လိုချင်တာမိဖုရားညားတော့ဘုရင်မ

"ဟေ့ကောင် ရန်နိုင် .မင်းကောင်မလေးနဲ့မင်းကြာရင်အဆင်ပြေပါ့မလား"
"ဘာလို့မပြေရမှာလဲကွာ"
"မင်းနဲ့ အကျင့်ချင်းမတူဘူးနှော်"
"ဘာဖြစ်လို့လဲ"
"ဘာဖြစ်ရမှာလဲ မင်းကအေးဆေးတယ်။
သည်းခံနိုင်တယ်၊ဟိုကဆတ်ဆတ်ကြဲကွ"
"အင်းလေ ငါသည်းခံနိုင်တာကပုံမှန်လောက်ပါပဲကွာ၊သူကအငယ်ဆုံးသမီးဆိုတော့အလိုလိုက်ခံထားရလို့ပါ"
"အေး ငါတို့ကြားဖူးတာကအကြီးဆုံးနှင့်အငယ်ဆုံးလက်ထပ်ရင်အဆင်မပြေကြဘူးတဲ့ကွ"
"ဟုတ်ပါ့မလားကွာ တကယ်ချစ်ရင်အဆင်ပြေမှာပါ"
"အေး ကြည့်လဲလုပ်ကွ၊ငါတို့သိထားတာကမင်းကောင်မလေးကို
ကြိုက်တဲ့လူတွေများတယ်နှော်"
"အင်းလေ အဲဒီအထဲကမှ ငါ့ကိုရွေးတာသူတကယ်ချစ်လို့ပါကွာ"
"အေးကွာ မင်းစဉ်းစားလို့ရအောင်ပါ၊မင်းဘဝတစ်သက်လုံးစာအ
တွက်ပဲ"
"အေးပါကွာ၊ကျေးဇူးပါ"
"ချကွာသောက် နောက်ကျနေပြီ၊မနက်ဖြန်အလုပ်လုပ်ရမယ်"
"အေးပါကွာ"
တနင်္ဂနွေနေ့ညနေသူငယ်ချင်းတွေနဲ့ဆိုင်ထိုင်ရင်းပြောတဲ့စကားတွေပါ။ကျနော်မိန်းကလေး
တစ်ယောက်ကိုချစ်မိတယ်။သူအမည်က
"အေးချမ်းမိုး"လူကတော့ဇတ်ဇတ်ကြဲလေးပါ။အလုပ်ထဲမှာပဲတွေ့ကြတာပါ။လူပျိုဖြစ်တဲ့
ကျနော်ကအေးဆေးတယ်။ငွေကိုလောဘတကြီးမရှာဘူး။လခနဲ့အေးဆေးနေတာပါ။
သူငယ်ချင်းတွေအားလုံးကတော့ကျနော့်အ
ပေါ်လေးစားကြတယ်။ဘာလို့လဲဆိုတော့အ
လုပ်နဲ့ပတ်သက်ရင်ကျနော်ကကျွမ်းကျင်တယ်
လခလည်းကောင်းတယ်။ကုမ္ပဏီအလုပ်အ
ပြင်အချိန်ပိုင်းအပ်တဲ့လုပ်ငန်းလေးတွေလဲ
လုပ်သေးတယ်။အပ်တဲ့လူလဲများပါတယ်။
ပိုက်ဆံထက်ပိုပြီးလုပ်ပေးတာကြောင့်ပါ။
ဒီတော့ဝင်ငွေလေး မဆိုးဘူးပေါ့ဗျာ။သူနဲ့ကျ
နော်စတွေ့တုန်းကတော့ကျနော်ကုမ္ပဏီကခွင့်ယူပြီးရွာကိုခနပြန်တာပါ။ပြန်ရောက်တော့သူ
တို့အလုပ်ခွင်ကိုသွားရင်းတွေ့တယ်။ကျနော်
ကသူ့တို့ကုမ္ပဏီမှာအချိန်ပိုင်းအလုပ်လုပ်သေး
တာကြောင့်ပါ။ကျနော်နယ်ပြန်တော့ခေါ်လိုက်ကြတာပါ။အမှန်ကသူတို့ကုမ္ပဏီလူရှာမရ
သေးခင်ကျနော်ကကူပေးတဲ့အဆင့်ပေါ့။
"ကိုရန်နိုင် ပြန်ရောက်ပြီလား"
"ဟုတ်ကဲ့ ပြန်ရောက်ပါပြီ"
"ကိုရန်နိုင်ရေ ကျနော်တို့အခုမှလူရတယ်။
ရတော့လည်းမိန်းခလေးပဲဗျ၊လာမိတ်ဆက်
ပေးရမယ်"
"ညီမအေးချမ်းမိုးရေ ၊ကိုရန်နိုင်လာပြီ၊ညီမနှင့်မိတ်ဆက်ပေးမလို့"
ကောင်မလေးတစ်ယောက်အနားရောက်လာတယ်။တချက်လေးရှိုးလိုက်တယ်။အင်ယာ
