်လတ် မျက်စိမှိတ်လိုက်သည်။ လက်ဝါးဖြန့် ဟု ပြောသဖြင့် လက်ဝါး ဖြန့်ပေးလိုက်သည်။ လက် ထဲသို့ စာ(သို့မဟုတ်) တစ်စုံတစ်ခု ထည့်ပေးမည်ဟု ထင်ထားသည်။ လက်ဖဝါးတွင် ထူးခြားမလာ။ သို့သော် ဇော်လတ်၏ နှုတ်ခမ်း နွေးကနဲဖြစ်သွားသည်။ ဇော်လတ် မျက်လုံး ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ မမ မျက်နှာက ဇော်လတ်၏ မျက်နှာနားမှာ။ ဇော်လတ် အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားသည်။
   ``မမ ဒါဆို ကျွန်တော့်ကို အဖြေပေးလိုက်ပြီပေါ့နော်´´
``သြော် မောင်ရယ် ဆင်တစ်ကောင်လုံး မြင်နေရမှ ဆင်ခြေရာမြင်ချင်သေးလို့လား၊ မချစ်ဘဲနဲ့ ဘယ်မိန်းကလေးက သူစိမ်းယောကျင်္ားလေး နှုတ်ခမ်းကို နမ်းပါ့မလဲလို့´´
``ဝေး…… ပျော်လိုက်တာ မမရယ်´´
ဇော်လတ် စက္ကန့်ပိုင်းလောက် ရူးသွပ်သွားသည်။ မမ၏ ခါး ကို တင်းကြပ်နေအောင် ဖက်လိုက်ကာ အနမ်းများ အဆက်မပြတ်ပေးလိုက်သည်။ `
`အို လွှတ်အုံး မောင်ရယ် မမ အနေရခက်လိုက်တာ တကတည်း ဟိုမှာ လူတွေကြည့်နေကြတယ် ရှက်ဘူးလား´´
``အို…. ရှက်ပါဘူူး မမရာ ကိုယ့်ချစ်သူကို ကိုယ်နမ်းတာ ရှက်စရာလား´´``ဟွန့် တော်တော်ကဲနေတယ် မောင်နော်´´
``မကဲပါ ဘူး ချစ်တာပါ မမကလည်း´´``မောင် ရန်ကုန်မှာနေတုန်း ဘယ်မှာတည်းမှာလဲ တပ်ထဲမှာတည်းမှာလား´´
``တပ်ထဲမှာပဲတည်းရမှာပေါ့ မမရယ်´´
``တပ်ထဲမှာ မတည်းနဲ့၊ မမအိမ် လိုက်တည်းလေ၊ မမ အခန်းပြင် ပေး မယ်´´
`` မမ မိဘတွေက ကြိုက်ပါ့မလား´´
``မမ အိမ်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး၊ မမတစ်ယောက်တည်း ရှိတာ၊ ဖေဖေက ဘုန်းကြီးဝတ်နေတယ်၊ မေမေက တရားစခန်းဝင်နေတယ်´´
``အားနာတယ် မမရယ်´´
``ကိုယ့် ချစ်သူကို အားနာစရာ လိုသေးလို့လား၊ မိန်းကလေးက တစ်ယောက်တည်းနေတဲ့ အိမ်မှာတည်းဖို့ခေါ်တာကို ငြင်းရတာ ပိုအားမနာမိဘူးလား´´
မမမျက်နှာ သိပ်မကောင်း။
``မဟုတ်ပါဘူး မမရယ်၊ မောင့်အတွက် အလုပ် ပိုနေမှာ စိုးရိမ်လို့ပါ´´
``ဘာမှ စိုးရိမ်မနေနဲ့ လိုက်ခဲ့ အိမ်ကို၊ မောင် ရန်ကုန်မှာ နေတုန်း မမ နေ့တိုင်း ကောင်း ကောင်း ကျွေးမယ် သိလား´´
``တကယ်နော် မမ´´
``ဟိတ် မောင်နော် တမျိုးမတွေးနဲ့အုံး ထမင်း ဟင်း ကောင်းကောင်း ချက်ကျွေးမယ်ပြောတာနော်´´
``မမကလဲ မောင်က အဲဒါပဲ ပြောတာပါ´´ သို့နှင့် သို့နှင့် မမ၏ အိမ်သိို့ ဇော်လတ် ပါလာလေတော့သည်။
   မမက သူ့အိမ်မှာ အခန်းတစ်ခန်း လုပ်ပေးသည်။ မမအိပ်ခန်းနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် အခန်းလွတ် ဖြစ် သည်။ ရောက်ရောက်ချင်း ကြိုတင်ချက်ပြုတ်ထားသော ထမင်းဟင်းများဖြင့် နေ့လယ်စာ စားလိုက်ကြသည်။ မမက ဇော်လတ် နားချင် သွားနားဟု ပြောသည်။ ဇော်လတ်က မနားချင်ပါဘူး၊ မမနဲ့တွေ့ရတာ မဝသေးဘူး ဟု ချွဲ လိုက်သည်။ မမက နားလိုက်ပါ တစ်မနက်လုံး လေယာဉ်မောင်းလာရတာ ပင်ပန်းနေမှာပေါ့ ဟု ဆိုကာ အခန်းထဲ လိုက်ပို့သည်။ ဇော်လတ် မမတစ်ကိုယ်လုံးကို သိမ်းကြုံးဖက်ကာ နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးများကို နမ်းလိုက် သည်။ မမ မငြင်းဆန်ပါ။ ဇော်လတ် နမ်းနေရာမှ လက်က မမ၏ ရင်သားပေါ် ရောက်သွားကာ အကျင်္ ီပေါ်မှ ဖွဖွ လေး ဆုပ်နယ်ပေးလိုက်သည်။ မမ တွန့်ကနဲ ဖြစ်သွားသည်။ အသက်ရှူသံတွေလည်း ပြင်းလာသည်။ လက်က ရင်သားပေါ်မှ ဗိုက်သားလေးများကို ပွတ်ပေးလိုက်သည်။ အကျင်္ ီ တစ်ထပ်ခံထားသော်လည်း ဝမ်းသားပြင်လေး က နွေးထွေး နူးညံ့လှသည်။
   လက်က အောက်သို့ ဆက်ဆင်းသွားသည်။ ဆီးခုံလေးပေါ်ကို ပွတ်သပ်ပေးသည်။ ထိုမှ အကွဲကြောင်း လေးဆီ ရောက်သွားသည်။ စုန်ကာဆန်ကာ သာသာလေး ပွတ်ပေးနေမိသည်။ မမ ဇော်လတ် လက်ကို အတင်း တွန်းဖယ်သည်။ ပါးစပ်ကလည်း မပီမသ မလုပ်ပါနဲ့မောင်ရယ် ဟု ပြောသည်။ နောက်ဆုံးတော့ အားအင် ကုန် ခမ်းသလို ဖြစ်နေသော မမ၏ လက်သည် ဇော်လတ် လက်ကို အရှံူး ပေးလိုက်ရသည်။  မမ အသက်ရှူသံတွေ ပြင်းထန်လာကာ လက်ကလည်း ဇော်လတ်၏ လက်မောင်းကိုသာ အတင်း ဖျစ်ညှစ်နေတော့သည်။ ပြီးတော့ တအား မောလာဟန်ဖြင့်
``မောင် မောင် ခဏလေးပါ မမ တွိုင်းလက် ခဏသွားချင်လို့ လွှတ်ပေးပါအုံး ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်´´
ဟု ပြောလာသည်။ ဇော်လတ် မလွှတ်ချင် လွှတ်ချင်နှင့် လွှတ်ပေးလိုက်ရသည်။ မမ ဇော်လတ်၏ ပါးကို ရွှတ်ကနဲ နမ်းကာ ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။
   ခဏအကြာ ပြန်ဝင်လာသည်။ ဇော်လတ် အစက ပြန်စရသည်။ ထူးခြားပါသည်။ ခုနက အထိအတွေ့နှင့် လုံးဝ ခြားနားနေသည်။ ခုနက အခုအခံ ဘရာတွေ ပင်တီတွေ ဘာမှ ပြန်ပါမလာတော့။ တွိုင်းလက် သွားရင်း အကုန် ချွတ်ခဲ့ပုံ ရသည်။ အပေါ်က ကုတ်အကျင်္ ီ လေးကိုလည်း ချွတ်ခဲ့သည်။ တီရှပ်ကလေးနှင့် ထမီခရမ်း ကွက် ကလေးသာ ပါတော့သည်။ ဇော်လတ် နမ်းနေရာမှ အကျင်္ ီ ကို ဗိုက်မှ လှန်ကာ ချွတ်ပစ်လိုက်သည်။ မမ အသာတကြည်ပင် လက်ကလေး မြှောက်ပေးသည်။ ထို့နောက် ထမီလေးကိုလည်း ဖြေလိုက်သည်။ လက်က ထမီကို အကုန် ချွတ်မပစ်ဘဲ နို့သီးလေးများကိုသာ ဘယ်ညာ နမ်းပေးနေသည်။ ဗိုက်ကို လက်ဖြင့် ပွတ်ပေး နေရာမှ ဆီးခုံ၊ ထိုမှ တဆင့် အဖုတ်ကလေးဆီသို့ ရောက်သွားကာ ကစားပေးနေသည်။ အဖုတ်ကလေး အဝ တွင် အရည်ကြည်လေးများ ရွှဲနစ်နေသည်။ လက်မဖြင့် အစိလေးကို ရွရွလေး ပွတ်ချေပေးသည်။ မမ မနေနိုင် တော့။ ကော့ပျံလူးလွန့်နေသည်။ မျက်လုံးအစုံက ရီဝေစွာဖြင့် ဇော်လတ်မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထဘီလေးကလည်း ချွတ်စရာပင်မလိုပဲ ပေါင်လယ်လောက်ထိ လျှောကျနေပြီ။ ဇော်လတ် မမကို မျက်လုံး မှိတ် ခိုင်းသည်။ မမ ကြောက်နေသည်။ ကြည့်လည်း မကြည့်ရဲ။ ဇော်လတ်ရဲ့ ပစ္စည်းကို မမြင်ဖူးသေးသော်လည်း သူမ ၏ လက်ခလယ်ဖြင့်ပင် မထိုးထည့်ဖူးသည့် အဖုတ်ကလေးအတွင်းသို့ ဝင်လာမည်ကို အကြောက်ကြီး ကြောက် နေကာ မျက်လုံးကို အတင်း မှိတ်ထားသည်။ လက်က အိပ်ရာခင်းစကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသည်။ သို့သော် သူမ ထင်သလို ဖြစ်မလာခဲ့ပါ။ အဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားအဝသို့ နာကျင်မှုဝေဒနာအစား ပူနွေးစိုစွတ်သည့် အရသာ က အစားထိုး ဝင်လာခဲ့သည်။ သူမ ယောင်ပြီး ဖမ်းဆွဲမိသည်က ဇော်လတ်၏ ဆံပင်။ ဇော်လတ်ကတော့ ဂရုမစိုက်။ မမ၏ အဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားလေးများကို လျှာပြားဖြင့် လျက်နေရာမှ လျှာကို စုချွန်လိုက်ကာ အစေ့နှင့် အကွဲကြောင်းထဲသို့ တိုက်စစ်ဆင်လိုက်သည်။ မမ မျက်လုံးထဲ မီးတွေပွင့်နေသလို၊ တိမ်တွေထဲ လွင့်မျောနေ သလိုလို၊ ချောက်နက်ကြီးထဲ ပြုတ်ကျသွားသလို အရသာပေါင်းစုံ ခံစားနေရသည်။
``အား မောင်ရယ် မောင်ရယ် မမ သေတော့မှာပဲ အား မခံနိုင်တော့ဘူး အား အမေရေ  အားးး အ အာ့ အားးး……..´´
 ဇော်လတ်၏ ဆံပင်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ တင်ပါးကို ကုတင်မှ ကြွလာပြီး လေထဲတွင် ကော့ကာ ကော့ကာ ပြီးသွားလေတော့ သည်။ ဇော်လတ်၏ ပါးစပ်တွင်လည်း မမ၏ အဖုတ်ထဲမှ ထွက်သော အရည်များက ပေပွလျှက်။
   မမ တအားမောသွားသည်။ စကားပင် မပြောနိုင်တော့။ အသက်ကို အတင်းလုရှူနေရသည်။ ပြီးတော့ မှ
``ကောင်းလိုက်တာ မောင်ရယ်၊ မမ တစ်ခါမှ မခံစားဖူးဘူး သိလား´´
``မမကောင်းတယ်ဆို မောင် ဝမ်း သာတာပေါ့ ဒီ့ထက်ကောင်းတာ ထပ်လုပ်ပေးမယ်လေ မမ မျက်စိမှိတ်ထားအုံး´´

မမ သိလိုက်ပြီ။ ခုနက သူမ ကြောက်နေသည့်အရာ တကယ်လာတော့မည်။ သို့သော် ထူးဆန်းသည်။ အခု ကြောက်နေတာထက် အဲဒါကို လိုချင်သလိုလို ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ အဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားလေးများသို့ နူးညံ့မှုနှင့် မာကြောမှု ပေါင်းစပ်ကာ နွေးထွေးနေသည့် မာမာအချောင်းကြီးတစ်ခု လာထိသည်။ သူမ တွန့်ကနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူမ၏ ပန်းပွင့်ချပ် ကလေး နှစ်လွှာကြားထဲသို့ ထိုးဝင်လာမလိုလို။ မဝင်လာသေး ချော်ထွက်သွားပြီး အပေါ်က ငေါက်တောက်က လေး ထောင်နေသည့် အစိကို သွားထိုးမိသည်။ မမ တစ်ကိုယ်လုံး ဖျင်းကနဲ ကျင်ကနဲ ဓာတ်လိုက်သလို ဖြစ် သွားသည်။ နောက်တစ်ခါ ဒီလိုပဲ။ နောက်တစ်ခါ၊ နောက်တစ်ခါ မမစိတ်မရှည်ချင်တော့။ သွင်းမှာဖြင့် သွင်းပါ တော့ဟု ပါးစပ်က အော်မိမလို ဖြစ်သွားသေးသည်။ အော်စရာ မလိုတော့ပါ။ သူမ မထင်မှတ်ထားသည့် အချိန် မှာပင် ထိုအရာကြီးသည် ပွင့်ချပ်လွှာလေးနှစ်ခုကို အတင်းတွန်းဖယ်က အတွင်းပိုင်းသို့ တိုးဝင်လာသည်။ သိပ် မနာလှသော်လည်း တင်းကျပ်ကျပ်ကြီးဖြစ်ကာ အနေရ ခက်လှသည်။ ထိုစဉ် ဒုတ်ကနဲ တစ်ခုခုကို တိုက်မိသွား သည်။ သူမ၏ အပျိုစင်အမြှေးလေးကို တံခါးလာခေါက်နေသည်။ သူမ ဖွင့်ပေးလို့ မရပါ။ သူမဖွင့်မပေးနိုင်သည့် တံခါးကို သူ့ဘာသာ အတင်းထိုးဖောက်သွားမည်ကိုလည်းသိနေသည်။ သူမ လှိုက်ကနဲ ဝမ်းနည်းသွားသည်။ သူမ တစ်သက်လုံး ထိန်းသိမ်းလာသည့် အပျိုစင်ဘဝလေး နိဂုံးချုပ်တော့မည်။ သို့သော် လှိုက်ကနဲ ကြည်နူး သွားပြန်သည်။ သူမ ချစ်မြတ်နိုးရသည့် ချစ်သူမောင်ကို သူမ၏ အပျိုစင်ဘဝလေးကို ပေးဆပ်ရခြင်း။ သို့သော် သူမ၏ ကိုယ်ထဲသို့ ကျူးကျော်နေသော ထိုအရာသည် ရှေ့ကို ဆက်မတိုးတော့ဘဲ နောက်ကို ပြန်ဆုတ်သွားသ ဖြင့် မချင့်မရဲ ဖြစ်သွားသည်။ ထိုသို့ ရသ စုံလင်စွာ ခံစားနေရချိန် အငိုက်မိသွားရသည်။ ထိုးမဲ့ဆင် နောက်တစ် လှမ်းဆုတ်ခြင်းသာ ဖြစ်သည့် မောင့်ညီလေးက အစမှာ အဝက ဝင်လာသည့် အမြန်နှုန်းထက် တရှိန်ထိုး ပြေး လာကာ သူမ၏ အပျိုစင်အမြှေးပါးလေးကို တဟုန်ထိုး ဖောက်ဝင်သွားတော့သည်။
   ``အား….. မောင်ရယ် နာလိုက်တာ နာလိုက်တာ´´
သူမ၏ အော်ဟစ် ညည်းညူသံများ မဆုံးမီမှာပင် ဇော်လတ်၏ ဆီးခုံသည် မမ၏ ဆီးခုံကို ထိမိကာ ထိပ်ဖျားက ရင်ဝထဲအထိ စိုက်ဝင်သွားသလို နင့်ကနဲ ဖြစ်သွားရ တော့သည်။ ဇော်လတ်က ဘာမှ ထပ်မံ မလှုပ်ရှားတော့ဘဲ ခဏ ငြိမ်နေသည်။ သူမ နာကျင်မှုများ လျော့နည်းသွား ပြီး တစ်ခုခုကို လိုအပ်နေသလို ခံစားရသဖြင့် အောက်က လူးလွန့်မိသည်။ ထိုအခါမှ ဇော်လတ်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ထုတ်သွားလိုက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်သွင်းလိုက် လုပ်နေသည်။
   မမ တအား စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ အဖုတ်ထဲမှ လှုပ်ရှားနေသည့် အရသာကို တင်းပြည့်ကြပ်ပြည့် ခံစား နေရသည်။ ဇော်လတ် တဖြည်းဖြည်း မြန်လာသည်။ မမ အဖုတ်ထဲမှာ ယားယံသလိုလို ကျင်တက်လာသလိုလို ဖြစ်လာသည်။ နောက်တော့ တဖြည်းဖြည်း ပိုပြီး ကျင်လာသည်။ လှုပ်ရှားမှုများ မြန်သထက် မြန်လာသည်။ မမ တိမ်တွေပေါ်မှာ လွင့်မျောနေမိသည်။ ထို့နောက် တစ်ကိုယ်လုံး အကျောအချင်များကို ဆုတ်ဆွဲလိုက်သလို ပွင့် ထွက်သွားသလို ဖြစ်သွားလေတော့သည်။ ထိုအချိန်နှင့် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဇော်လတ် ပူနွေးသော သုက်ရည် များကို မမ၏ သားအိမ်တွင်းသို့ ပန်းထုတ်လိုက်တော့သည်။ ထို့နောက် ချစ်သူနှစ်ဦးသည် တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် ဖက်ကာ အိပ်ပျော်သွားလေတော့သည်။
   အိပ်ရာနိုးတော့ မမက အရင်နိုးသည်။ သူမ အဝတ်အစားများကို သေချာပြန်ဝတ်သည်။ ထို့နောက် ဇော်လတ်ကို နှိုးသည်။ နှစ်ယောက်သား ကိုယ်လက်သန့်စင်ကြသည်။ ပြီးနောက် အိပ်ခန်းထဲတွင် ပြန်ဝင်ကာ ပွေ့ ဖက် နမ်းရှုပ်ကြရာမှ ငတ်မပြေသော ဆားငံရေတို့ကို ထပ်ကာ ထပ်ကာ သောက်သုံးကြတော့သည်။ ဇော်လတ် ရန်ကုန်မှာ နေသည့် တစ်ချိန်လုံး မမနှင့် အချိန်ပြည့်နီးပါးလောက် စခန်းသွားသည်။ မမလည်း ပုလွေတွေ ဘာတွေ တတ်ကျွမ်းလာသည်။ ကံကောင်းချင်တော့ ထိုအချိန်က လွတ်လွတ်ကင်းကင်း အချိန်ဖြစ်နေသဖြင့် ဆေးမသောက် ဆေးမထိုးဘဲ ရသာစုံ စားသုံးနိုင်ခဲ့သည်။ ဒါတောင် ပြန်ကာနီး သုံးရက်ကျတော့ စိတ်မချရသည့် ရက်ပိုင်း ရောက်သွားသဖြင့် ဆေးတော့ ကာလိုက်ရသည်။
   ဇော်လတ် တာဝန်တွေ ပြီးလို့ ရန်ကုန်က ပြန်သွားတော့လည်း မမဆီမှာ အသည်းနှလုံး ပြုတ်ကျကျန်ခဲ့ပြီ ထင်သည်။ စိတ်နှင့်လူနှင့် သိပ်မကပ်ချင်။ မမကလည်း ထို့အတူ ဇော်လတ်ဆီ အသည်းနှလုံးပါသွားသဖြင့် ဘာ လုပ်လုပ် အဆင်မပြေလှ။ မော်တော်ပီကယ်ကို အခွန်တော် ဆက်သနေရလေတော့သည်။ နေ့စဉ် ဖုန်းဆက် ဖြစ်ကြသည်။ ဖုန်းဆက်နေရင်း Ear Fucking လုပ်ကြသည်။ သူတို့ ဖုန်းဆက်ကာနီးတိုင်း အိမ်သာထဲကို ဝင်ကာ ဆက်သည်။ မမက ဇော်လတ်၏ လေလှိုင်းထဲမှ အချစ်သံစဉ်များ နားထောင်ရင်း အဖုတ်ကလေးကိုနှိုက်၊ အစိလေးကို ပွတ်ကာ ပြီးရသလို ဇော်လတ်ကလည်း မမ၏ အချစ်သံလွှမ်းသော လွမ်းသံစဉ်များကို နားဆင်ရင်း ပုရွက်ဆိတ်စာ ကျွေးရသည်။ နောက်ပိုင်းတော့ အိမ်သာထဲကိုပင် မသွားဖြစ်တော့ပါ။ အိပ်ခန်းထဲမှာပင် ဇိမ်ကျကျ အလွမ်းသယ်ကြသည်။ တစ်သျူးတော့ ခဏခဏ ဝယ်ရသည်။
   ဇော်လတ် တနင်္ဂနွေနေ့ တစ်မနက် ကင်န်တီးန်းမှာ နံနက်စာ စားရင်း သတင်းစာဖတ်နေသည်။ သတင်းစာထဲမှာ ထူးထူးခြားခြား ပါလာသည့် သတင်းက တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူများ၊ သူနာပြုဆရာမများ ပါသည့် ကား(၅)စီးအား လဘန်ဆိုင်း ခေါင်းဆောင်သည့် အင်အား(၂၀)ဦးခန့်က ကြားဖြတ်တိုက်ခိုက်ကာ ဖမ်း ဆီး ခေါ်ဆောင်သွားကြောင်း ။ ဇော်လတ် တောက် တစ်ချက် ခေါက်လိုက်သည်။ ဒီကောင်တွေ တအား များလွန်း နေပြီ။ တပ်မတော် စစ်ကြောင်းတွေကို ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်သည်အထိ ဘာမှမပြောလိုသေး။ လက်နက်ကိုင်တပ်ဖွဲ့အချင်းချင်း တိုက်ကြရာ စွမ်းရည်ကောင်းသူက သာစမြဲ။ မိမိတို့ တပ်တွေ ပေါ့ဆလို့ ခံလိုက်ရတာရှိသလို သူတို့ ထွက်ပြေးရတာလည်း ရှိသည်။ အခုတော့ အပြစ်မဲ့ မိန်းကလေးတွေကို ဖမ်းဆီီး ခေါ်ဆောင်သွားတာ တရားလွန်လွန်းသည်။ မိန်းကလေး လေးဆယ် ပါသွားသည်။
   ကိုးနာရီထိုးလောက်မှာ ရဲဘော်တစ်ယောက် လာခေါ်သည်။ အုပ်မှူးခေါ်ခိုင်းသည်တဲ့။ ရောက်သွား တော့ မနက်က ဖတ်လိုက်ရသည့် သတင်းစာက သတင်းကြောင့် လဘန်ဆိုင်း၏ စခန်းကို သွားရောက်တိုက် ခိုက်ရမည်။ လဘန်ဆိုင်း၏ စခန်းတွင် တရုတ်မှ ဝယ်ထားသော လေယာဉ်ပစ်စက်သေနတ်များ ရှိသည်။ ဒုံးလည်း ရှိနိုင်သည်။ အောင်မြင်အောင် ချေမှုန်းရန် ပြောသည်။ အုပ်မှူး၏ အမိန့်နာခံပြီးနောက် စစ်ဆင်ရေး အတွက် လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းများအတွက် ပြင်ဆင်ရသည်။ တိုက်လေယာဉ်မှူးတစ်ဦးအတွက် စစ်ဆင်ရေးတွင် အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် တိုက်လေယာဉ် ပျက်စီးကာ လေယာဉ်စွန့်ခွာရလျှင် လိုအပ်သည့် Survival Kit ကို လည်း ပစ္စည်းစုံမစုံ စစ်ဆေးရသည်။ ထို့နောက် တိုက်ပွဲဝင်ရန် အသင့်ဖြစ်သဖြင့် လေယာဉ်ပေါ်သို့ တက်သွား သည်။ သူနှင့်အတူ တိုက်ပွဲဝင်မည့် တိုက်လေယာဉ်နှစ်စီးအတွက် လေယာဉ်မှူးနှစ်ဦးလည်း လေယာဉ်အသီး သီးပေါ်သို့ တက်ရောက်သွားကြပြီ။ ထို့နောက် အုပ်စုဖွဲ့ကာ လေပေါ်သို့ ပျံတက်သွားကြသည်။ ရန်သူ့စခန်း ကို ကြိုတင် ခွဲဝေထားသည့် အတိုင်း တစ်စီးက ယောင်ပြ၊ နှစ်စီးက ဒုံးကျည်ပစ်ခတ် တိုက်ခိုက်ရာ လဘန်ဆိုင်း ၏ စခန်းများမှာ မီးဟုန်းဟုန်း တောက်လျှက်ရှိနေတော့သည်။
   ဇော်လတ် လေယာဉ်ကို ကျင်လည်စွာ ထိန်းချုပ်မောင်းနှင်နေစဉ် သူ၏ ရေဒါထဲသို့ အနီစက်တစ်စက် ပြေးဝင်လာသည်။ ဟိုက်ရှ် ပဲ့ထိန်းဒုံး လိုက်လာပြီဟ။ မီးကျည်ပစ်ထုတ်လိုက်သည်။ ပထမ တစ်လုံး လမ်းကြောင်းလွဲသွားသည်။ ထိုစဉ် နောက်တစ်လုံးကို လမ်းကြောင်းလွှဲဖို့ အချိန်မရတော့။ အလွန်နီးကပ် နေပြီ။ ဇော်လတ် မှန်ဖုံးဖြုတ်သည့်ခလုတ်ကို ဆွဲလိုက်ရာ လေအရှိန်ဖြင့် မှန်အဖုံးမှာ စက္ကူစလေး လွင့်သလို လွင့်ထွက် သွားသည်။ ထို့နောက် ထိုင်ခုံဘေးရှိ ခလုတ်အနီလေးကို ဆွဲလိုက်သည်။ ထိုင်ခုံသည် လေယာဉ်အတွင်းမှ ဖုန်းကနဲ ကန်ထွက်သွားသည်။ ဇော်လတ်ပါ ထိုင်လျက်သား ပါသွားသည်။ ထိုင်ခုံမှ အရန်လေထီး ပွင့်ထွက်လာပြီး ပင်မလေထီးခလုတ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ ခဲလုံးကဲ့သို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ပြုတ်ကျလာရာမှ တုန့်ကနဲဖြစ်ကာ ဖြည်း ငြင်းစွာ ဆက်လက်ကျဆင်းနေတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဒုံးကျည်ထိမှန်ထားသော လေယာဉ်မှာ ရွှီးကနဲအသံ ကြီးမြည်ကာ တောထဲသို့ ထိုးကျသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ Auto Ejection စနစ် အသုံးပြုနိုင်ခဲ့သဖြင့်သာ ကံကောင်းသည်။ အရမ်းနိမ့်နေလျှင် Auto Ejection လည်း မတတ်နိုင်။ အချိန်မီ သုံးနိုင်ခဲ့သဖြင့်သာ တော် တော့သည်။ ဇော်လတ် ကိုယ်တွင်ပါသော လက်နက်များ၊ ပစ္စည်းများ စုံမစုံ သေချာစွာ စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ထို့ နောက် လေယာဉ်ပျက်ရှိရာသို့ သတိကြီးစွာ ချီတက်သွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် လေယာဉ်အနီးသို့ လဘန်ဆိုင်း ၏ တပည့်နှစ်ကောင် ရောက်လာသည်။ ဇော်လတ် ပစ္စတိုဖြင့် တစ်ယောက် တစ်ချက် ပစ်ချလိုက်သည်။ ဘာမှပင် မတတ်နိုင်။ နှစ်ကောင်သား ငရဲမင်းနှင့် မိတ်ဆက်ရတော့သည်။ တစ်ယောက်က အနောက်မှ ထပ် ချဉ်းကပ်လာ သည်။ ဇော်လတ် ပုန်းနေလိုက်သည်။ သူ့ အဖွဲ့သားနှစ်ကောင်၏ အဖြစ်ကို ကြည့်နေစဉ် အနောက်မှ လည်ပင်း ကို လက်မောင်းဖြင့် ညှစ်ကာ နားထင်ကို ပစ္စတိုဖြင့် တေ့ပြီး ကောင်မလေးများကို ထိန်းထားသည့် စခန်းနေရာ ကို ပြောခိုင်းသည်။ စခန်းနေရာသိသည်နှင့် ပစ္စတိုကို မသုံးတော့ဘဲ လည်ဆစ်ရိုးကိုသာ လိမ်ချိုးလိုက်သည်။ ပြီးတော့ သူ့နှဖူးတွင် ဓားဖြင့် ခြစ်ကာ စာရေးထားခဲ့သည်။ Zaw Ba ဟု အင်္ဂလိပ်လို ရေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
   လေယာဉ်ပစ်ချခံရပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် ဇော်လတ် သူ၏ အရန်စခန်းတွင် ပွဲကြမ်းနေသည်။
``ဆရာ ဒီကောင်တွေ ကျွန်တော်တို့စခန်းကို လာတိုက်တာ ကျွန်တော်တို့ သူတို့လေယာဉ်တစ်စီးကို ပစ်ချနိုင်ခဲ့ပါ တယ်´´
``ဟေ ဟုတ်လား အေး အေး ကောင်းတာပေါ့ ဒါပေမဲ့ ငါ့စခန်းကြီးတော့ ရစရာမရှိအောင် စုတ်ပြတ် သတ်သွားတယ်လေ ဟုတ်လား´´
``ကျွန်တော် ကျွန်တော်´´
``ဒါ ဘယ်သူ့မှာတာဝန်ရှိသလဲ´´
``ကျွန်တော့်မှာ တာဝန်ရှိပါတယ်ဆရာ ´´
``အေး မှန်တာပေါ့ မင်းမှာ တာဝန်ရှိတာပေါ့ လေကြောင်းရန် ကာကွယ်ရေးအတွက် မင်းကို တာဝန်ပေးထားတာပဲ´´
ဝှစ်ကနဲ မြည်သံနှင့်အတူ လေကြောင်းတာဝန်ခံ ဇော်လန်း လည်ပင်းတွင် ပေါက်ဓားတစ်ချောင်း စိုက်ကာ အရုပ်ကြိုးပြတ် ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။ လဘန်ဆိုင်း တံတွေးကို ထွီကနဲ ထွေးလိုက်ကာ စခန်း၏ တစ်နေရာသို့ လမ်းလျှောက်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင် အတန်း တစ်တန်းတွင် ဆယ်ယောက်နှုန်းဖြင့် လေးတန်း ဖမ်းထားသည့် မိန်းကလေး အယောက်(၄၀) တန်းစီထားသည််။ လဘန်ဆိုင်း၏ အမိန့်ဖြင့် အချောဆုံး၊ အတောင့်ဆုံး မိန်းကလေး ဆယ်ယောက်ကို ရှေ့ဆုံး တန်းတွင် ထားကာ စီထားခြင်းဖြစ်သည်။
   လဘန်ဆိုင်း ထိပ်ဆုံးမှ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ရှေ့တွင်ရပ််လိုက်ပြီ။ မေးဖျားလေးကို ပိုင်စိုးပိုင်နင်း ကိုင်ကာ မော့ခိုင်းလိုက်သည်။ ကောင်မလေး ကြောက်လွန်းသဖြင့် တဆတ်ဆတ် တုန်နေရှာသည်။
 ``မင်း နာမည် ဘယ်လိုခေါ်သလဲ၊ ဘာအလုပ်လုပ်ခဲ့လဲ´´
``ကျ ကျမ စိမ်းနွယ်ပါရှင့် ကျောင်းသူပါ´´
``အင်း မင်းလေး တကယ်လှသကိုး ကဲကဲ မင်းလေးအတွက် ဆုချမယ် ရွှေတစ်ကျပ်သား ဆွဲကြိုး´´   နောက်တစ်ယောက်ဆီ ရောက်တော့
``မင်းက ဘယ်သူလဲ၊ ဘာလုပ်လဲ´´
``ဟို ဟို ကျွန်မ ကြောက်ပါတယ်ရှင့်´´
``ငှယ်.. ငါလဲ ဘာ မှ မလုပ်ရသေးဘူး ကြောက်ပါတယ်တဲ့ ဟားဟား ရော့ ရွှေဆွဲကြိုး´´
နောက်တစ်ယောက်
``မင်းကရော´´
``ကျွန်မက စစ်ဆေးရုံက စစ္စတာ´´
``အဟက် စစ်ဆေးရုံက …. စစ္စတာ….. ခွေးးးးး မးး ´´
ဖြောင်းကနဲ အသံ နှင့်အတူ ပါးတစ်ခြမ်းပူထူကာ လည်ထွက်သွားသည်။
``အေး မင်းလို သစ္စာဖောက် ခွေးမတွေကိုတော့ ဆုလဲ ချမယ် ဒဏ်လဲ ခတ်မယ် ဟုတ်လား´
သည်လိုနှင့် တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် မေးလိုက် ဆုချလိုက် လုပ်နေ သည်။ ပြီးနောက်
``ဟေ့ကောင် ချက်ကြီး အနောက်က ကောင်မလေး(၃၀)ကို ဟိုဘက်မှာ သွားရောင်းလိုက်၊ ဒီအရှေ့က ကောင်မလေးဆယ်ယောက်ကို ငါ မိဖုရားမြှောက်လိုက်ပြီ။ မင်းတို့ ထိရဲတဲ့ကောင် ဒီသေနတ်ကို ကြည့်ထား၊ ဒီကောင်မလေး ဆယ်ယောက်ကို ငါ ဟိုကောင် ဇော်လတ် ဆိုတဲ့ မအေလိုးကို ဖမ်းမိတဲ့နေ့ ဒီကောင့် အသည်းကို ကင် ပွဲတော်တည်ရင်း သုံးဆောင်မယ် ဟုတ်ပြီလား။ ဒီည နှစ်ယောက်ကို ငါ့အခန်းထဲ လွှတ် လိုက်။ အခုလေလောဆယ် အားလုံးကို အဝတ်လဲခိုင်းထားလိုက်´´
``ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ´´
``လာ ကောင်မလေး တွေ၊ ဒီဘောင်းဘီတွေ ဝတ် အချိန် (၅)မိနစ်ရမယ်၊ ငါးမိနစ်အတွင်း မလဲနိုင်ရင် ငါကိုယ်တိုင် ချွတ်ပြီးလဲပေးမယ်´´
 ပြောပြောဆိုဆို ယူနီဖောင်း အစိမ်းရောင် ဘောင်းဘီများကို ပေးသည်။ ကောင်မလေးများ ကလည်း ချက်ကြီးရှေ့မှာတော့ မလဲလိုကြ။ ထို့ကြောင့် ကွယ်ရာမှာ အမြန် ချွတ်လဲကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် စခန်းအနီးသို့ အမှောင်ထုကို အကာအကွယ်ယူကာ ချဉ်းကပ်လာသူက ဇော်လတ်။ သူတို့ အစီအစဉ်တွေ အားလုံး ကြားပြီးပြီ။ အယောက်(၃၀)သွားပို့သည့် အဖွဲ့က စစ်ကြောင်း တစ်ကြောင်းပါသွား သည်။ သူဘာမှ ဝင်မတားနိုင်။ ဘယ်သူ့မှ မကယ်နိုင်ဘဲ သူပါ မျိုးကန်းသွားမည်။ စခန်းမှာ ကျန်ခဲ့သည့် (၁၀) ယောက်ကိုတော့ ကယ်နိုင်အောင် ကြိုးစားရမည်။ ကောင်မလေးများကို ထားသည့်နေရာက ၀ါးထရံပတ်လည် ကာထားသည့် အချုပ်ခန်းကြီးထဲမှာ။ အပေါက်ဝတွင် ကင်းသမားတစ်ယောက် ရှိသည်။ ကင်းသမား အိပ်နေ သလား သွားချောင်းသည်။ သကောင့်သားက မအိပ်ဘဲ လမ်းလျှောက်နေသည်။ ဥပယ်တမျဉ် သုံးရတော့မည်။ ဇော်လတ် အမှောင်ရိပ်မှ ကောင်မလေးများ ထားသည့် ထရံ နောက်ကျောဘက်သို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။ ထရံ အပေါက်ကလေးများမှ ချောင်းကြည့်သည်။ ဒီဆယ်ယောက်ထဲတွင် သူနဲ့သိသည့် တစ်ယောက်ပါနေသည်။ အဲ ဒါက စစ်ဆေးရုံက စစ္စတာလေး မေရီချို၊ မေရီချို ရှိသည့်နားသို့ အပြင်မှ ကပ်သွားကာ ဓားမြှောင်ဖြင့် ထရံကို ထိုးဖောက်လိုက်သည်။ ထိုစဉ် မေရီချို၏ ဘေးတွင် အိပ်နေသည့် တစ်ယောက်က လန့်အော်သည်
``အမလေး လူ လူ´´
ကင်းသမား လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားသည်။
``ဟေ့ ကောင်မလေးတွေ ဘာဖြစ်တာလဲ´´
``ဘာမှ မဟုတ်ဘူးရှင့် ယောင်ပြီးအော်တာပါ´´
မေရီချိုက အော်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမတို့ကို လာကယ်သည်ဟု ထင်လို့ အခုလိုပြောလိုက််တာပါ။ ကံကောင်းသွားသည်။ မေရီချို့အား ခပ်အုပ်အုပ် ခေါ်လိုက်ရသည်။
``ဟယ် ကိုဇော်လတ်´´
``ရှူး တိုးတိုး ကိုဇော်လတ် လုပ်မနေနဲ့ ငါနင်တို့ကို လာကယ်တာ ကင်းသမားကို ဒီနားကို ခေါ် လိုက်´´
မေရီချိုက ကင်းသမားအား
``ကိုကြီး ကိုကြီး ခဏလောက် လာပါအုံး´´
ဟု ညုသံပါပါလေး ခေါ်လိုက် သည်။ ကင်းသမား နှာဘူးကလည်း ငါးစာသာမြင် ဒစ်မမြင်သည့်ကောင်လေ။ .