တွေထဲမှာရုပ်လေးမဆိုးဘူးဗျ။အသားအရမ်း
ကြီးမဖြူပေမယ့်ကြည့်လို့ကောင်းတယ်။
တစ်ခုပဲကျနော့်ထက်တော့ညိုတယ်။သေချာ
ကြည့်ရင်အကြည့်ခံတဲ့ရုပ်လေး။
"လာညီမ၊ဒါကိုရန်နိုင်"
"ကိုရန်နိုင်၊သူကအေးချမ်းမိုး၊ကိုရန်နိုင်ကစီနီ
ယာကျတယ်။ညီမလေးလိုသဘောထားပြီး
သင်ပေးပါ"
"ရပါတယ်ဗျာ ၊သင်ပေးပါ့မယ်'"
"ညီမ သေချာသင်နှော်။ကိုရင်နိုင်ကငါသိတဲ့
အင်ယာတွေထဲမှာ လူငယ်ပေမယ့်ပညာကောင်းတယ်"
"ဟာဗျာ GMကမြှောက်နေပြန်ပြီ"
"မြောှက်တာမဟုတ်ဘူးကိုရန်နိုင်၊ကျနော်တို့ကကိုရန်နိုင်ကိုအားနာနေတာ၊လုပ်ပေးတော့အချိန်ပိုင်းပဲပြောတာ၊တွက်တာချက်တာက
အစကိုရန်နိုင်လုပ်ပေးနေရတာ"
"ဟာ ..ဘာမှပင်ပန်းတာမှမဟုတ်တာ၊ပြီးတော့
လည်းတွက်ပေးရတာကလာတဲ့အချိန်ခနပဲ
တွက်ပေးတာပဲ"
"အဲဒါပဲညီမ၊ကိုရန်နိုင်ကခနလေးအတွင်းမှာအဖြေပေးတယ်၊သူများတွေလိုမကြာဘူး။
သူတွက်ပေးရင်ကွက်တိနီးပါးပဲ"
"ဒီလောက်လဲမဟုတ်ပါဘူးဗျာ"
အေးချမ်းမိုးကကိုရန်နိုင်အပြောလေးကိုကြည့်
ပြီးသဘောကျတယ်။အေးဆေးတည်ငြိမ်တဲ့
သူမျိုးမို့သဘောကျတာပါ။အသားအရေလဲ
ဖြူတယ်။အရပ်ကငါးပေရှစ်နီးနီးလောက်ရှိ
တယ်။ပြောပုံကခင်မင်စရာကောင်းတယ်။
"ကိုရန်နိုင် ဆီမှာသင်ယူပါရစေရှင့်"
"ဟုတ်ကဲ့တတ်သမျှ မှတ်သမျှတော့သင်ပေး
မှာပါ။"
မိုး ကိုရန်နိုင်ကိုတွေ့တော့ရင်တဒိတ်ဒိတ်ခုန်သွားတယ်။ရည်ရည်မွန်မွန်နဲ့ထက်ထက်မြက်မြက်ရှိမယ့်ပုံပါပဲ။
GMမြှောက်ပြောနေတာမဟုတ်လောက်ဘူးဆို
တာမြင်ယုံနှင့်သိတယ်။အသက်ခြင်းကကွာရင်
အများဆုံးသုံးနှစ်လောက်ပဲ။သူရောက်လာတဲ့အခါမှာ Drawingကိုကြည့်ပြီးအလုပ်သမား
ခေါင်းဆောင်တွေကိုညွှန်ကြားတယ်။ပြီးတော့
အရင်လုပ်ထားတာတွေကိုလှည့်ပတ်ကြည့်ပြီး
ရုံးခန်းဘက်ကိုလာတယ်။မိုး လည်းသူ့ညွှန်ကြားချက်တွေကိုမှတ်ထားလိုက်
တယ်။ပြီးတော့လိုအပ်တဲ့ပစ္စည်းစာရင်းတွေကို Drawingကိုတွက်ပြီးမှာတယ်။
"ဒီတပါတ်အတွက်ကတော့ပစ္စည်းမှာရမှာပဲ
အကိုကြီး"
"အေးဟုတ်တယ်၊ဒါနှင့်ကိုရန်နိုင်မှာတာမှာအရင်ရောက်ပြီးသားပစ္စည်းတွေအတွက်ကျ
တော့ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"
"ရော့ အကို၊ဒီမှာ အခုလိုအပ်တဲ့ပစ္စည်း၊ကျ
နော်ကြည့်ထားတာကလက်ရှိသုံးလို့ရမယ့်
ပစ္စည်းတွေကိုနှုတ်ထားတယ်"