``ညလေး ပြော ကိုကြီး ဘာလုပ် ပေးရ….´´
မလဲ အထိ မရောက်လိုက်ပါ။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် လည်ချောင်းသွေးကို ဇော်လတ်၏ ဓားမြှောင်က ဖောက်သောက်လိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဇော်လတ် ကင်းသမား မရှိတော့သည့် အချုပ်ခန်း ရှေ့ တည့်တည့်သို့ ရဲရဲဖြတ်လျှောက်ကာ ဆက်သွယ်ရေး ခန်းဘက်သို့ ကူးလိုက်သည်။ ဆက်သွယ်ရေးသမားက အိပ်ငိုက်နေသည်။ အနောက်မှ အသာလေး ကပ်သွားကာ ငရဲပြည်သို့ အမြန်ဆုံးနည်းဖြင့် ပို့ပေးလိုက်သည်။ ဆက်သွယ်ရေးသမား နားမှ နားကြပ်ကို ဖြုတ်ကာ ဆက်သွယ်ရေးစက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ---- အမျိုးအစား။ ဒါဆို သူ့ဌာနချုပ်သို့ ဆက်သွယ်လို့ရနိုင်သည်။ အလွတ်ရနေသော လှိုင်းနှုန်းကို စက်တွင် လှည့်တင်လိုက် သည်။
``ကျားမင်းရှိလား´´
``ကျားမင်းရှိပါတယ်´´
``အေး ငါ သော်က ဒီကအသံကောင်းလား´´
``အသံ ၅ ကြားတယ်´´
``အေး ငါအခု ဖမ်းထားတဲ့ ၄၀ ထဲက ၁၀ ယောက်ကို ကယ်ဖို့ လုပ်နေတယ်၊ အခု သူတို့ဟာနဲ့ တက်ပြောနေတယ်၊ အခု ငါ့မပည………. ရလား´´
``ရထား´´
   ထိုအချိန် စခန်း၏ အတွင်းပိုင်း ဂူကြီးအတွင်းပိုင်းတွင် အနီရောင် မီးများ ထွန်းညှိထားသော အခန်း တစ်ခု၊ အထဲတွင် မိန်းကလေး နှစ်ယောက် ရှိနေသည်။ ဇင်ဇင်အောင်နှင့် အိအိဖြူ၊ သူတို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ဖက်ကာ ရှိုက်ငိုနေကြသည်။ မကြာမီ လဘန်ဆိုင်း အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။ လက်ထဲတွင် ဘိန်းပြောင်းက ပါလာသေးသည်။ ဘိန်းရှူပြီးသော အခါမှ ဇင်ဇင်အောင့်ကို သူ့ပေါင်ပေါ် ခေါ် တင် လိုက်သည်။ တစ်ကိုယ်လုံးကို သူ့လက်ကြမ်းကြီးဖြင့် အနှံ့ ပွတ်သပ်သည်။ ဇင်ဇင်အောင်က ကြောက်စိတ် လွှမ်းမိုးနေသဖြင့် ဘယ်လောက် ပွတ်သပ်ပွတ်သပ် စိတ်မလာ။ စိတ်လာသည်ဖြစ်စေ မလာသည် ဖြစ်စေ လဘန်ဆိုင်းအတွက် ပြဿနာမဟုတ်။ ဒီကောင်မလေး နှစ်ယောက်သည် ဒီညအတွက် သူ့ညစာ။ ဇင်ဇင် အောင့် ဘောင်းဘီကို ဆွဲချွတ်ချလိုက်သည်။ ဇင်ဇင်အောင်ကတော့ ပေါက်သည့်နဖူး မထူး ဆိုသည့် စိတ်မျိုး ရှိ ပုံရသည်။ ငြင်းလည်း မငြင်းဆန်တော့။ သူပြုသမျှ နုလိုက်တော့သည်။ လဘန်ဆိုင်း သူ့ဘောင်းဘီကို ချွတ်ချ လိုက်သည်။ ပြီးနောက် သူ၏ လီးအား ထောင်မတ်နေအောင် သ လိုက်ပြီး ဇင်ဇင်အောင့် အဖုတ်ထဲသို့ ဆောင့် ထိုးချလိုက်တော့သည်။ အပျိုစင်လေးတစ်ယောက် ဘယ်လောက် နာကျင်လိုက်လေမည် မှန်းသာ ကြည့်ကြပါ ကုန်။ ဇင်ဇင်အောင်က သတ္တိကောင်းသည်။ တစ်ချက် မညည်း။ ညည်းလျှင် ပိုနာမည်ဆိုတာ သိသည်။ လဘန် ဆိုင်း ဘိန်းမူးမူးဖြင့် အတင်းလှိမ့်ပိန့်ဆောင့်ကာ ပြီးသွားသည်။ ထို့နောက် အဖုတ်ထဲမှ လီးကို ဆွဲချွတ်လိုက်ကာ ပက်လက်ကြီး အိပ်ပျော်နေတော့သည်။
   ဇင်ဇင်အောင် အနီးရှိ ပန်းအိုးဖြင့် ခေါင်းကို ရိုက်ခွဲမလို့ ကြည့်သေးသည်။ မဖြစ်သေး။ ဒီကောင်သေလျှင် ဒီကောင့်တပည့်တွေက သူမတို့ကို အရှင်ထားမည် မဟုတ်။ ထို့ကြောင့် ဘောင်းဘီ ပြန်ဝတ် ကာ အိအိဖြူကို ပခုံးဖက်ခေါ်ကာ အချုပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။အချုပ်ကင်း မရှိတော့ပြီ။ သော့လည်း ပွင့်စလက်။
   ဇော်လတ် ဆက်သွယ်ရေးခန်းထဲမှ ယူလာသည့် ရီမုဒ် မိုင်းများကို သေချာ ထုပ်ပိုးသည်။ ထို့နောက် မေရီ ချိုကို အမှောင်ရိပ်အောက်က သစ်ပင်ကြီးအောက်သို့ ပြေးခိုင်းသည်။ မိုင်းများကို နေရာအနှံ့ လိုက်ကပ်သည်။ အချုပ်ခန်းကိုတော့ ချန်ထားခဲ့သည်။ ဆက်သွယ်ရေးစက်ကို ကျောပိုးအိတ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သေနတ်များကို ယူကာ မေရီချို့အနီးတွင် သွားပို့ထားပြီး ကျန်ခဲ့သော မိန်းကလေးများထံသို့ ပေါက်ကွဲသံကြား သည်နှင့် မြင်ရသည့် သစ်ပင်ကြီးအောက်သို့ ပြေးရန် မှာကြားသည်။ ထိုအချိန်အထိ လဘန်ဆိုင်း အိပ်ရာ မနိုး သေး။ မေရီချိုအား လက်ထဲတွင် ရီမုဒ် ထည့်ပေးကာ ကိုးနာရီတိတိတွင် လုံခြုံရေးစို့ကို ဖြုတ်ကာ အနီရောင် ခလုတ်ကို ဖိနှိပ်ရန် သင်ကြားပေးသည်။ ကိုးနာရီ တိတိတွင် မေရီချိုက ခလုတ်ကို နှိပ်ချလိုက်ရာ စခန်းအနှံ့ တပ်ဆင်ထားသော မိုင်းများ ကွဲကုန်သည်။ မိုင်းကွဲသံ ဆုံးသည်နှင့် မေရီချိုထံသို့ ကျန်သည့် မိန်းကလေး ကိုး ယောက် ပြေးလာသည်။ ဇော်လတ်လည်း အမှောင်ရိပ်ခိုကာ ပြေးလာသည်။
``ကောင်မလေးတွေ နင်တို့ အချိန် မရဘူး ဒီမှာ သေနတ်တစ်လက်စီ ယူ၊ အားလုံး ကျည်ထိုးပြီးသား၊ ငါ့အမိန့်မရဘဲ မပစ်နဲ့၊ မေရီချိုက လွတ်ကင်း တဲ့နေရာရောက်ရင် ပစ်ပုံ ပစ်နည်း သင်ပေးလိုက် လာ သွားမယ်´´
`ဇော်လတ်နှင့် မိန်းကလေး ဆယ်ယောက် တောလမ်းအတိုင်း ပြေးသည်။ အနောက်က လဘန်ဆိုင်းတို့ အဖွဲ့ တောနင်း ရှာတော့မှာ သေချာသည်။
   တစ်နေရာရောက်တော့ ခဏနားကြသည်။ မနားလို့လဲမရ။ ခြေမွှေးမီးမလောင် လက်မွှေးမီးမလောင် နေလာခဲ့ရသော မိန်းမလှများ ဒုက္ခ လှလှ တွေ့နေသည်။ ခြေထောက်တွေ နာကျင်နေပြီ။ မပြေးနိုင်တော့။ ဆက် ထွက်မည်လုပ်တော့လည်း သမီးကို ထားခဲ့တော့ မလိုက်နိုင်တော့ဘူး လုပ်တဲ့သူက လုပ်နေသည်။ ထိုစဉ်
``အ မလေး လုပ်ကြပါအုံး ဘာကြီးတုန်း မသိဘူး ရွစိရွစိနဲ့´´
ဇော်လတ် ပြုံးစိစိ ဖြစ်သွားသည််
``အဲဒါ ကျွတ်လို့ ခေါ် တယ်၊ ဒီနေရာမှာ အများကြီးရှိတယ်´´
 ``အစ်ကို လုပ်ပါအုံး အထဲဝင်သွားပြီ´´
``ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ဘောင်းဘီက ဂျင်းဘောင်းဘီ အကြပ်၊ ဘောင်းဘီချွတ်ထုတ်မှပဲ ရတော့မည်၊ ပွတ်ချေလို့လဲ သေမည့် အကောင် မဟုတ်
``သွား ဟိုဘက် ကျောက်တုံး အကွယ်နားမှာ ချွတ်ပြီး ခွာထုတ်လိုက် ဒီအတိုင်းထားရင် ဗိုက် ထဲဝင်သွားလိမ့်မယ် သေတတ်တယ်´´
``အီး.. ညီမကြောက်တယ် မကိုင်ရဲဘူး ကယ်ကြပါအုံး´´
``ကျန်တဲ့ မိန်းကလေးများကလည်း သူ့ကို ကယ်ဖို့နေနေသာသာ သူတို့ထဲ ကျွတ်မဝင်အောင်သာ အတင်း ကြိုးပမ်း နေ ကြသည်။
``လာ လာ´´ ဟု ဆိုကာ ကောင်မလေးကို ကျောက်တုံး အကွယ်သို့ ခေါ်သွားရသည်။ ထို့နောက် တစ်ဖက် လှည့်ပေးကာ သူမကို ဘောင်းဘီ ချွတ်ခိုင်းရသည်။ သူမ တွယ်ကပ်နေသော အကောင်များကို ကြည့် ကာ သွေးပျက်သွားသည်။ ဒူးဆစ်နားမှာ တစ်ကောင်၊ ပေါင်လယ်မှာ တစ်ကောင်၊ ပေါင်ရင်းမှာ နှစ်ကောင်။ ကိုင် လည်း မကိုင်ရဲ။ ဇော်လတ်ကို ခေါ်ပြန်သည်။ ဇော်လတ် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဘောင်းဘီက ခြေသလုံးအထိ ချွတ် ချထားသဖြင့် ပင်တီ အဖြူရောင်လေးနှင့် ပေါင်တံ သွယ်သွယ်လေးများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။ ဇော်လတ်က ဒူးဆစ်နားက ကောင်ကို အရင်ဖြုတ်လိုက်သည်။ ပေါင်လယ်က ကောင်ကို ဖြုတ်လိုက်သည်။ ဒီအထိ ပြဿနာ မရှိ။ ပေါင်ရင်းက နှစ်ကောင်က ပင်တီအထဲသို့ ခေါင်းဝင်ကာ တွယ်နေပြီး အမြီးပိုင်းကသာ လှုပ်စိ လှုပ်စိ ဖြစ်နေသည်။ သူမ ဆွေ့ဆွေ့ခုန်နေသည်။ ဇော်လတ် ဆုံးဖြတ်ချက် ရဲရဲချလိုက်သည်။ ကျွတ်တွယ်နေသည့် ဘက်မှ ပင်တီကို အလယ်ဘက်သို့ ဆွဲဖယ်လိုက်သည်။ အမွှေးမည်းမည်းလေးများနှင့် အတူ တြိဂံနယ်မြေ လေးက တစ်ဝက်လောက် ပေါ်လာသည်။ မထူးတော့ပြီ။ ဇော်လတ် အကွဲကြောင်းလေး ပေါ်သည်အထိ လှန်ကြည့် လိုက်မိတော့သည်။ သို့သော် စိတ်ရိုင်းကို အမြန် ချွန်းအုပ်လိုက်ရသည်။ သူက လူလာကယ်တာလေ။ မုဒိန်း ကောင်တော့ အဖြစ်မခံနိုင်။ ကျွတ်များကို ဖြုတ်ဖို့ ကြိုးစားနေသည်။ သို့သော် အရှက်နှင့် အကြောက် ပေါင်းကာ ငြိမ်ငြိမ်မနေသဖြင့် ဟိုရမ်း ဒီရမ်း ဖြစ်ကာ ဖမ်းရခက်နေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမကို ပင်တီအစကို ကိုင် ခိုင်းကာ တင်ပါးတစ်ဖက်ကို ကိုင်ကာ ဖမ်းထိန်းလိုက်ရသည်။ ဒါတောင် ပေါင်ကို အတင်း လိမ်ကျစ်ထားသေး သည်။ ထို့နောက်မှ ပေါင်ခြံ၏ အတွင်းကျကျ ဝင်တွယ်နေသော ကျွတ်နှာဘူး နှစ်ကောင်ကို ဖြုတ်ပစ်လိုက်ရ သည်။ သွေးများက တတောက်တောက် ကျလာသည်။ ဇော်လတ် သွေးထွက်နေသော နေရာကို တံတွေးဆွတ်ပေး ကာ ပင်တီလေးနှင့် ဖိပေးလိုက်သည်။ ပင်တီ အဖြူဆွတ်ဆွတ်ကလေးသည် သွေးများ ပေကွက်ကုန်သည်။ ထို့ နောက် သူမကို ဘောင်းဘီပြန်ဝတ်ခိုင်းကာ ရှေ့မှ ဦးဆောင် ပြန်ထွက်ခိုင်းသည်။ နောက်မှ ဇော်လတ် လိုက်ထွက် လာသည်။ ကျန် မိန်းကလေးများမှာလည်း လမ်းမလျှောက်နိုင်သူများပါ ကျွတ်ရန်ကို ကြောက်သဖြင့် ခရီးဆက် ရန် တာစူနေကြတော့သည်။ သြော် မေ့သွားသည်။ ထိုမိန်းကလေး နာမည်က သွန်းရတီပါ။ တတိယနှစ် ကျောင်းသူလေးများပေါ့။
   ဆက်လက် ခရီးထွက်ခဲ့ရာ ညနေစောင်းလောက်တွင် ရေတံခွန်ကြီး တစ်ခုဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ ကောင်မလေးများကို ပုန်းခိုင်းထားကာ ဇော်လတ် ရှေ့ပြေးသွားကြည့်သည်။ ရေတံခွန်၏ အောက်တွင် လိုဏ်ဂူ ရှိ တတ်သဖြင့် သွားကြည့်သည်။ သူ ဆုတောင်းသလို လိုဏ်ဂူ တစ်ခု ရှိနေသည်။ သူတို့ မလွတ်မြောက်ခင် ခိုအောင်းလို့တော့ ရနိုင်သည်။ ပြန်ထွက်လာကာ ကောင်မလေးများကို လုံခြုံသော နေရာတွင် ထားခဲ့ပြီး နောက်ကြောင်း ပြန်လှည့်ကာ ရန်သူအခြေအနေကို ကင်းထောက်သည်။ ရန်သူ နီးကပ်လာလျှင် ဒီနေရာတွင် ထားရန် မသင့်ချေ။ သူ ကုန်းတန်းလေးတစ်ခုနားကို ရောက်ချိန်တွင် လဘန်ဆိုင်း၏ တပည့်နှစ်ကောင် သတိ လက်လွတ် တက်လာသည်။ သူတို့ခြေရာလက်ရာကို မမြင်ရလို့လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဇော်လတ် အမ်-၁၆ ကို မောင်းတင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တက်လာသော နှစ်ယောက်ထဲမှ နောက်မှတစ်ယောက်ကို အရင်ပစ်ချလိုက် သည်။ ရှေ့ကတစ်ယောက် ကြက်သေသေသွားချိန်မှာပင် နောက်ထပ်ကျည်တစ်တောင့်က သူ့အလှည့်ကျသွား စေတော့သည်။
   ဆက်လက် ကြည့်တော့ ရန်သူ့အရိပ်အခြေ မမြင်တော့ပါ။ နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ကာ ရေတံခွန်နား သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ရေတံခွန် ရောက်တော့ ကောင်မလေးတွေ ပြားနေအောင် ဝပ်နေကြသည်။ ရေတံခွန်ဆီသို့ သွားရန် ပြင်လိုက်စဉ် စိတ်ထဲ မသင်္ကာသဖြင့် လူစစ်ခိုင်းသည်။ လူက(၁၀)ယောက်။ ဒါဆို စုံ သည်ပဲ။ မဟုတ်သေး။ သူအပါအဝင် (၁၁)ယောက််ဖြစ်ရမည်။ တစ်ယောက် လိုနေသည်။ မေးကြည့်တော့ ကိုဇော်လတ် ကို စိတ်ပူလို့ လိုက်သွားသည်တဲ့။
   ဇော်လတ် တက်သုတ်ရိုက်ကာ ပြန်ထွက်သွားရပြန်သည်။ မိုးချုပ်လုပြီ။ သို့သော် သူနောက်ကျသွားပြီ။ ထွက်သွားသည့် မိန်းကလေးက ဇင်ဇင်အောင်။ သူ ဇင်ဇင်အောင့် အသက်မဲ့ ခန္ဓာကိုသာ တွေ့ရတော့သည်။ ဘောင်းဘီကို ဆွဲချွတ်ထားကာ ပင်တီကို ဆွဲဖြဲထားသည်။ အဖုတ်ဝတွင် သုက်ရည်လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်များ ကို တွေ့ရသည်။ လက်နှင့် ကိုင်ကြည့်တော့ ပူနွေးဆဲ။ ဒါဆို ဒီကောင်တွေ ဝေးဝေး မရောက်သေး။ ဒီနားမှာပဲ ရှိ အုံးမည်။ မုဒိန်းကျင့်ပြီး သတ်သွားသည်ပဲ။ သတ်တာတောင် သေနတ်ဖြင့် မပစ်။ လည်ပင်းညှစ်သတ်ပစ်လိုက် ခြင်းဖြစ်သည်။ ဇော်လတ် ဒေါသထောင်းကနဲ ဖြစ်သွားသည်။ များသွားပြီ။ စိတ်ချရသော နေရာတွင် နေရာယူကာ သေနတ်ကို ထွက်သွားနိုင်လောက်သည့်နေရာကို မှန်းချိန်ကာ သုံးချက် ပစ်ထုတ်လိုက်သည်။ ဟော တွေ့ပါပြီ။ သူူကောင့်သား နှစ်ကောင် သေနတ်သံကြားသဖြင့် ပြန်လှည့်လာသည်။ အနားရောက်လာသည်အထိ ဇော်လတ် ရှိ နေမှန်း မသိသေး။ ဇင်ဇင်အောင် ၏ အလောင်းဘေးတွင် ရပ်ကြည့်နေသည်။ ဇော်လတ် အသင့် ကျည်ထိုးပြီးသား ပစ္စတိုဖြင့့် တစ်တောင့်စီ ပစ်ချလိုက်သည်။ နှစ်ကောင်လုံး မှောက်သွားသည်။ သေနတ်နှစ်လက်ကို ကောက် လွယ်လာပြီး ရေတံခွန်ဆီသို့ ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။ မြှုပ်ပေးချိန် မရတော့။ မတတ်နိုင်ပါ။
   ရေတံခွန်ရောက်တော့ ခုနကလိုပင် လူစစ်၊ တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် လက်ချင်းဆက်ကာ ချောင်း ကို ဖြတ်ပြီး ရေတံခွန်အောက်မှ ဝင်ကာ လိုဏ်ဂူထဲသို့ ဝင်ကြသည်။ လိုဏ်ဂူထဲသို့ဝင်သွားရာ အထဲတွင် ချောင်းကဲ့သို့ ရေစီးကြောင်းလေး တစ်ခုက အလယ်မှ ဖြတ်ကာ စီးဆင်းနေသည်။ အထဲရောက်တော့ နံဘေး တစ်ဘက်တစ်ချက်တွင် အခန်းလေးများ ဖွဲ့ထားသည့်နှယ် အပေါက်ကလေးများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို တွေ့ရ သည်။ ခက်တာက ဂူပေါက်ကလေးများသည် ကျဉ်းလွန်းသည်။ တစ်ဖက်မှာ နှစ်ပေါက် တစ်ဖက်မှာ သုံးပေါက် ရှိပြီး ရှေ့သို့ ဆက်တိုးကြည့်သောအခါ ဂူပေါက်မရှိတော့ဘဲ ကျောက်စက်ကျ ရေအိုင်လေးတစ်ခုမှ စမ်းချောင်း လေးဖြစ်ကာ ရေတံခွန်ဘက်သို့ ရေစီးကျနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျောက်စက််ကျရေအိုင်ထဲမှ ရေအနည်းငယ် ခပ် သောက်ကြည့်ရာ သောက်လို့ရသည်။ ရေချိုဖြစ်သည်။ သောက်ရေအတွက်တော့ အဆင်ပြေပြီ။

တစ်ညလုံး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ပူးကပ်ကာ တစ်ညတာ ဖြတ်သန်းပြီးနောက် နောက်တစ် နေ့ မနက်တွင် ဇော်လတ်က တစ်ယောက်တည်း ထွက်ကာ သတင်းထောက်သည်။ တောထဲဆိုတော့ သတင်းပေး မရှိ။ ခြေရာလက်ရာများ ကြည့်ကာသတင်းထောက်ရသည်။ အစအန မတွေ့။ သို့သော် လဘန်ဆိုင်းကို ချေမှုန်းချင်သေးသည်။ လဘန်ဆိုင်း မသေသရွေ့ သူ့တာဝန်မကျေပွန်သလို ခံစားနေရသည်။ တောထဲမှ အမြင့်ဆုံး သစ်ပင်ပေါ် တက်လိုက်သည်။ သစ်ပင်ပေါ်မှ ကြည့်တော့ အောက်ကို စီးမိုးကာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရသည်။ ဟိုမှာ တွေ့လိုက်ပြီ။ သူတောင်းစား (၅)ကောင်။ အနောက်မှာ လဘန်ဆိုင်း ကပ်ပါလာသည်။ ဒီ ကောင်တွေ သူ့ကို တောနင်း ရှာနေပြီ။ မတွေ့တော့ ပြန်လှည့်သွားပြီ။
   သစ်ပင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ ရေတံခွန်ဆီသို့ ပြန်ခဲ့သည်။ ဟိုရောက်တော့ ငတိမ နှစ်ကောင် ပျောက်နေ ပြန်သည်။
``တောက်.. နင်တို့ကလည်းဟာ ဘယ်မှမထွက်ပါနဲ့ ပြောထားတဲ့ဟာကို အပေါ့အပါး ထွက်သွား တာ ဖြစ်မှာပေါ့´´
``မဟုတ်ဘူး အစ်ကိုရဲ့ လိုက်ရှာပြီးပြီ မတွေ့ဘူး´´
``အေး အဲဒါဆိုလည်း ကျန်တဲ့အဖွဲ့တွေ ဒီမှာ လုံခြုံရေးဂရုစိုက် ငါပြန်လာရင် အပြင်ကနေ ခဲနဲ့ နှစ်ချက်ပေါက်မယ် လူရိပ်တွေ့ရင် အကွယ်နားကပ်နေ ငါ ခဲနဲ့ပေါက်လို့ ခေါင်းကွဲတယ် ဖြစ်နေအုံးမယ် ကြားလား´´
``ဟုတ် ဟုတ် အစ်ကို။ ဇော်လတ် တစ်ခေါက် ပြန်ထွက်ရ ပြန်သည်။ ထိုအချိန်ဝယ်…
   ထွက်သွားသည်က ချစ်ပန်းအိမ်နှင့် သော်သော်ယု။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက တက္ကသိုလ် ကျောင်းသူများ ဖြစ်သည်။ လမ်းရှာရင်း သွားကာ မျက်စိလည်နေစဉ် လဘန်ဆိုင်း၏ လက်နက်ကိုင် တစ်စုနှင့် တွေ့သည်။ သူမတို့ သေနတ်တစ်ချက်မှ မဖောက်လိုက်ရဘဲ အဖမ်းခံလိုက်ရသည်။ လဘန်ဆိုင်း၏ တပည့်များက သူမတို့ကို လက်ပြန်ကြိုး တုပ်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျွဲကြီးဆိုသူက သူ၏ အေကေ-၄၇ ဖြင့် ချစ်ပန်းအိမ် ပေါင်ကြားသို့ ပစ်သည်။ လူကို မထိသော်လည်း ချစ်ပန်းအိမ် အကြောက်လွန်ကာ သေးထွက် ကျကုန်သည်။ သော်သော်ယုက အသံကုန်အော်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့နေသည့်နေရာကို လိုက်ပြရ တော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဇော်လတ်က သူမတို့နှစ်ယောက်ကို လုံးဝ ရှာမတွေ့သဖြင့် ရေတံခွန်ရှိရာကို ပြန်လာ သည်။  ဒီကောင်မလေး နှစ်ယောက်ကိုသာ ဟိုကောင်တွေ ဖမ်းမိသွားလျှင် ဇော်လတ်တို့ နေရာကို အတင်း ပြခိုင်း နိုင်သည်။ ဒီနေရာကိုသာ အကယ်လို့ ပြလိုက်လျှင် အခက်အခဲကြီးစွာ တွေ့နိုင်သည်။
   သူ ကျန်သည့် မိန်းကလေးများကို ခေါ်ကာ ရေတံခွန်၏ အပေါ်ဘက်သို့ ခဲရာခဲဆစ် တက်ခဲ့သည်။ သူထင်သည့် အတိုင်းပင် လဘန်ဆိုင်း၏ တပည့်များ ကောင်မလေးနှစ်ယောက်ကို သေနတ်နှင့် ထောက်ကာ ခေါ်လာသည်။ ရှေ့မှ ပါလာသည့် ချစ်ပန်းအိမ်က လက်နက်ကိုင် တစ်ယောက်ကို ဆွဲကာ ခုန်ချသွားသည်။ နှစ် ယောက်လုံး ရေစီးကြောင်းထဲ ပါသွားသည်။ ဟိုဘက်တွင် ရေကျ ရှိနေသဖြင့်် ဘယ်လိုမှ အသက်ရှင်ဖို့ လမ်း မမြင်။ သော်သော်ယုက ရေတံခွန်ကို မပြဘဲ ဝေ့လည်ကြောင်ပတ်လုပ်ကာ မျက်စိလည်ချင်ယောင် ဆောင်နေ သည်။ ထို့နောက် သေနတ်နှင့် ထောက်ထားသည့် တစ်ယောက်ကို လှည့်ကာ ခြေဖြင့်ကန်လိုက်သည်။ နောက်က တစ်ယောက်က ပစ်ချလိုက်ရာ သော်သော်ယုကို မထိသော်လည်း သူ့လူသူ ပစ်မိရာ ကျည်ဆန်၏ ကန်အား ကြောင့် သော်သော်ယုပေါ်သို့ လဲကျသည်။ သော်သော်ယု ရှောင်ချိန် မရတော့။ နှစ်ယောက်လုံး လုံး ထွေးကာ ရေစီးကြောင်းထဲ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။
   သွားပြီ။ သူတို့စခန်းကို ရှာလို့မတွေ့နိုင်တော့။ ဟိုကောင်တွေ နောက်ပြန်လှည့်ဖို့ လုပ်သည်။ သို့သော် မထင်မှတ်ထားတာ ဖြစ်သွားသည်။ သူတို့ထဲမှ ချိုချိုအောင် ဆိုသည့် တစ်ယောက်က ကျည်ထွက် သွားသည်။ အခြေအနေက ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားပြီ။ သူတို့ကို ဟိုကောင်တွေ တွေ့သွားပြီ။ အပြန်အလှန် ပစ် ကြ ခတ်ကြသော်လည်း ကြားထဲမှာ ချောင်းက ခံနေသဖြင့် သူတို့ဆီ အလွယ်တကူ မလာနိုင်။ နောက်ဆုံး ဇော်လတ် တို့ ထွက်ပေါက်ရှာရလေတော့သည်။
   ရေတံခွန်အနောက်ဘက်သို့ အမြန်ပြေးရသည်။ ဟိုကောင်တွေ လိုက်လာပြီ။ မတတ်နိုင်။ ချက်ချင်း နေရာ ပြန်ယူရသည်။ သူတို့နေရာယူလိုက်သည့် နေရာက အကာအကွယ် ကောင်းသည်။ ကျောက်ဆောင် များ ကာနေသဖြင့် လဘန်ဆိုင်း တပည့်တွေ ပစ်တာ မထိရောက်။ ဇော်လတ်တို့ လက်ချက်ဖြင့် အထိအခိုက် အကျ အဆုံး များသွားသည်။ အပေါ်နှင့် အောက် ဖြစ်နေတာကြောင့်လည်း ပါလိမ့်မည်။ အပေါ်ကို မော့ပြီး ပစ်ရသည့် အလုပ်က မလွယ်လှ။ လဘန်ဆိုင်း၏ လက်ရင်းတပည့်ဖြစ်သူ မိုးကြီး ပေါင်ကိုထိသွားသည်။ သူ့နဖူးမှာ စည်း ထားသော ပိတ်စဖြင့် ဒဏ်ရာကို စည်းထားသည်။ ထိုအချိန်တွင် အနောက်မှ လဘန်ဆိုင်း ကိုယ်တိုင် လိုက်လာ သည်။ ပစ္စတိုတစ်လက်ကို ကိုင်လာသည်။ သူတို့အလောင်းတွေ အပုံလိုက်တွေ့ရတော့ အကြီးအကျယ် ဒေါပွ သွားသည်။ ထိုအချိန် မိုးကြီးက မတ်တပ်မရပ်နိုင်။ ဇော်လတ် ပစ္စတို ကျည်ကုန်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ့ဆရာ ရောက်လာတော့ ဆရာ ဇော်လတ် ကျည်ကုန်သွားပြီဟု အားရဝမ်းသာ သံတော်ဦးတင်သည်။
   လဘန်ဆိုင်း၏ ကျည်ဆန်က မိုးကြီး ရင်အုံထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ ဇော်လတ်က ကောင်မလေးများကို တောင်ထိပ်သို့ တက်ခိုင်းထားသည်။ သူလည်း လိုက်တက်မှ ရတော့မည်။ မကြာခင် ရဟတ်ယာဉ် ရောက်လာ တော့မည်။ ကံဆိုးချင်တော့ လဘန်ဆိုင်းနှင့် ဇော်လတ် နှစ်ယောက်ချင်း တွေ့တော့သည်။ အခြေအနေက တစ်ဖက်သတ် ဖြစ်နေသည်။ လဘန်ဆိုင်းက ပစ္စတို ကျည်အပြည့်နှင့်။ ဇော်လတ်က ကျည်ဆန် မရှိတော့။ ဇော်လတ် ချွေးပျံသွားသည်။ ဒီပုံစံအတိုင်းတော့ ဘဝတုံးတော့မည်။ လဘန်ဆိုင်း၏ ပစ္စတိုပြောင်း အေးစက်စက်က ဇော်လတ် နဖူးကို လာထိသည်။ မပစ်သေး။ ကြောင်က ကြွက်ကို ကစားသည့်နှယ် ဇော်လတ်၏ ရင်ဝကို ဆောင့်ကန်လိုက် သည်။ ဇော်လတ် လွင့်ထွက်သွားသည်။ သေနတ်က အသင့်ပြန်ချိန်ထားသည်။ ဆောင့်ကန်လိုက် သေနတ်နှင့် ချိန်လိုက်နှင့် ဇော်လတ် အလူးအလှိမ့် ခံနေရသည်။
   သို့သော် လဲကျစဉ် ဝတ်ထားသော လေယာဉ်မောင်းဝတ်စုံ၏ ဘေးအိတ်ထဲမှ မာကျောသည့် အရာ တစ်ခုကို သတိထားမိသည်။ ကျည်တစ်တောင့်။ စကတည်းက လဘန်ဆိုင်းအတွက်ဟု ကြွေးကျော်ကာ သီးသန့်ဖယ်ထားသည့် ကျည်တစ်တောင့်။ ဇော်လတ် အကန်ခံရကာ လူးလှိမ့်နေစဉ် ပစ္စတိုကို ကျည်တစ်တောင့် ထိုးလိုက်သည်။ ပြောင်းရင်းထဲသို့ ကျည်ဝင်သွားသောအခါ လဘန်ဆိုင်း ကစားနေသော ကြွက်သည် ကျား ဖြစ်သွားသည်ကို မသိရှာ။ ဇော်လတ် လဲနေရာမှ လျှင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် လဘန်ဆိုင်း၏ ရင်ဝတည့်တည့်ကို ချိန် ပစ်လိုက်သည်။ လဘန်ဆိုင်း ဇော်လတ်ကို ပစ်ရန် ချိန်သော်လည်း ကျည်ဆန်က သူ့ထက်မြန်သဖြင့် ခြေကားယား လက်ကားယားနှင့် ရေတံခွန်အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားလေတော့သည်။
   ဇော်လတ်၏ ရန်သူတော်ကြီး ရှင်းသွားပြီ။ ဇော်လတ် တောင်ထိပ်သို့ ပြေးတက်သွားသည်။ ရဟတ်ယာဉ်က သူတို့ကို ကယ်ဆယ်ရန် ပျံသန်းလာနေပြီ။ ကောင်မလေးများကို ဆွဲတင်ကာ အမြန်ပြန်တက်သည်။ ရန်သူ့နယ် မြေ ဖြစ်သဖြင့် ပစ်ချခံရမှာ စိုးရိမ်ပုံ ရသည်။ သို့သော် ဇော်လတ် ပြေးလာသည်ကို တွေ့သဖြင့် ကြိုးလှေကား ပစ်ချလိုက်သည်။ ဇော်လတ် ကြိုးလှေကားကို ဆွဲကာ ရဟတ်ယာဉ်ပေါ်သို့ ရောက်သည်တွင် ရဟတ်ယာဉ်လည်း ပြင်ဦးလွင်သို့ ဦးတည် ပျံသန်းသွားတော့သည်။
   ပြင််ဦးလွင် စစ်ဆေးရုံတွင် အားလုံး ဆေးကုသမှု ခံယူရမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျန်သည့် မိန်းကလေးများက ထိခိုက်ဒဏ်ရာမရ။ ဇော်လတ်က လက်မောင်းတွင် တစ်ချက်၊ ပေါင်တွင် တစ်ချပ် ရှပ်မှန်ဒဏ်ရာ ရထားသည်။ ထို့ကြောင့် ဇော်လတ်ကတော့ ဆေးကုသမှု ခံယူရသည်။ မိန်းကလေးများက ဆေးရုံက ဆင်းခွင့်ရ သည်။ ဆေးရုံ ဆင်းခွင့်ရသော်လည်း မပြန်ကြသေးဘဲ သူတို့၏ ကျေးဇူးရှင် ဇော်လတ် ဆေးရုံဆင်းသည်အထိ စောင့်မည်ဆိုကာ နန်းမြိုင်ဟော်တယ်မှာ တည်းနေကြသည်။ မိုးလင်းမှ မိုးချုပ် ဇော်လတ် စားဖို့သောက်ဖို့ အလျှံပယ် ဝယ်ကြခြမ်းကြ ကျွေးကြ မွေးကြနှင့် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။ သူတို့နှင့် အတူ အဖမ်းခံရသည့် ဇင်ဇင်အောင်၊ သော်သော်ယုနှင့် ချစ်ပန်းအိမ်တို့ ရန်သူ့လက်ချက်နှင့် ကျဆုံးသွားသည့်အတွက် ရန်ကုန်ရောက်လျှင် ရွှေတိဂုံ ဘုရားမှာ အလှူအတန်းပြုကြဖို့ တိုင်ပင်ထားကြသည်။ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြသည့် မိန်းကလေးများမှာ အသက်ဘေးကို အတူတူရင်ဆိုင်ပြီး လွတ်မြောက်လာတော့ တကယ့် ညီအစ်မ အရင်းများ သဖွယ် ချစ်ကြတော့သည်။ တကယ့်ကို တစ်နေရာစီမှ ဖြစ်သည်။
စိမ်းနွယ်က နောက်ဆုံးနှစ် တက္ကသိုလ် ကျောင်းသူ ဖြစ်သည်။ မြစ်ကြီးနားသူလေးဖြစ်သည်။ နှင်းဆီက မင်္ဂလာဒုံ စစ်ဆေးရုံမှ အထက်တန်းသူနာပြု ဗိုလ်ကြီးနှင်းဆီ ဖြစ်သည်။ ချိုချိုလွင်က လားရှိုးသူ၊ အိအိအောင်က ဗန်းမော်သူ၊ မြတ်နိုးဦးက မိုးကုတ်သူ၊ အေးသီရိအောင်က ပူတာအိုသူ၊ ဖြူနှင်းဝေက ရန်ကုန်သူဖြစ်ပြီး မြစ်ကြီး နားရှိ အဒေါ်ဆီ သွားလည်ခြင်းဖြစ်သည်။ ကျန်ခဲ့သည့် မိန်းကလေး (၃၀)၏ ဘဝကတော့ ရေတိမ်မနစ်ဘဲ ရေ နက်နက်တွင် နစ်ရပြီထင်သည်။ လက်နက်နှင့် လဲလှယ်ရောင်းစားပြီးလောက်ပြီ။ အတူတူ ခရီးသွားရာမှ အဖမ်း ခံရခြင်း ဖြစ်သည်။
ရောက်ပြီး တစ်ပတ်လောက်မှာ ဗိုလ်ကြီးဇော်လတ် ဆေးရုံက ဆင်းခွင့်ရသည်။ မြင်သူတိုင်းက အားကျကြ သည်။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် အလှပဂေးလေး ခုနစ်ယောက် ပတ်ချာလည် ၀ိုင်းနေသောကြောင့်ပင်တည်း။ သူဆေးရုံဆင်းတော့ ညီမလေးများနှင့် ပြင်ဦးလွင် အနှံ့ လည်ကြပတ်ကြသည်။ ထို့နောက် အချင်းချင်း ဖုန်းနံပါတ်များ လဲလှယ်ကာ လမ်းခွဲကြရသည်။ ကချင်ပြည်နယ်ဘက်သွားကြမည့် မိန်းမချောလေးများ ကချင်ပြည်နယ် ခရီးစဉ်ကို ဖျက်လိုက်ကြသည်။ ရန်ကုန်ကိုသာ ပြန်ကြတော့မည်။ ကျောင်းပိတ်ရက် ရန်ကုန်မှာ သာ နေတော့မည်ဖြစ််သည်။ ဒီတစ်ခါက ကယ်မဲ့သူရှိလို့။ နောက်တစ်ခါတော့ ကယ်မဲ့သူ လမ်းမမြင်။
ကောင်မလေးများ ပြန်သွားတော့ ဇော်လတ် ရင်ထဲ ဟာတာတာ ဖြစ်ကျန်ခဲ့သည်။ သူ့ချစ်သူ မမနန်းသဇင် ဆီ သွားချင်သည်။ သို့သော် ဖုန်းက ပိတ်ထားသည်။ ဆက်သွယ်လို့လည်း မရ။ သူ့လေတပ်ကို ပြန်သွားသည်။ အုပ်မှူးက ခွင့် တစ်လ ပေးသည်။ ဇော်လတ် ရန်ကုန်ကို အမြန်ပြန်သည်။ ရန်ကုန်ရောက် တော့ နန်းသဇင်အိမ်ကို အမြန်သွားသည်။ သို့သော် ချစ်သူကို တွေ့ခွင့်မရတော့ချေ။ သော့ခလောက် ခပ်ကြီး ကြီး တစ်လုံးကသာ သူ့ကို ဆီးကြိုနေသည်။ ဇော်လတ် တင်းသွားသည်။ တွေ့ချင်လို့ လာပါတယ်ဆိုမှကွာ တောက်စ်…။ ဒါနဲ့ ဘေးနားက အိမ်တွေကို မေးကြည့်တော့ မင်္ဂလာဆောင်ပြီးလို့ ဟန်းနီးမွန်းထွက်နေသည်တဲ့။ လာမေးလို့ ဇော်လတ်ဆိုတဲ့ လူလာရင် ပေးလိုက်ပါဆိုပြီး စာတစ်စောင် ပေးသွားသည်ဟု ပြောသည်။ စာကို ဖောက်ဖတ်ကြည့်တော့ ခပ်တုံးတုံး မြန်မာဇာတ်ကားများထဲမှ ဒိုင်ယာလော့ဂ်တွေအတိုင်း မချစ်မနှစ်သက်တဲ့သူ ကို အိမ်က ပေးစားလို့ ယူလိုက်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း၊ သူမကို ခွင့်မလွှတ်ဖို့အကြောင်း ပြောသည်။
ဇော်လတ် မွှန်ထူသွားသည်။ သူကတော့ ချစ်လိုက်ရတာ။ သူမက လုပ်ရက်လေခြင်း။ စာကို အစိတ်စိတ် အမွှာမွှာ ဆုတ်ဖြဲကာ အိမ်နီးချင်းကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်းပြောပြီး လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ ဇော်လတ် လက်ကိုင်ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဗိုလ်ကြီးနှင်းဆီထံသို့ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။ နှင်းဆီ ဖုန်းမြည်သံကြားသဖြင့် ထုတ်ကြည့်လိုက်ရာ ဇော်လတ် ဖြစ်နေသဖြင့် အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားသည်။ ဇော်လတ်က တွေ့ချင်ကြောင်း၊ ပြောစရာ စကားတွေ အများကြီးရှိကြောင်း ဘာညာသာရကာ စုံနေအောင် ပြောသည်။ ဇော်လတ်က သူနေသည့် အိမ်ကိုပြောပြတော့ နှင်းဆီက သူ့အိမ်သို့ လာခဲ့မည်ဟု ပြောကာ ဖုန်းချသွားသည်။
ဇော်လတ် အိမ်တွင် စိတ်ညစ်ညစ်နဲ့ ထိုင်နေသည်။ အိမ်က အဘိုးအမွေပေးထားတဲ့ အိမ်။ သပ်ရပ် သန့် ရှင်းနေသော်လည်း အိပ်ခန်းနှစ်ခန်းသာ ပါသည်။ ဧည့်ခန်းထဲ ထိုင်နေစဉ် အိမ်ရှေ့မှ ကားရပ်သံကြားသဖြင့် ထွက်ကြည့်ရာ နှင်းဆီဖြစ်နေသည်။ ကမန်းကတန်း ထကာ ဧည့်ခံရသည်။ အအေးဘူးများ ချတိုက်ရသည်။ နှင်းဆီက သူနှင့် ပြန်တွေ့ရသည်ကို ပျော်နေပုံရသည်။ တောင်တောင်အီအီ ဟိုပြောဒီပြောတွေ လျှောက်ပြော ပြီးတော့ ဆိုင်းမဆင့် ဗုံမဆင့် ချစ်ခွင့်ပန်ပစ်လိုက်သည်။
နှင်းဆီကလည်း ကြိုတင်မျှော်တွေးထားပုံရသည်။ သိပ်တော့ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား မဖြစ်သွားပေ။ နှင်းဆီက အသားညိုစိမ့်စိမ့်နှင့် ရှင်းနေသော မျက်နှာလေးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ နှုတ်ခမ်းပါးပါးလေးများက ပိရိသေသပ် စွာ လှပသည်။ ခန္ဓာကိုယ်က အပိုအလိုမရှိ  အချိုးအစား ကျနလှသည်။ သြော် သူက ဆေးပညာကျွမ်းကျင်သူ ဆိုတော့ ၀ိတ်မတက်အောင် ထိန်းနိုင်တာပေါ့။ နှင်းဆီ ပြန်ပြောသော စကားကြောင့် ဇော်လတ် ရင်ထဲ ဟာကနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ကိုဇော်လတ်ကို သံယောဇဉ်ရှိပါတယ်။ စဉ်းစားပါရစေ ဆိုတဲ့စကားကို မပြောချင်ပါဘူးတဲ့။ ဒါပေမဲ့ သူမမှာ အိမ်ကစေ့စပ်ပေးထားတဲ့ သူ ရှိနေပါတယ်။ တစ်ခါပဲ မြင်ဖူးပါတယ်တဲ့။ မချစ်သော်လည်း မိဘတွေရဲ့ အလိုကျ လက်ထပ်ရတော့မယ်တဲ့။ ဇော်လတ်က မချစ်မနှစ်သက်ဘဲ ယူတဲ့ခေတ် ကုန်သွားပြီဆိုတဲ့ အကြောင်း ပြောတော့ သူမ မိဘတွေ မျက်နှာပျက် အရှက်ရမှာကို စိုးရိမ်မိကြောင်း ပြောသည်။
 သို့သော် ဇော်လတ် ညှိုးငယ် စွာ ခေါင်းငိုက်စိုက် ကျသွားသည်ကို မြင်ရတော့ သူမ သနားသွားသည်ထင့်။ ဇော်လတ် အနီးသို့ လာထိုင်သည်။ ထို့နောက်
``ကိုဇော်လတ် ကျွန်မကို လက်ထပ်ဖို့တော့ မတောင်းဆိုပါနဲ့၊ ကိုဇော်လတ် ကတိပေးရင် ကျွန်မ ပြော စရာ စကားတစ်ခွန်းရှိတယ်၊ ကတိမပေးနိုင်ရင်တော့ ကျွန်မ အခုချက်ချင်းပြန်တော့့မယ်´´
ဟု ခပ်တင်းတင်း ပြောသည်။ ကဲ ရှိစေတော့လေ ကတိပေးလိုက်မယ်။ နောက်မှ ဆက်ညှိမယ်ဟု စိတ်ကူးလိုက်သည်။ ဇော်လတ် ကတိပေးလိုက်သောအခါ နှင်းဆီ၏ ကိုယ်လုံးလေး ဇော်လတ် ရင်ခွင်ထဲသို့ ဝင်လာပြီး
``ကို့ကို ချစ်ပါတယ်´´
ဟု ပြောသည်။ ဇော်လတ် ရင်ထဲ နွေးကနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ဇော်လတ် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးကို စုပ်ကာ နမ်းလိုက်သည်။

နှင်းဆီ၏ ကိုယ်လုုံးလေး တွန့်ကနဲဖြစ်သွားကာ ဟင်းကနဲ ညည်းသံလေး ထွက်လာသည်။ နှုတ်ခမ်းချင်း တပ်မက်မောစွာ နမ်းရှိုက်နေရာမှ ဇော်လတ်၏ လက် တစ်ဖက်က လုံးဝန်းနေသော ရင်သားလေးပေါ်သို့ ရောက်လာသည်။ နှင်းဆီ မရုန်းမိ။ သာယာသည့် အထိအတွ့မှာ မိန်းမူးနေသည်။ ရမ္မက်အဟုန်က ဒီရေကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း တက်လာသည်။ လက်က ရင်သားကို စိတ်ကြိုက်ပွတ်သပ်ကစားနေရာမှ ဝမ်းဗိုက်သားလေးပေါ်သို့ အသာလျှောဆင်းသွားရာ နှင်းဆီ၏ ဝမ်းဗိုက်သားလေးများမှာ သမုဒ္ဒရာအလယ်မှ လှိုင်းကြက်ခွပ်ကလေးများသဖွယ် လူးလွန်နေတော့သည်။ လက်က ဆီးခုံပေါ်သို့ ရောက်သွားသောအခါ
``အို ကိုရယ် ရှက်စရာကြီး ဘယ်နေရာတွေ လျှောက်ကိုင်နေ တာလဲကွယ်၊ ဧည့်ခန်းကြီးထဲမှာ´´
ဇော်လတ် အထာနပ်ပါသည်။ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ရှက်သည် ဆိုတော့ကာ…
   အိပ်ခန်းထဲကို ပွေ့ကာခေါ်သွားတော့လည်း မရုန်းမကန် လိုက်ပါလာသည်။ မျက်နှာနုနုလေးကမူ ရှက် သွေးလေးများ ဖြာနေသည်။ တကယ်တော့ နှင်းဆီလည်း ယောင်္ကျားအတွေ့အကြုံသာ မရှိသော်လည်း ကျောင်းတက်စဉ်က စီနီယာ မမကြီးများ ကောင်းမှုနှင့် အပြာစာအုပ်များ၊ ဇာတ်ကားများတော့ ဖတ်ဖူး ကြည့်ဖူး တာ ရှိပါသည်။ လက်နှင့်အာသာဖြေခြင်းကိုလည်း လုပ်ဖူးပါသည်။ အခုလိုတော့ ယောကျင်္ားတစ်ယောက်၏ အထိအတွေ့ အကိုင်အတွယ်တော့ မခံဖူးရိုး အမှန်ပင်။ ဇော်လတ်က သူမ၏ ရင်စေ့အကျင်္ ီလေးကို ကြယ်သီး များ တစ်လုံးချင်း ဖြုတ်ပစ်လိုက်သည်။ အသားရောင် ဘရာစီယာလေးအတွင်းမှ နုထွားလှပလွန်းသည့် ရင်သား အစုံက အပြင်သို့ ခုန်ထွက်တော့မတတ် မို့မောက်နေသည်။ အကျင်္ ီကြယ်သီးတောင် ဖြုတ်ပြီးမှတော့ ဘရာစီ ယာ ချွတ်ဖို့အရေး ဇော်လတ် လက်မတွန့်နေတော့ပါ။ ကျောဘက်မှ ဘရာစီယာချိတ်ကလေးကို ဖြုတ်ပစ်လိုက် သည်။ နှင်းဆီ ရင်တွေ အရမ်းခုန်နေမိသည်။ ဇော်လတ် အချုပ်အနှောင်မှ လွတ်မြောက်လာသော လုံးဝန်း ထွား ကြိုင်းသည့် ရင်သားနှစ်လုံးကို ပယ်ပယ်နယ်နယ် ပွတ်သပ်ဆုပ်နယ် ဆော့ကစားသည်။ ရင်သီးလေးနှစ်လုံးမှာ တင်းမာထောင်မတ်ရေရာ ဇော်လတ်၏ လက်ထဲတွင် အလူးအလှိမ့် ပွတ်သပ်ခံနေရသည်။
နှင်းဆီ စိတ်ထဲတွင် ဘာမှ မရှိတော့။ ဇော်လတ်၏ အပွတ်အသပ် အထိအတွေ့သာ ကြီးစိုးနေရာ တစ် ကိုယ်လုံး ဖိန်းကာ ရှိန်းကာနှင့် အဖုတ်ဝတွင် အရည်ကြည်လေးများ တောက်တောက်ယိုအောင် စီးကျနေတော့ သည်။ ဇော်လတ်၏ လက်က ရင်သားမှ ဗိုက်သား ထိုမှ ဆီးခုံသို့ ရောက်လာကာ အဓိက နေရာသို့ တန်း မသွားသေးဘဲ ဆီးခုံမွှေးကလေးများကို ပွတ်ကာ ကစားနေသည်။ ထိုနေရာမှတဆင့် အောက်သို့ တဖြည်းဖြည်း ရောက်လာကာ အရည်ကြည်လေးများ ရွှဲရွှဲစိုနေသော အကွဲကြောင်းလေးအား စုန်ချည် ဆန်ချည် ပွတ်သပ်ကစားပေးလိုက်သည်။ အရည်များ ရွှဲသထက် ရွှဲလာသောအခါ ဇော်လတ် ဝတ်ထားသော ဘောင်းဘီကို ချွတ်လိုက်သည်။
 မသုံးဘဲ သိမ်းဆည်းထားသည့် အမြောက်ကြီးက ပစ်ရန်အသင့်အနေ အထား သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ ဇော်လတ် နှင်းဆီ၏ ပေါင်ကြားထဲသို့ ဝင်ရောက် နေရာယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ညီတော်မောင်အား နှင်းဆီ၏ ညီမလေးနှင့် ပေးတွေ့လိုက်သည်။ စစချင်းတော့ တန်း ထိုးမထည့်လိုက် သေး။ နူးနူးညံ့ညံ့လေးနှင့် နှင်းဆီမချင့်မရဲဖြစ်လာအောင် ထည့်မလိုလို မထည့်မလိုလို လုပ်နေသည်။ နှင်းဆီ အောက်မှ တလူးလူး တလွန့်လွန့်ဖြစ်လာကာ အဖုတ်ကလေးကို အတင်း ကော့ထိုးပေးနေသည်။
 ဒီတော့မှ ဇော်လတ် အနည်းငယ် အားစိုက်သွင်းလိုက်သည်။ အပျိုစင်စစ်စစ်ကလေးဖြစ်နေသဖြင့် ကျပ်နေသည်။ ထိုးထည့်လို့ မရသေး။ တော်တော်လေး ချွေးပြန်အောင် အားစိုက်လိုက်တော့မှ ထိပ်ဖျားလေးသာ ဝင်သွားသည်။ ဝင်သွားပြန်တော့လဲ အထဲက အပျိုမြှေးလေးက တားဆီးထားပြန်သည်။ ဒီတားဆီးမှုကိုတော့ ဇော်လတ် လျစ်လျူရှုကာ ထိုးခွဲပစ်လိုက်သည်။ နှင်းဆီ၏ နာကျင်စွာ ညည်းညူသံလေးက အင့်ကနဲ ထွက်လာ သည်။ ဇော်လတ် တစ်ဆုံးအထိ ထိုးထည့်ပြီးနောက် ငြိမ်နေလိုက်သည်။ နှင်းဆီ နာကျင်မှု ပျောက်လောက်ပြီ ဆိုတော့မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှုပ်ရှားသည်။ နှင်းဆီ ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ပါ။ ခေါင်းကို ဘယ်ညာယမ်းကာ လက် က ဇော်လတ်လက်မောင်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရုံမှတပါး ဘာမှကို ပြန်မပြောနိုင်တော့။ တအင်းအင်းသာ ညည်းညူနေရှာသည်။
အရှိန်က တဖြည်းဖြည်းမြန်လာသလို နှင်းဆီ၏ ညည်းသံ ဇော်လတ်၏ အသက်ရှူသံ ဆီးခုံချင်းရိုက်သည့် တစ်ဖောင်းဖောင်းအသံ အရည်များကြောင့်မြည်နေသည့် တပွက်ပွက်အသံတို့သည် တဖြည်းဖြည်း စိတ်လာသည်။ နှင်းဆီ အောက်က အသားကုန် ကော့ထိုးကာ အင်းကနဲ အသံရှည်ကြီးနှင့် ညည်း လိုက်ပြီ ဇော်လတ်အား အတင်းဖက်လိုက်ရာ ဇော်လတ် အားကုန် တစ်ချက်ဆောင့်သွင်းလိုက်ပြီးနောက် နှင်းဆီ ၏ အဖုတ်ထဲသို့ ပူနွေးသည့်သုက်ရည်များ ပန်းထည့်လိုက်တော့သည်။
ဇော်လတ်၏ နှလုံးသားဒဏ်ရာကို စစ္စတာ နှင်းဆီက ကြင်နာစွာ ကုစားပေးလိုက်သဖြင့် နန်းသဇင်အ တွက် နေရာသည် ဇော်လတ်၏ နှလုံးသားထဲတွင် မရှိသလောက်  ဖြစ်သွားသည်။ နှင်းဆီကို ဇော်လတ် ချစ်သွားသည်။ သို့သော် လက်ထပ်ခွင့် မရနိုင်တော့ပြီလေ။ ဇော်လတ်ထံသို့ နှစ်ရက် သုံးရက် ဆက်တိုက် လာ ပြီးနောက် မည်သို့မည်ပုံ ဖြစ်သည်မသိ။ ဇော်လတ် ဖုန်းဆက်ချိန်ဝယ် နှင်းဆီ၏ ဖခင်ဖြစ်သူ အသံကိုသာ ကြား လိုက်ရသည်။
မည်သို့ပင် ယဉ်ကျေးစွာ ဆက်ဆံသော်လည်း ဇော်လတ်၏ နားထဲဝယ် နှင်းဆီ၏ ဖခင်ကြီးအသံက ငှက်ဆိုးထိုးသံနှယ်ပင်။ အဓိကကတော့ သူ နှင်းဆီနှင့် မပတ်သက်တော့ဖို့ပင်။ မိဘချင်း စကားပြောပြီးကြပြီမို့ မျက်နှာမပျက်လိုသဖြင့် အရာရှိတစ်ဦးပီပီ ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ နောက်ဆုတ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်တဲ့။ ကောင်း ရောပေါ့ဗျာ။ အသည်းက ကွဲသွားလိုက် ပြန်စေ့သွားလိုက် ထပ်ကွဲသွားလိုက်နှင့် ဟစိဟစိ ဖြစ်နေရလေပြီ။
ဇော်လတ် ကျန်သည့် ခွင့်ရက်များကိုတော့ မိဘများဆီသွားကာ အိမ်မှာပင် ပျင်းခြောက်ခြောက် ဖြတ်သန်းလိုက်ရသည်။ ခွင့် ရက်စေ့ပြီး တပ်ကို ပြန်သွားတော့လည်း စိတ်ထဲမှာတော့ အီလယ်လယ်ကြီးပါ။ အချစ်ရဆုံး ချစ်သူက အိမ်ထောင်ပြုသွားပြီ။ ဒုတိယမြောက် ချစ်သူကလည်း တွေ့ခွင့်မရတော့။ ဘယ်သူ့ကို လွမ်းလို့ လွမ်းရမှန်းလဲ မသိ။ သူတပါးရင်ခွင်ထဲက မိန်းမများကို လွမ်းရသည်ကိုလည်း ဖီးလ်ငုပ်သည်။ စစ်ဆင် ရေး တစ်ခေါက်ထွက်ပြီးတော့ တပ်ပြောင်းရွှေ့မိန့် ထွက်လာသည်။ မင်္ဂလာဒုံ လေတပ် အုပ်(… )ကို ပြောင်းရမည်တဲ့။
အိမ်း…. ကောင်းလေစွ။ ရန်ကုန်ကိုတော့ ခြေချရဦးတော့မည်။ ခွင့်ပြန်လာတာပင် ခြောက်လ မပြည့်သေး။ ရန်ကုန်ပြောင်းလာမှပင် ထူးထူးခြားခြား အာရုံတွေ ပွင့်လန်းလာပြန်သည်။ ကယ်ဆယ်ရေးသွား သည့် အခေါက်တုန်းက ပါလာသည့် မိန်းကလေး  ခုနစ်ယောက်ကို မျက်စိထဲမှာ အစီအရီ ပြန်မြင်လာသည်။ ခြောက်ယောက်က ဘယ်သောင်ကမ်း ရောက်နေသည် မသိ။ ရန်ကုန်ရောက်တော့ နည်းနည်းတော့ အလုပ် ပို လာသည်။ ဘယ်မှလည်း သိပ်မသွားဖြစ်။
တစ်ရက် အလုပ်ကိစ္စတစ်ခုဖြင့် ဆူးလေဘက်သို့ သွားဖြစ်သည်။ ကားပေါ်က ဆင်းပြီး လမ်းလျှောက် နေစဉ် သူ့ရှေ့မှ လျှောက်သွားသော မိန်းကလေး တစ်ယောက်ကို သတိပြုမိသည်။ ရန်ကုန်တွင် မိန်းမချော မိန်းမလှလေးများ ပေါများလွန်းပါသည်။ ဒီလောက် အများကြီးထဲမှာ ဒီတစ်ယောက်ကို အနောက်ကနေ ကြည့် တာနဲ့ကို စိတ်ထဲ တမျိုးဖြစ်နေသည်။ သူနှင့် အသိများ ဖြစ်နေမလားမသိ။ ဇော်လတ် ခပ်သုတ်သုတ် လျှောက် လိုက်သည်။ ထိုမိန်းကလေးကို ကျော်တက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အနောက်သို့ ဆတ်ကနဲ လှည့်ကြည့်လိုက် သည်။
စိမ်းနွယ်။ နာမည်နှင့် လိုက်ဖက်စွာ အစိမ်းရောင် ဝမ်းဆက်ကို ဝတ်ထားသည်။
စိမ်းနွယ်….
ဟင်…. အစ်ကို…..
ဟုတ်တယ်စိမ်းနွယ်….. အစ်ကို ရန်ကုန်ကို ပြောင်းလာပြီ….. စိမ်းနွယ် ဘယ်မှာ နေလဲ…..
စိမ်းနွယ်က ရန်ကင်းဘက်မှာ နေတယ် အစ်ကို….
စိမ်းနွယ်တို့ကို ပြန်ပို့ပြီးကတည်းက အခုထိ ထပ်မဆုံဖြစ်တော့ဘူးနော်…
ဟုတ်တယ် အစ်ကို…. အခု စိမ်းနွယ်နဲ့အတူ သူသူချစ်လဲ ရှိတယ်…. (   )ကုမ္ပဏီမှာ လုပ်နေတယ်..
အင်း…. ကောင်းပါတယ်…. စိမ်းနွယ် အချိန်ရရင် တစ်နေရာရာ ဝင်ပြီး စကားပြောကြတာပေါ့
ဟုတ်ကဲ့ အစ်ကို…. အချိန်ရပါတယ်….
စိမ်းနွယ်နှင့် ဇော်လတ်တို့ ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာ ဝင်ထိုင်ကာ ကော်ဖီသောက်ရင်း စကားပြောကြသည်။ ရောက်တတ်ရာရာ ပြောရင်း အချိန်(၁)နာရီလောက်ကြာသွားသည်။ ထို့နောက် စိမ်းနွယ်ကို ရည်းစား စကား ပြောမလို့ နည်းနည်း တီးခေါက်ကြည့်လိုက်သည်။ အခြေအနေက မဟန်။ စိမ်းနွယ်က ရည်းစားရနေပြီ။ မကြာ မီ လက်ထပ်တော့မည်။ သူသူချစ်က ကလေးတစ်ယောက် အမေပင် ဖြစ်နေပေပြီ။ အင်း ဒီတစ်သက်တော့ ဇော်လတ် မိန်းမမှ ရပါတော့မလားမသိ။

ကြားဖြတ်ကြော်ငြာ ဝင်အုံးမယ်ဗျာ။ အစတုန်းကတော့ မချောဆယ်ယောက် ကိုယ်တစ်ယောက်ပဲ။ ဒါ ပေမဲ့ ဆယ်ယောက်လုံးကျတော့ ကိုယ်တစ်ယောက်တည်းနဲ့ မနိုင်တော့ဘူး ဖြစ်နေလို့ တောထဲမှာတင် သုံးယောက် ထားခဲ့လိုက်ရတယ်။ ခုနစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်တော့ အောင်မြင်လိုက်တယ်။ လက်တွေလဲ ကိုက်လာပြီ။ အခြေအနေမကောင်းတော့ဘူး။ အဲဒီတော့ တစ်ယောက်ကို အတင်းရည်းစားထားခိုင်း၊ တစ်ယောက်ကို ကလေးမွေးခိုင်းလိုက်ရပြီ။ ရှိစေတော့။ (နှမျောလိုက်တာ ဂလု)။ ကျန်တဲ့လေးယောက်မှာ သုံး ယောက်က ပျောက်နေတယ်ဗျ။ သူတို့လဲ ယောကျင်္ားရလောက်ရောပေါ့နော်။ နှမျောစွာနဲ့ပဲ ယောကျင်္ားပေးစား လိုက်ပါပြီဗျာ။ နောက်ဆုံး တစ်ယောက်ပဲ ဇာတ်လမ်း ရှည်ရှည်လေး ဆက်လိုက်တော့မယ်။ မနိုင်မနင်းတွေ ဖြစ်ပြီး ဇာတ်လိုက်ဇော်လတ်ကြီး ပန်းသေသွားမှာစိုးလို့ ချစ်ဦးမောင်မောင်ရဲ့ စေတနာပါ။ ငှဲငှဲငှဲ……..

ဇော်လတ် မင်္ဂလာဒုံလေတပ်မှာတော့ နာမည်ရသည်။ Best Flyer ပေါ့။ လေ့ကျင့်ပျံသန်းခြင်းတွေမှာ ရော စစ်ဆင်ရေးတွေမှာပါ အုပ်မှူး၏ အထူးအားထားမှုကို ခံရသည်။ အခုလည်း လေ့ကျင့်ပစ်ခတ်ရေးအတွက် G Suit ဝတ်ပြီး လေယာဉ်ပေါ် တက်သွားပြီ။ အောက်က တပည့်လှမ်းပေးသော ဟဲလ်မက်ကို ယူဆောင်းကာ မှန်အဖုံးပိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တက်စီဝေးပေါ်မှ ပြေးလမ်းပေါ်သို့ တက်ရန် Ground Control သို့ ခွင့် တောင်းလိုက်သည်။ မျှော်စင်မှ အချက်အလက်များ ပြန်ပေးလာပြီးနောက် စစ်ဆေးစရာရှိတာ တစ်ခုချင်း စစ်ဆေးကာ ပြေးလမ်းပေါ်သို့တက်လာခဲ့သည်။
မင်္ဂလာဒုံမျှော်စင် လေယာဉ်တက်ခွင့်ပေးပါ….
မင်္ဂလာဒုံမျှော်စင်မှပြောနေပါတယ်ရှင်…. ပြေးလမ်းရှင်းပါတယ်…… အိမ်မြှောင်ညွှန်း သုံညရှစ်ပါ
မင်္ဂလာဒုံမျှော်စင် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်
ဇော်လတ် Throttle ကို အဆုံးအထိ တွန်းတင်လိုက်သည်။ သူ့လေယာဉ်တွင် သူနှင့်အတူ ပါလာတာက ဗိုလ်ကြီးသန့်ဇင်။ လေယာဉ်ပြေးလမ်းမှ လေထဲသို့ တက်လာခဲ့သည်။
ဟျောင့်… ခုနက မင်္ဂလာဒုံမျှော်စင်က ပြောနေတဲ့ အသံကို ရင်းရင်းနှီးနှီး ကြားဖူးသလိုပဲ….
ဘာလဲ….. မင်းက.. အဲဒီကောင်မလေးကို စိတ်ဝင်စားလို့လား…..ဇော်လတ်…..
အေး…. အသံလေးက ချစ်စရာလေးကွ….. လူပါ မြင်ဖူးရင် ကောင်းမှာ…..
ငါ့ကိုမေးဟေ့ကောင်… ငါ့ကိုမေး…. သူ့နာမည်က ဖူးဝေတဲ့……. ဟိုတခါတောင်မှ သူပုန်ဖမ်းခံလိုက်ရ.
သေးတယ် ဆိုပဲ….. သူက ဆယ်မိုင်မှာ နေတာ….. ဘာသိချင်သေးလဲ…..
ဟာ…. စုံလှချည်လားကွ…..
ဟေ့ကောင်… လေပေါမနေနဲ့….. ပစ်မှတ်ရောက်တော့မယ်….အသင့်ပြင်တော့……
ပစ်မှတ်ပေါ်သို့ ရောက်လာပြီးနောက် ပစ်မှတ်ရှိရာ မြေပြင်သို့ စိုက်ဆင်းလိုက်ကာ လက်ကိုင်အထိန်း တံမှ အနီရောင် အပစ်ခလုတ်ကို အသင့်ပြင်ထားကာ ပစ်မှတ်တည့်သည်နှင့် နှိပ်ချလိုက်သည်။ ရော့ကတ်နှစ် လုံး ရွှီးကနဲ ထွက်သွားကာ မြေပြင်ရှိ ပစ်မှတ် ဗဟိုတည့်တည့်သို့ ကျရောက်ပေါက်ကွဲသွားသည်။ တာဝန်ပြီးဆုံး သွားပြီဖြစ်သဖြင့် လေယာဉ်ကို ဦးပြန်မော့ကာ လေပေါ် ပြန်တက်လာခဲ့သည်။ ပစ်မှတ်တိုက်ရိုက်ထိသဖြင့် အစဉ်အလာအတိုင်း လေယာဉ်အုပ်နှင့် မျှော်စင်တို့ ညှိနှိုင်းထားပြီး ကွင်းပေါ်တွင် ကျွမ်းထိုးမောင်းနှင်ခွင့်ပြုထား သည်။ လေပေါ်တွင် ရှေ့ကျွမ်း၊ နောက်ကျွမ်း၊ ဘေးတိုက်ကျွမ်း သုံးကြိမ်စီထိုးပြီးနောက် ပြေးလမ်းပေါ်သို့ ဆင်း လာသည်။
သန့်ဇင်…. ငါ အဲဒီ ဖူးဝေရဲ့ အချက်အလက်ကလေး သိချင်တယ်ကွာ….
အေး…. ဒါဆိုရင်တော့….. ဟဲ ဟဲ ဟဲ….
ကဲပါကွာ… ဘီယာ အဝ တိုက်မယ်…. ရပြီလား……
ကောင်မလေးက ညနေ ငါးနာရီ ရုံးဆင်းတယ်ကွာ၊ စနေ တနင်္ဂနွေမှာ ကွန်ပျူတာသင်တန်းသွားတက် တယ်ကွာ… ဖုန်းနံပါတ်က ၀၉၅၀၁xxxx ….. ကဲ ဘာကျန်သေးလဲ….
သူ့ဆီဖုန်းဆက်ဖို့က ဘယ်အချိန် ဆက်လို့ရမှာလဲကွ….
အဲဒါကလား…. ဟို…. အဲ….. ဟဲ ဟဲ
အေးပါကွာ…. ထမင်းပါကျွေးမယ်ကွာ….
ရော့ ဒီမှာ မျှော်စင်ဂျူတီအချိန်ဇယား….
အေး… ယောက်ဖ ငါသွားလိုက်အုံးမယ်….
ဇော်လတ်တစ်ယောက် လေလေး တစ်ချွန်ချွန်နှင့် တာဝါအောက်သို့ ချီတက်လာသည်။ အချိန်က ညနေ လေးနာရီ ငါးဆယ်မိနစ်။ သိပ်မစောင့်လိုက်ရ။ ပုခုံးပေါ်တွင် ရွှေရောင်လိုင်း (၃)လိုင်း တပ်ဆင်ထားသော လေဆိပ်ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသည့် ဖူးဝေ ဆွဲခြင်းလေးကို ဆွဲကာ အောက်သို့ ဆင်းလာသည်။
   ဖူးဝေ….
   ဟယ်…. ကိုဇော်လတ်…. ဘယ်ကနေ ဘယ်လို….
   ကဲပါ… ကင််န်တင်းန် ရောက်မှ ပြောကြတာပေါ့… လာ.. ကင်တင်းန် သွားကြတာပေါ့..
   လေဆိပ်ကင်တင်းန် ရောက်သွားသည်။ တစ်ယောက် ကိုလာတစ်ဘူးဆီ မှာသောက်လိုက်ပြီး စကား ပြောကြသည်။
   ကိုယ်… မင်္ဂလာဒုံကို ပြောင်းလာပြီ….
   ဟယ်…. တကယ်လား…. ဘာလေယာဉ်မောင်းတာလဲ…
   မနက်က လေဆိပ်ပေါ်မှာ ကျွမ်းထိုးနေတာ ဘယ်သူလို့ ထင်လို့လဲ…..
   ဟယ်…. အာ့ဆို… ကိုဇော်လတ်က အီးဂဲလ်ဖိုက်ဖ် ပေါ့။
   ဟုတ်တယ်လေ… သိလို့လား….
   သိပါ့ရှင် သိပါ့။ အမြဲတမ်း လေဆိပ်ပေါ်မှာ ကျွမ်းထိုးနေကျ အီးဂဲလ်ဖိုက်ဖ်ကြီးကို အလွတ်ရနေပါပြီ။ ကိုဇော်လတ်ဆိုတာ အခုမှ သိရတာလေ…
   ကိုယ် ပြောစရာရှိလို့…..
   အယ်…. အခုမှ ပြန်တွေ့တယ်…. ပြောစရာက ရှိသွားရပြန်ပြီလား…..
   ရှိတာပေါ့…..
   အဲဒါဆို ပြောလေ….
   ကိုယ် ဖူးဝေဆီကို ဖုန်းဆက်လို့ ရမလား….
   အင်း… ဂျူတီချိန်မဟုတ်ရင်… ရပါတယ်….
   အဲဒါဆို မနက် ၁၀ နာရီနဲ့ ညနေ ၂ နာရီလောက် ခေါ်မယ်နော်။
   ဟယ်…. ဖူးရဲ့ ဂျူတီအော့ဖ်တဲ့အချိန် ဘယ်လိုသိတာလဲ….
   အဟဲ…. ဒီလိုပါပဲ….
   ဟယ်…. ဖုန်းလာလို့…. ခဏလေး….
   ကိုင်မနေပါနဲ့… အဲ့ဒါ ကိုယ့်ဖုန်းနံပါတ်…..
   ဟယ်…. ဖူးရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်သိနေပြန်ပြီ…..
   ညနေ ရုံးဆင်းချိန်ကျ ဒီမှာအခုလို ထိုင်လို့ရမလား….
   တစ်ခါတလေတော့ ရပါတယ်.. အမြဲကျတော့ ပတ်ဝန်းကျင်က တစ်မျိုးမြင်လာလိမ့်မယ်….
   အာ့ဆို စနေ တနင်္ဂနွေတော့ ကွန်ပျူတာ သင်တန်းကို လိုက်ပို့ခွင့် ပေးကွာ…
   အို…. ဒါလဲ သိလိုက်ပြန်ပြီ…. တကယ်ပါပဲ… ကဲ ဖူးနောက်ကျတော့မယ်….. အိမ်ပြန်အုံးမယ်… နောက်မှ တွေ့မယ်လေ…..
   စနေနေ့ မနက် ဇော်လတ်တစ်ကိုယ်လုံး ရေမွှေးပုလင်း မှောက်ထားသလို မွှန်ထူနေသည်။ အသားကုန် ရွှိုင်းထားသည်။ ဖူးဝေကို ကွန်ပျူတာသင်တန်း လိုက်ပို့သည်။ ညနေ သင်တန်းဆင်းချိန်ရောက်တော့ ဇော်လတ်လာကြိုသည်လေ။ ဇော်လတ်က ဒီတီ ဆိုင်ကယ်နှင့် အသင့်စောင့်နေသည်။ အိမ်ပြန်မပို့ခင် ကော်ဖီ ဆိုင်တစ်ဆိုင်ဝင်ထိုင်ကြသည်။ ဇော်လတ် ချစ်ခွင့်ပန်လိုက်သည်။ ဖူးဝေကတော့ ထုံးစံအတိုင်း စဉ်းစားအုံးမည် ပေါ့။
   သောကြာနေ့ကျတော့ ဖူးဝေဆီ မသွားဖြစ်တော့ပေ။ ပျံသန်းတိုက်ခိုက်ရေး လေ့ကျင့်ခန်းရှိသေး သည်။ ဒါနဲ့ပင် ဖုန်းဆက်ကာ အကျိုးအကြောင်း ပြောလိုက်ပြီး လေယာဉ်တက်ခဲ့ရသည်။ ဒီတစ်ခေါက်တော့ သိပ် မဟန်။ အမြဲ ဗဟိုတိုက်ရိုက် ထိမှန်နေရာက ဒီတစ်ခါ လွဲသွားသည်။ စိတ်ညစ်ညစ်နှင့် ကွင်းပြန်လာခဲ့သည်။ ကွင်းရောက်တော့ ထုံးစံအတိုင်း ဆင်းခွင့်တောင်းလိုက်သည်။ မျှော်စင်က ပြောသူက ဖူးဝေပင်။
   ဒီတစ်ခေါက်တော့ အီးဂဲလ်ဖိုက်ဖ်ကြီး ပစ်မှတ်မထိဘူးထင်တယ်…. (မျှော်စင်ဦးစီးမှူးက ပြောလိုက်တာပါ)
   ဟုတ်တယ် ဆရာ…
   ဟေ့ ဟေ့ အခု ဖြတ်ပျံသွားတာ ဘယ်လေယာဉ်လဲကွ…..
   လေပေါ်မှာ ကိုဇော်လတ်တစ်ယောက်ပဲ ရှိတာ သူပဲ ဖြစ်မှာပေါ့ဆရာ….
   လိုင်းအားလုံး…. လေယာဉ်တွေ…ဆာ့ကစ်ထဲ ဝင်မလာစေနဲ့ ထိန်းထားလိုက်….
   ဟုတ်ကဲ့ဆရာ….
   ဒီလူ ဆက်သွယ်ရေးစက်များ ပျက်သွားလို့ မျှော်စင်ရှေ့က ဖြတ်ပျံသွားတာလား မသိဘူးကွ…..
   ဆရာ…. ဟိုမှာ အီးဂဲလ်ဖိုက်ဖ် ကျွမ်းထိုးနေပြီ…..
   ဆရာ…. ဒါ မဖြစ်သင့်ဘူးဆရာ…. သူ့မှာ ကျွမ်းထိုးခွင့်မရှိဘူးလေ….
   အေးကွာ…..
   အီးဂဲလ်ဖိုက်ဖ် မင်္ဂလာဒုံမှပြောနေတယ်…. ကျွမ်းထိုးခွင့် ပေးမထားပါဘူး….. အခုပြန်ဆင်းပါရှင်…..
   အီးဂဲလ်ဖိုက်ဖ်….
   အီးဂဲလ်ဖိုက်ဖ်….
   ဆရာ… သူ ကျွန်မတို့ ညွှန်ကြားချက်ကို မနာခံဘူး… ဒါ သက်သက်စော်ကားတာပဲ….. ကျွန်မ အုပ်မှူးဆီကို ကန့်ကွက်စာ တင်မယ်….
   အေးကွယ်…. ဒီလူကလည်း…..
   ဇော်လတ် လေယာဉ်ပေါ်က ဆင်းဆင်းချင်း အုပ်မှူးခေါ်သဖြင့် အပြေးသွားရသည်။ ဟိုရောက်တော့…
   ဇော်လတ်…. မင်း ဘာလုပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ…. သိရဲ့လား….
   ဟုတ်ကဲ့…. သိပါတယ်ဆရာ….
   မင်း လေသူရဲ လုပ်နေပြီး ပျံသန်းရေး စည်းကမ်း နားမလည်ဘူးလားကွာ….
   နားလည်ပါတယ်ဆရာ…
   နားလည်ရဲ့သားနဲ့ လုပ်တာဆိုတော့ …. မင်းက ဘာ ဘက်စ်ဖလိုင်ယာလဲကွာ…..
   ဟုတ်ကဲ့ဆရာ ကျွန်တော့်မှာ အပြစ်ရှိပါတယ်….
   ဒုအုပ်မှူး ဒီကောင့်ကို အမိန့်မရမချင်း လေယာဉ်ပေါ်ပေးမတက်နဲ့ ကြားလား…..
   ဟုတ်ကဲ့ အုပ်မှူး….
   ဇော်လတ် အကြီးအကျယ် ပေါက်ကွဲသွားသည်။ သူလုပ်လိုက်သည့် အလုပ်က ဒီလောက်အထိ ကြီးသွားမည်ဟု မထင်ထားခဲ့။ ရုံးခန်းမှ ထွက်လာတော့ သန့်ဇင် ပြေးလာသည်။
   ဇော်လတ်… အုပ်မှူးက ဘာတဲ့လဲ….
   တောက်စ်….. ယီးလိုမှပဲကွာ…. ငါ့ကို အဖြေမပေးချင်တာနဲ့… သက်သက် လုပ်တာ….
   စိတ်ကို ထိန်းပါကွာ… ဒါက သူ့တာဝန်ကွ…. မင်းမှားတယ်….
   တော်စမ်းပါကွာ….. ဖူးဝေဆီ ငါသွားတွေ့မယ်…..
   ဟေ့ကောင်… ဟေ့ကောင်
   ဇော်လတ် ဒေါသတကြီး လေဆိပ်မျှော်စင်သို့ ရောက်သွားသည်။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဖူးဝေက မျှော်စင်ပေါ်က အဆင်း ရင်ဘတ်ချင်း ဝင်တိုက်မိသည်။
   သြော…. မင်းပါလား….
   ကိုဇော်လတ်…. အုပ်မှူးက ဘာတဲ့လဲဟင်….
   အဟက်…. အုပ်မှူးကပြောလိုက်တယ်…. နောက်တစ်ခါ ရည်းစားစကားပြောရင် ဒီ့ထက်ပိုနာမယ်တဲ့….
   အို… ကိုဇော်လတ်….
   ဖူးဝေ ဘာတွေပြောသည်ကို နားမထောင်တော့ပဲ လှည့်ထွက်သွားလိုက်သည်။ လေးငါးရက်လောက် အကြီးအကျယ် ပေါက်ကွဲလိုက်သေးသည်။ နောက်ဆုံးတော့ ဗိုလ်ကြီးသန့်ဇင် သေသေချာချာ ဖျောင့်ဖျတော့မှ ဇော်လတ် သူ့အမှားကို သူသိသွားသည်။ ဖူးဝေကို သူပြန်တောင်းပန်သင့်သည်ပဲ။ ဒါနဲ့ ဖုန်းခေါ်ကာ ဖူးဝေကို တောင်းပန်ချင်လို့ အခုချက်ချင်းလာခဲ့မယ်နော်ဟု ပြောကာ ဖုန်းချလိုက်ပြီး ဖူးဝေအိမ်သို့ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။
   ဖူးဝေအိမ်သို့ ရောက်တော့ ပြတင်းဝမှ ထွက်လာသည့်အသံက ရင်ကို ဆို့နင့်သွားစေသည်….
   ``ဖူးဝေ နင် ဘယ်အထိအချိန်ဆွဲအုံးမှာလဲဟ´´
   ``ဟဲ့ ငါက မိန်းကလေးဟဲ့ နည်းနည်းတော့ မူရသေးတာပေါ့´´
   ``သြော် ဖူးဝေရယ် ချစ် ပါ တယ် ဆိုတဲ့စကားသုံးလုံးကို စျေးကိုင်နေလိုက်တာ´´
   ``အေးပါဟယ် နင်ပေးစေချင်တဲ့ အဖြေကို အမြန်ဆုံးပေးပါ့မယ်´´
   ဖူးဝေနှင့် ဖူးဝေသူငယ်ချင်းဟု မိတ်ဆက်ပေးထားသော ကိုတင်မောင်လွင်တို့ စကားပြောနေသံပါ။ ပြတင်းပေါက်မှ သူ့အရိပ်ကြောင့် ဖူးဝေ လှည့်ကြည့်သည်။ သို့သော် ကျောခိုင်းထွက်သွားသည့် ဇော်လတ်၏ ကျောပြင်ကိုသာ မြင်လိုက်ရလေတော့သည်….
   တောက်……
   လုပ်ရက်လိုက်တာကွာ……
   ဇော်လတ် ဖူးဝေဆီက ပြန်လာကတည်းက အရက်ပုလင်းတစ်လုံးနှင့်သာ နှစ်ပါးသွားနေတော့သည်။ သူ လေသူရဲဖြစ်ကာစက ရိုက်ထားသည့် ဓာတ်ပုံမှန်ဘောင်လည်း အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ။ သို့သော် ကြာကြာ အသည်း မကွဲလိုုက်ရ။ အုပ်မှူးခေါ်သဖြင့် ဇော်လတ်အပါအဝင် လေသူရဲ(၄)ဦး အုပ်မှူးရုံးခန်းထဲသို့ရောက်သွား သည်။ အထူးစစ်ဆင်ရေးတစ်ရပ်အဖြစ် ရန်သူ့တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် ခဲယမ်း ရိက္ခာ ပြတ်လပ်နေသော တပ် အား လေကြောင်းပစ်ကူ ပေးရမည်။ ဇော်လတ် လေယာဉ်မောင်းနှင်ခွင့် ပြန်ရသွားသည်။
   ဟေ့ကောင် မျက်နှာကြီးကလည်းကွာ….. ဟား ဟား
   သန့်ဇင်…. ငါ့ကို လာနောက်မနေနဲ့ဟေ့ကောင် ငါ့ကိုယ်ငါ တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားနေရတာ….
   မင်း… အသည်းကွဲ ဒဏ်ရာကို ကုပေးမယ်ဆိုရင်ရော…..
   ဟေ့ကောင် ….. လာနောက်မနေနဲ့ကွာ…. ငါ နားရင်းရိုက်မိတော့မယ်….
   ရော့ ဇော်လတ်….. ဒါလေးတော့ ဖတ်လိုက်…..
   သန့်ဇင်ပေးသော စာကို ကမန်းကတမ်း ဖတ်လိုက်တော့ ကိုတင်မောင်လွင်ရဲ့စာ။ ဖူးဝေနှင့် သူ ဘာမှ မပတ်သက်ကြောင်း၊ သူတို့ ဇော်လတ်အကြောင်း ပြောနေစဉ် ဇော်လတ်ရောက်လာပြီး အထင်လွဲသွားခြင်းဖြစ် ကြောင်း၊ အခု သူ နိုင်ငံခြားကို ထွက်ရမည်ဖြစ်ပြီး ပြန်လာသည်နှင့် သူ့မှာ လက်ထပ်ရမည့်ချစ်သူရှိပြီးဖြစ် ကြောင်း ပါသည်။ သူ့ကို ယုံကြည်လျှင် ဖူးဝေ ပေးလိုက်သည့် စာကို ဖတ်ပါဟု ရေးထားသည်။
   ဟေ့။…. ဖူးဝေရဲ့စာရော….
   အာ….. မပေးရဲပါဘူးကွာ……. မင်းက ငါ့ကို နားရင်းရိုက်နေမှဖြင့်
   မရိုက်ပါဘူးကွာ…. မင်းရိုက်ချင် ငါ့ကို ရိုက်သွားလို့ရပြီ ဟဲဟဲ
   ရော့
   ဖူးဝေ၏ စာကို ဖောက်ကြည့်လိုက်တော့ စာကို အတော်ရှည်ရှည်ဝေးဝေး ရေးထားသည်ကို တွေ့ရသည်။
      ချစ်တယ်    တဲ့
   ဇော်လတ် ပျော်သွားသည်။ နောက်နေ့ မနက်စောစော လေယာဉ်ကွင်းသို့ ဖယ်ရီဖြင့် ထွက်လာသည်။ ဖယ်ရီပေါ်သို့ ဒုအုပ်မှူးနှင့် စကားတပြောပြော လမ်းလျှောက်လာသော ဇော်လတ်ကို တွေ့သဖြင့်
   ဟေ့ကောင် ဇော်လတ် ဒုအုပ်မှူးက ဘာတဲ့လဲကွ
   ချစ်တယ်တဲ့…..
   ဟေ့ကောင်…… ဒုအုပ်မှူးက မင်းကို အဲလိုပြောတယ်….. ဟားဟား….. စိတ်ထိန်းပါသူငယ်ချင်းရာ
   ဟေ….. ငါ့ကိုဘာမေးတာလဲ
   မင်းကို ဒုအုပ်မှူးက ဘာပြောတာလဲလို့ မေးတာကွ…..
   သြော် အဲဒါလား…. ဂရုစိုက်ဖို့မှာတာပါ အဟေးဟေး
   သြော် သြော် အူမြူးနေလိုက်တာ….. ဟားဟား
   လေယာဉ်ပေါ်သို့ တက်ကာနီး ဒုအုပ်မှူးမှ ညွှန်ကြားချက်တွေပေးသည်။ ထို့နောက် လေယာဉ် အသီး သီးပေါ်သို့ တက်သွားသည်။ ထုံးစံအတိုင်း စစ်ဆေးစရာရှိတာ တစ်ခုချင်းစစ်ပြီး ပုံမှန်ဖြစ်သည်နှင့် လေယာဉ် ထွက်ခွာခွင့် တောင်းကာ လေပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်ဝယ် ကွန်ထရိုးတာဝါပေါ်တွင်….
   ဖူးဝေ…. နင် စိတ်ပူနေတာလား….
   အေးဟယ်….. ကိုသန့်ဇင်ကတော့.. ကိုဇော်လတ် အားရှိသွားမှာပါလို့ ပြောတာပဲ….. ငါသူ့ကို ခေါ်လိုက်ရင်ကောင်းမယ်ထင်တယ်…..
   ကောင်းပါ့မလားဟယ်…..
   ထိုအချိန်ဝယ်….. အီးဂဲလ်ဖိုက်ဖ်မှ…..
   မင်္ဂလာဒုံ….. အီးဂဲလ်ဖိုက်ဖ် ဆက်ထွက်ပါမယ်…..
   မင်္ဂလာဒုံမှ ပြောနေပါတယ်….. အီးဂဲလ်ဖိုက်ဖ်… လေယာဉ်ပြန်လည် မောင်းနှင်ခွင့် အတွက် ကွန်ဂရက်ကျူလေးရှင်းပါ။
   တိုက်ပွဲမှာ အောင်မြင်ပါစေရှင်……`
   ဆုတောင်းပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…..
   တဖြည်းဖြည်းနှင့် ရန်သူ့နယ်မြေနှင့် နီးကပ်လာသည်။ ထိုအချိန်တွင် ရန်သူက မိမိတပ်များအား အင်အား အလုံးအရင်းဖြင့် ထိုးစစ်ဆင်နေသည်။ မိမိတပ်များ လက်နက်ခဲယမ်း လျော့နည်းနေပြီ။ လေယာဉ်များ ရောက်လာတော့ စစ်သည်များအားလုံး တက်ကြွစွာ လက်ပြနှုတ်ဆက်ကြသည်။ လေယာဉ်ငါးစီးမှ ရန်သူ့နေရာ များအား ဗုံးများ ဒုံးကျည်များ စက်သေနတ်များဖြင့် ပစ်ခတ်ချေမှုန်းသွားသည်။ ရန်သူ့ပစ်အား သိသိသာသာ မလျော့သေး…
   ခြင်္သေ့မှ သိန်းငှက်….. ရန်သူ ရှေ့ကိုက် ၃၀၀ ဝင်တိုက်နေပြီ….
   ထိရောက်တဲ့ပစ်ကူ သေသေချာချာလေးပစ်ပေးပါ…. အရေးကြီးပါတယ်…..
   သိန်းငှက်မှ ခြင်္သေ့ အားလုံးကြားတယ်….. ဆက်လုပ်ပေးပါမယ်……
   အုပ်စု ဘာကျန်သေးလဲ…
   တစ် သေနတ်ပဲ ကျန်ပါတယ်……
   နှစ် ဗုံးနှစ်လုံး ကျန်ပါသေးတယ်…….
   သုံး အားလုံးကုန်ပါပြီ…..
   လေး…. ရော့ကတ်ကျန်ပါသေးတယ်…..
   ငါး….. ရော့ကတ်ရော ဗုံးပါ ကျန်ပါသေးတယ်……
   အေး…. အဲဒါဆို မင်းဆင်းလုပ်ကွာ….. သေချာလုပ်….. သေချာမှဖြစ်မယ်နော်…..
   ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ…..
   အေး…. ဆက်လုပ်……
   ဇော်လတ်၏ လေယာဉ် မြေပြင်သို့ စိုက်ဆင်းသွားသည်။ ရန်သူ့အစုအဝေးအားလုံးကို ဗုံးကျဲခြင်း၊ ရော့ကတ် ပစ်ခတ်ခြင်း၊ စက်သေနတ်ဖြင့် ပစ်ခတ်ခြင်းဖြင့် ချေမှုန်းပြီးနောက် ရန်သူ့နောက်ပိုင်းနေရာသို့ ပျံတက်လိုက်ရာ
   ဖောက်…. ဖောက်…..
   အ…….
   ဆရာ…… ကျွန်တော်ထိသွားပြီ……
   ဆွဲတင်….. ဆွဲတင်……ဆွဲတင် …… မရရင်….. အီဂျက်….. အီဂျက်(Eject)
   အေး….. ဟုတ်ပြီ….. ဟုတ်ပြီ….. ထိန်းထား…….
   အုပ်စု အီးဂဲလ်ဝမ်းပြောနေတယ်….. ငါ ဖိုက်နောက်က ရှိမယ်….. ဆက်လုပ်ပြီး ပြန်လိုက်လာခဲ့ပါ…..
   မင်္ဂလာဒုံ…… မင်္ဂလာဒုံ……
   မင်္ဂလာဒုံမှ ပြောနေပါတယ်ရှင်….. ဆက်ပြောပါ……
   မင်္ဂလာဒုံ အရေးပေါ်ဆင်းပါမယ်…..
   ဘယ်…. ဘယ်သူ့… လေယာဉ်လဲရှင်…..
   အီးဂဲလ် ဖိုက်ဖ်……
   ဖူးဝေ ရုတ်တရက် မျက်လုံးများပြာဝေသွားသည်။ မျက်ဝန်းမှ မျက်ရည်များ တွင်တွင် စီးကျလာသည်။
   သမီး…. သွားကြိုချင်လား…..
   ဟုတ်ကဲ့ဆရာ…. သမီး သွားချင်တယ်…..
   သွားလိုက်ပါသမီးရယ်….. သမီးနေရာကို.. ၀ါ၀ါ အစားထိုး ဝင်ထားပေးပါလိမ့်မယ်….
   ကိုအောင်ထွန်းနိုင် Emergency Landing အတွက် Standby လုပ်ထားပါ။
   ဟုတ်ကဲ့ဆရာ…..
   အရေးပေါ်ဆင်းမယ်…… မီးသတ်ကား….. လူနာတင်ကား….. အဆင်သင့်လုပ်ထားပါ……

   ဖူးဝေ တာဝါမှ လေယာဉ်ပြေးလမ်းဘက်သို့ အမြန်ဆုံးပြေးသည်။ မောရမှန်း မသိရှာ။ အချစ်ဇောက ဆောင်နေသည်ကိုး။ လေယာဉ်ပြေးလမ်းပေါ် ချောချောမောမော ဆင်းလာမှ ထိန်းချုပ်တာဝါမှ အဖွဲ့များ စိတ် အေးရတော့သည်။ လေယာဉ်ရပ်သွားသည်နှင့် လူနာတင်ကားများ မီးသတ်ကားများ အလုပ်ရှုပ်သွားတော့ သည်။ တော်သေးသည်။ ဇော်လတ် သိပ်ကြီးကြီးမားမား မထိသွား။ ဘယ်ဘက် ပုခုံးသား တစ်ဖက်ကိုုတော့ ရန်သူ့ကျည်က ဖဲ့ယူသွားသည်။
   ဇော်လတ် မင်္ဂလာဒုံ စစ်ဆေးရုံကြီးမှာ ဆေးကုသမှုခံယူနေစဉ် ဖူးဝေ အလုပ်မှ ခွင့်ယူကာ နေ့စဉ် ပြုစု ပေးသည်။ နှစ်ပတ်လောက်အတွင်းမှာ ဇော်လတ် အကောင်းပကတိနီးပါးလောက် ဖြစ်သွားသည်။ ဆေးရုံ ဆင်းခွင့် ရသွားသည်။ ဆေးရုံ ဆင်းသွားပြီးနောက် ဖူးဝေ၏ အိမ်သို့ သွားဖြစ်သည်။ ဖူးဝေ၏ မိဘနှစ်ပါးက လည်း သဘောကောင်းပါသည်။ နောက်ဆုံးတော့ ဖူးဝေနှင့် အချိန်မရွေးတွေ့နိုင်ကြောင်း ဝင်နိုင်ထွက်နိုင်ကြောင်း(အိမ်ကို ဝင်တာထွက်တာပြောတာနော်) ခွင့်ပြုချက်ရသည်။
   ချစ်သူကို တည်းခိုခန်းမှာ ချိန်းတွေ့ဖို့၊ ဟော်တယ်မှာ အတူအိပ်ဖို့ မတောင်းဆိုရက်သော ဇော်လတ် အကြံအစည်များ ထုတ်ရသည်။ ဖူးဝေနှင့် နှစ်ယောက်တည်း တွေ့ဖို့ ဘယ်နေရာ သင့်တော်မလဲ။ နေ့ဘက်က တော့ ဘယ်လိုမှ အဆင်မပြေနိုင်တာ သိသည်။ ဖူးဝေက လေဆိပ်မှာ အလုပ်ရှိသည်လေ။ ညဘက်ဆိုရင် ဇော်လတ်က အားသည်။ ဖူးဝေက အိမ်ပြန်ရသည်။

တစ်ခါတော့ ကံဇာတာက မျက်နှာသာပေးလို့ ထင်သည်။ ဖူးဝေ၏ အဒေါ်အရင်း ဆုံးသဖြင့် မိဘနှစ်ပါး လုံး မန္တလေး သွားရမည်။ ထို့ကြောင့် အိမ်မှာ ဖူးဝေတစ်ယောက်တည်းကျန်ခဲ့သည်။ ဇော်လတ်က ဖူးဝေနှင့် နှစ် ယောက်တည်း လွတ်လွတ်လပ်လပ် အကြာကြီးတွေ့ချင်သည်ဟု ပြောသောအခါ …..
   ကို….. မနက်ဖြန်.. မေမေတို့ မန္တလေးသွားမယ်သိလား…. အိမ်မှာ ဖူးဝေ တစ်ယောက်တည်….
   ကို…. အိမ်လာလို့ရမလား ဖူး…..
   အင်း….. ရတော့ ရတယ်….. ဒါပေမဲ့…. ညနေမိုးချုပ်မှလာလေ…. ဖူးက အဲဒီအချိန်မှ အလုပ်ဆင်းမှာ..
   အိုကေ…. ဖူးကို လေဆိပ်မှာ လာကြိုမယ်လေ…. ဖူးနဲ့အတူ တစ်ခါတည်းသွားမယ်……
   အင်း…..
   သို့နှင့် သို့နှင့် ဖူးဝေ အလုပ်ဆင်းချိန် စောင့်နေသော ဇော်လတ်၏ ကားလေးပေါ်သို့ ဖူးဝေ အခန့် သား လိုက်ပါသွားသည်ကို လေဆိပ်မှ ဝန်ထမ်းအားလုံး အားကျသော မျက်လုံးများဖြင့် မြင်လိုက်ရလေတော့ သည်…
   ကို…. ဒီမှာ….. ခဏစောင့်အုံး…. ဖူး အဝတ်အစားလဲအုံးမယ်…..
   အင်း…..
   ဖူးဝေ အဝတ်အစားလဲပြီး ပြန်ထွက်လာသည်။ စပန့်သားဂါဝန်အပျော့လေးကို ဝတ်ဆင်ထားရာ ကလေးလေးကဲ့သို့ ချစ်စရာပုံလေးပေါက်နေသည်။ ဖူးဝေ၏ ခန္ဓာကိုယ် ကောက်ကြောင်းများကြောင့် ဇော်လတ် ရေငတ်သလိုလို ဖြစ်လာသည်။
   ဖူးက… ဘယ်မှာ အိပ်တာလဲ….
   ဖူးအိပ်ခန်းက…. အပေါ်ထပ်မှာ… ဘာလဲ…. ကို… လိုက်လည်မလို့လား…..
   အင်းပေါ့…..
   ဒါဆိုလည်း လာ….
   အခန်းထဲရောက်တော့ မိန်းကလေးပီပီ သပ်ရပ်စွာရှင်းလင်းထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဇော်လတ် ဖူးဝေကို ဖက်လိုက်သည်။ ဖူးဝေက ဇော်လတ်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခေါင်းလေးဝှက်ထားသည်။ ဇော်လတ်က ဆံပင် သားလေးများကို မြတ်မြတ်နိုးနိုး နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။ ဖူးဝေ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ဇော်လတ် မော့လာသော ဖူးဝေ ၏ နှုတ်ခမ်းလေးကို တယုတယ စုပ်ယူနမ်းရှိုက်လိုက်သည်။ ၀ိုင်းစက်နေသော မျက်လုံးလေးများ မှေးစင်း သွားသည်။ ဇော်လတ် လက်တစ်ဖက်က လည်တိုင်မှ ရင်သားဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
   ဖူးဝေ ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိသေး။ ရင်သားကို မထိဝံ့ထိဝံ့ပုံစံနှင့် ညင်ညင်သာသာလေး ပွတ်သပ်ပေးနေရာ ဖူးဝေ အသက်ရှူသံလေးများ ပြင်းထန်လာသည်။ ရင်သားမှ ဗိုက်သားလေးပေါ်သို့ ရောက်သွားသော အခါ လက်၏ လားရာအရပ်ကို ခန့်မှန်းမိသွားသည်ထင့်…. ဇော်လတ်၏ လက်ကို လာကိုင်ကာ ဆွဲဖယ်သည်။ သို့ သော် ရင်ခုန်သံ တဒိန်းဒိန်းညံနေသကဲ့သို့ အားအင်များ မရှိတော့သလောက် ဖြစ်နေရာ အရာမထင်လှ။ ထိုမှ တဆင့် အဖုတ်ကလေးဆီသို့ ရောက်သွားသည့် အခါတွင်တော့…..
   အို့…… ကို….. အဲဒါတော့…. မလုပ်ပါနဲ့လား……
   ဖူးကလည်း….. ကိုက ချစ်လို့ပါ…….
   ကိုရယ်….. လက်မထပ်ရသေးဘဲ….. အို…. ဖူး ကြောက်တယ်…..
   မကြောက်ပါနဲ့ဖူးရယ်…. ကိုက ……
   အို…. အဟင့်…. ကို…… ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ…..
   ဖူးရယ်….. ကို့ကို ခွင့်ပြုပါနော်…..
   အ….. ရှီး…… အမေ့…… အို….. ကို….. အား….. ဖူး အနေရခက်လိုက်တာ….. အဟင့်..
   လက်က ဂါဝန်ပေါ်မှ ပွတ်သပ်နေခြင်းသာ ဖြစ်သော်လည်း ဖိုဆိုလျှင် ယင်ဖိုမျှ မသန်းဖူးသေးသော ဖူး.ခမျာ ထွန့်ထွန့်လူးနေရှာသည်။ ဇော်လတ် နောက်တစ်ဆင့် တက်လိုက်သည်။ အဖုတ်အား ပွတ်သပ်နေသော လက်ကို ခြေသလုံးသားလေးများဆီသို့ ရွှေ့ပြောင်းလိုက်ရင်း ပွတ်ကာသပ်ကာ ဂါဝန် အောက်နားစကို အပေါ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လိပ်တင်လိုက်သည်။
   တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဒူးဆစ်မှ ပေါင်လယ် ထိုမှ အထဲတွင် ခံဝတ်ထားသော ပင်တီအဖြူလေး ပေါ်လာ သည်။ ဗိုက်ပေါ်အထိ လှန်တင်ပြီးသည်နှင့် ဇော်လတ် လက်ကို အဖုတ်ကလေးဆီသို့ ပြန်လည် နေရာယူ လိုက်သည်။ အတားအဆီးတစ်ခု ကင်းလွတ်သွားပြီဖြစ်သော အဖုတ်ကလေးထဲမှ အရည်ကြည်များသည် ပင်တီ အဖြူလေးပေါ်တွင် စိုကာ ကျပ်ပြားဝိုင်းခန့် အကွက်ကလေး ဖြစ်လာသည်။ ထိုအကွက်ကလေးပေါ်သို့ ဖိကာ စုံ ဆန် ကစားလိုက်သည့်အခါတွင်တော့…..
   အာ့…… အင့်…. ဟင်း….. ကို…… ဖူး… မနေတတ်တော့ဘူး….. အား အဟင့်…..
   ဖူးဝေ ကာမစိတ်များ ပြင်းထန်ထကြွနေသည်ကို သိသော ဇော်လတ် ပင်တီလေးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွဲ ချျွတ်လိုက်သည်။ ဖူးဝေ တအားထန်လာသည်။ တားမြစ်ဖို့ကို ဝေးစွ ချွတ်လို့လွယ်အောင်ပင် ဖင်လေး ကြွ ပေး လိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ အမွှေးပါးပါးလေးများနှင့် အဖုတ်ကလေး မျက်ရည်များစိုစိုရွဲရွှဲလေးဖြင့် ပေါ် လာသည်။ အပျိုစင်လေးဖြစ်သဖြင့် အနားများ လန်မနေ၊ အစေ့လေးပင် ကောင်းကောင်း မပေါ်၊ ဇော်လတ် အကွဲကြောင်းလေးပေါ်သို့ စုန်ချည်ဆန်ခြည် ပွတ်ပေးနေရင်း အစေ့ကိုလည်း တစ်ချက်တစ်ချက် ကစား ပေး သည်။
   ထို့နောက် အလစ်အငိုက်ဖမ်းကာ အဖုတ်ကလေးကို ပါးစပ်ဖြင့် အပ်ကာ ငုံစုပ်လိုက်သည်။ ဖူးဝေ အတင်း မှိတ်ထားသော မျက်လုံးအစုံ ပြူးသွားသည်..
   အို….. ကို….. ဘယ်နေရာကို…… အာ   ဘုန်းတွေနိမ့်ကုန်တော့မှာပဲ
   အာ့….. ရှီး…. ဖူး မရတော့ဘူး….. အားးး……
   ဖူးဝေ ဘယ်လောက်ပဲ တားမြစ်စေကာမူ ဇော်လတ်ကတော့ ဒါမှ ဒါပင်၊ ငါးကြီး အစာဟပ်သကဲ့သို့ အလွတ်မခံ အတင်းလိုက်ကပ်ထားသည်။ လျှာကိုလိပ်ကာ အထဲသို့ ဝင်နိုင်သမျှ ဝင်အောင် ထိုးထည့်သည်။ တစ်ချက်တစ်ချက်လည်း အစေ့လေးကို အတင်းဖိလျက်သည်။ လျှာပြားလိုက်လည်း ရှူးကနဲမြည်အောင် လျက် သည်။ အဖုတ်တစ်ခုလုံး ငုံကာ အားဖြင့် စုပ်သွင်းလိုက်သည့်အခါတွင်တော့…..
   အား….. ကို….. ကိုရယ်….. မရတော့ဘူး……. အားးးး……
   အိပ်ရာခင်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ဖူးဝေ တစ်ချီပြီးသွားရှာတော့သည်။ ဇော်လတ် အဓိက အလုပ်ကို လုပ်ရန် နေရာယူလိုက်သည်။ ညနေကတည်းက တင်းနေသော ညီတော်မောင်က အသင့်အနေအထားသို့ ချက်ချင်းရောက်သွားသည်။ ဖူးဝေ ပေါင်ကြားထဲသို့ ဝင်ရောက်နေရာယူကာ ဒုတ်ကို အဖုတ်ဝသို့ အသာအယာ တေ့လိုက်သည်။
   အို….. ကို….. အဲဒါမလုပ်ပါနဲ့….. ဖူးကြောက်တယ်…. အာ ဟာ……
   မကြောက်ပါနဲ့ ဖူးလေးရဲ့…… စိတ်ကိုလျှော့ထား….. ဖူးလေးကောင်းသွားအောင်လုပ်ပေးမယ်…
   ဟင့်အင်း…. ဟင့်အင်း…. ကြောက်တယ်…..
   ထိပ်ဖူးကို အစေ့ဆီသို့ ထုတ်ကနဲ ထုတ်ကနဲ သွားမိတ်ဆက်ပေးနေရာမှ တစ်ကြိမ်တော့ အထဲသို့ အားစိုက် သွင်းလိုက်သည်။
   အာ့…. ကို….. နာတယ်…..
   သွင်းလိုက်သော့ ထိပ်ဖူးက လမ်းတွင် အတားအဆီးတစ်ခု တွေ့သဖြင့် ရပ်တန့်သွားသည်။ ဇော်လတ် နောက်သို့ တစ်ချက်ပြန်ဆုတ်လိုက်သည်။ ပြီးတော့မှ တရှိန်ထိုး ဆောင့်သွင်းလိုက်သည်။ ထုတ်ကနဲ အထိ အတွေ့နှင့် အတူ ဒုတ်တစ်ချောင်းလုံး ကျင်ကနဲဖြစ်သွားကာ အထဲသို့ တအိအိ ဝင်သွားလေတော့သည်။
   အား…… ကို….. နာတယ်….. နာတယ်…… နာလိုက်တာကိုရယ်…… အရမ်းနာလို့ပါ…..
   ဖူး…. ဒီတစ်ခါပဲနာတာလေ…. နောက်ဆို အနာပျောက်သွားလိမ့်မယ်….. ငြိမ်ငြိမ်လေး နေလိုက်…..
   ဇော်လတ်စကားအတိုင်းပင် ငြိမ်ငြိမ်လေး သုံးမိနစ်လောက် ဖက်ကာ နေလိုက်သည်။ ဖူးဝေ အဖုတ်ထဲက နာကျင်မှုတွေ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းသွားပြီး ကာမစိတ်များ ပြန်လည် နိုးကြားလာသည်ကို ဇော်လတ်ကို ဖက်ထားသော မတည်ငြိမ်သည့် လက်များကို သက်သေခံနေသည်။ ဇော်လတ် လှုပ်ရှားမှုကို ပြန် စလိုက်သည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွဲထုတ်တော့လည်း အတင်းပြန်ဖက်ထားသည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ထိုးသွင်း တော့လည်း အတင်းပြန်တွန်းထားသည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် အဖုတ်ထဲမှ အရည်များ ထွက်လာသောအခါ အထုတ်အသွင်း ပိုသွက်လာသည်။ ခုနလောက် ခက်ခက်ခဲခဲ မရှိတော့။ တဖြည်းဖြည်း အရှိန်ရလာသည်။ ဖူးဝေ လည်း ဖီးလ်တက်လာသည်ထင့်။ ဇော်လတ်၏ လက်မောင်းကိုသာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အောက်က အတင်းကော့တင်ပေးနေသည်။
   အစက နာလို့ ရှုံ့မဲ့နေရာမှ ပြောင်းလဲလာသော မျက်နှာလေးက အခု တအား ရှုံ့မဲ့လာပြန်သည်။ ဇော်လတ် မပြီးသွားအောင် အားတင်းထားလိုက်သည်။ ဖူးဝေ ငိုမလို ဖြစ်လာသည်။
   အာ့….. ကို…. ကို…. လုပ်ပါ…. လုပ်ပါ….. ဖူး….. ဟာ……….
   ဖူး….. ကောင်းလား……
   အင်း….. ကောင်းတယ်…. ကောင်း….. အာ့းး….. အာ…. ကို….. ဘယ်လိုကြီးမှန်းမသိ…အားး….
   အား….. ကိုရယ်….. ကိုရယ်…… အား….
   ဇော်လတ်၏ လက်မောင်းကို အတင်း ဆုပ်ကိုင်ရင်း တစ်ချီပြီးသွားလေတော့သည်။ ဇော်လတ် ပြန်မထုတ်ဘဲ စိမ်ထားလိုက်သည်။ ပြီးသွားသည့်အရှိန်နှင့် တဇိဇိလာညှစ်နေသည့် အရသာက တမျိုး ထူးကဲ လွန်းလှသည်။
   ပထမ တစ်ချီပြီးသွားပြီးတော့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ဖြစ်ဖို့ မခဲယင်းလှတော့ပေ။ ဖူးဝေ ကာမ၏ အရသာကို သိသွားပြီ။ ထိုသို့ဖြင့် မအိပ်ခင် နှစ်ချီလောက် ထပ်ဆွဲဖြစ်လိုက်သည်။ လင်းဆွဲတော့ မဆွဲဖြစ်တော့ ပြီ။ မီးကုန်ယမ်းကုန် ကဲလိုက်ရသဖြင့် အားကုန်သွားသောကြောင့် တန်းစီမီအောင် မနည်းပြေးရသည်။ ဖူးဝေ ရော ဇော်လတ်ပါ ညနေမြန်မြန် စောင်းစေချင်နေသည်။ ဖူးဝေကလည်း နေလုံးကြီးကိုသာ ထိန်းချုပ်လို့ရရင် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းသို့ အရေးပေါ် အမြန်ဆင်းခိုင်းချင်နေသည်။ ဇော်လတ်ကလည်း နေလုံးကြီးကို သွားပြီး ရော့ကတ်နှင့် ပစ်လို့ရရင်ကောင်းမှာဟု စိတ်ကူးယဉ်နေသည်။
   မနက်က လမ်းမှာ ဆေးဝယ်တိုက်လိုက်သည်။ သို့သော် ဒီဆေးက အရေးပေါ်အတွက်သာ။ ရေရှည်သုံး လျှင် သားအိမ်ထိခိုက်နိုင်သည်။ ဒါ့ကြောင့် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး နည်းပါးသည့် ဆေးကို ရွေးဝယ်လာခဲ့ ရသည်။ ညနေ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ဖူးဝေရော ဇော်လတ်ပါ အလွန်တက်ကြွနေသည်။ ဖူးဝေက ရေအရင်ချိုး ပြီး အဝတ်လဲကာ စောင့်နေသည်။ စားစရာသောက်စရာ ပြင်ထားသည်။ ဇော်လတ် ရေချိုးပြီး ပြန်ထွက်လာ တော့ ထမင်းဝိုင်းက အဆင်သင့်။ ထမင်းစားပြီးသည်နှင့် နှစ်ဦးသား အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားကြတော့သည်။
   ဒီညတော့ ဖူးဝေက ညဝတ်အကျင်္ီ ပါးပါးလေးဝတ်ထားသည်။ အောက်မှာ ဘာအခုအခံမှ မပါကြောင်း ထောင်ထနေသည့် နို့သီးခေါင်းလေး နှစ်လုံးက သက်သေထူနေသည်။ ဇော်လတ် သိပ်ပြီး နှေးမနေတော့။ ရင် ခွဲ ညဝတ်အကျင်္ ီ လေးမှာ ကြိုးနှစ်စ ဆွဲဖြုတ်လိုက်ရုံနှင့် မိမွေးတိိုင်း ဖမွေးတိုင်း မြင်ကွင်းသို့ ပြောင်းလဲသွား သည်။ ပို ထူးခြားသည့် မြင်ကွင်းက အဖုတ်ကလေးပင်။ ဘယ်အချိန် ရိတ်ထားသည်မသိ။ ပြောင်ရှင်းနေသည်။
   ကို….. ပက်လက်လှန်လိုက်….. မျက်စိမှိတ်ထားနော်…..
   အင်း….. လှန်လိုက်ပြီ…… မှိတ်ပြီနော်…….
   ကို….. မျက်လုံး ဖွင့်မကြည့်နဲ့နော်….
   အင်းပါ…. မကြည့်ပါဘူး……
   အား……
   ဇော်လတ် ယောင်ပြီး အော်မိသွားသည်။ သူ့ ငပဲကို ဖူးဖူးက ငုံစုပ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဇော်လတ် ဒါမျိုး ပလွေမှုတ်ခံရတာ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။ မနေ့ညကပင် ဆယ်မိနစ် ဆယ့်ငါးမိနစ် လုပ်နိုင်သော်လည်း အခု ပါးစပ်ထဲမှာ ပြီးချင်လာသည်။
   ဖူး…. တော်တော့….. ပြီးတော့မယ်….. အာ…. ထွက်တော့မယ်…….
   အင်း…. အင်း…..
   အား….. မရတော့ဘူး….. ပြီးပြီ….. ကောင်းလိုက်တာ ဖူးရယ်…..
   ဂလု….
   ဂလုဆိုတာက ဇော်လတ်သုက်ရည်တွေကို ဖူးဝေ မျိုချလိုက်ခြင်းသာ။ ဇော်လတ် ပါးစပ်ထဲ ပြီးသွားမှာ စိုးသဖြင့် အတင်း ပြန်ထုတ်ခိုင်းသော်လည်း ဖူးဝေက လက်မခံဘဲ ပြီးသည်အထိ စုပ်ကာ အကုန်မျိုချလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
   ဖူးရယ်…. ကို. အားနာလိုက်တာ…. မရွံဘူးလား…..
   ကို…. မနေ့က…. ဖူးရဲ့ဟာလေးကို အာ့လိုလုပ်ပေးတယ်လေ… ဖူး တအားကောင်းသွားတာ…
   ကို့ကိုလည်း အဲလို ကောင်းစေချင်လို့ပေါ့…. မရွံပါဘူး ကိုတောင် လုပ်ပေးသေးတာပဲကို….
   ဖူးက အဲလိုလုပ်ရမယ်လို့ ဘယ်လို သိလဲ…..
   ဖူး အမှန်အတိုင်းပြောရင် ဖူးကို စိတ်မဆိုးနဲ့နော်…..
   ဇော်လတ် ထိတ်ကနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ဒါဆို ဖူး… တစ်ယောက်ယောက်နဲ့များ………..
   ဖူးလေ ကို့ဆီက ချစ်ခွင့်ပန်တာကို ကြားပြီးကတည်းက ကို့ကို ချစ်နေတာ သိလား….

ပြီးပါပြီ
credit original writer