"ဒါနဲ့ကိုရန်နိုင် လက်ကျန်ပစ္စည်းပြတာနည်း
နေသလိုပဲ"
"ဟုတ်တယ်။အခုလုပ်ရင်သုံးထားပြီး၊အဲဒီပစ္စည်းကဖြုတ်မရသေးတာတွေပါမယ်"
"အော အဲဒါကြောင့်လက်ကျန်စာရင်းမှာနည်း
နေတာပေါ့"
"ဟုတ်ကဲ့၊အခုအရေးကြီးလုပ်တဲ့အပိုင်းမ
ရောက်ခင်မှာလုပ်ရမယ့်အဆင့်တွေတွက်ကခုရောက်နေတဲ့ပစ္စည်းသုံးထားပြီး၊ဖြုတ်ရမယ့်အချိန်ကလိုနေမှာ"
"အိုကေ ကိုရန်နိုင်၊ဒီနေ့အမှာတင်ထားလိုက်မယ်"
"ဟုတ်ကဲ့ပါဗျ"
"တွေ့လားမိုး ခနလေးလှည့်ပတ်ကြည့်ပြီးတပတ်စာမကနှစ်ပတ်စာအတွက်ကြိုတင်ပြီးလုပ်ပေးသွားပြီ"
"ဟုတ်ကဲ့ရှင့်"
ကျမကတော့အတွေ့အကြုံမရှိလို့မသိပေမယ့်
ကိုရန်နိုင်ကစီစဉ်ပြီးနေပြီ၊လိုတာလဲဖြည့်စွပ်
လုပ်ပေးသွားတယ်။တကယ်ကိုစီမံတာကောင်းတယ်။မိုးမှာ မိုးကိုကြိုက်တဲ့လူတွေရှိတယ်။
လေ့လာကြည့်သလောက်ကတော့မိုးစိတ်
ကြိုက်မဖြစ်ဘူး။မိုးကအဖေလိုလူမျိုးကိုမယူ
ချင်ဘူး။အဖေကဒေါသကြီးတယ်။မိုးလည်း
ဒေါသကြီးတာပဲ။အဖေနှင့်ပြသနာမတက်ရ
အောင်နေတယ်။မိုးအိမ်ထောင်ပြုရင်မိုးပြော
လို့နားထောင်မယ့်လူမျိုးကိုလိုချင်တာ။ဘာလို့လဲဆိုရင်အဖေကအမေ့စကားဘယ်တော့မှနားမထောင်ဘူး။ပြောရင်လည်းအမြဲပြသနာဖြစ်တယ်။ဒီတော့လာကြိုက်တဲ့သူတွေကိုမိုးကအ
ပြတ်မပြောထားဘူး။စဉ်းစားပါရစေနှင့်ပဲ
ပြောထားတာ။တနည်းကတော့ကြိုးရှည်ရှည်နှင့်လှန်ထားခဲ့တာပါ။သူတို့ကလည်းအထွန့်မ
တက်ရဲပါ။မိုးကမျက်နှာထားကတည်လို့ပေါ့။

ကျနော်ကမိုးကိုတွေ့ပြီးနောက်မှာ
မိုးကြောင့်ရင်ခုန်သံမြန်လာခဲ့တယ်။မျက်နှာ
ကြောလေးကနည်းနည်းတင်းတယ်။မတ်သာလို့မာန်လျှော့နေတဲ့ပုံ။အလုပ်ထဲမှာတော့မျက်နှာထားကတည်တယ်။တနေ့ထက်တနေ့အနေနီးလာတော့ချစ်လာတယ်။ဒီတော့လည်းမိုးကိုဖွင့်ပြောလိုက်တယ်။

"မိုး"
"ရှင်"
"မိုးကိုချစ်တယ်"
"ကိုရန်နိုင်ကလဲ၊မိုးကိုတကယ်ချစ်နိုင်လို့လား"
"တကယ်ချစ်တယ်မိုး"
"မိုးစဉ်းစားပါရစေဦး နှော်ကိုရန်နိုင်"
"စဉ်းစားပါဗျာ၊စဉ်းစားနိုင်ပါတယ်။ဘာလို့လဲဆိုတော့ဒီဟာကမိုးတစ်ဘဝစာအတွက်ပဲ"
"ဟုတ်တယ် ကိုရန်နိုင်၊ရင်ခုန်တိုင်းအချစ်မဟုတ်သလို၊ချစ်
ကြတိုင်းလက်ထပ်ကြရတာမဟုတ်ဘူး၊မိုးတို့
မိန်းကလေးအတွက်ကချစ်ပေမယ့် တဘဝစာ
အတွက်ကျတော့ဖြစ်မလား၊မဖြစ်ဘူးလား
တွေးရသေးတာ"
"အင်း၊ဒါဆိုမိုးကကျနော့်ကိုချစ်တယ်ပေါ့"
"ကိုရန်နိုင်က လိပ်မျိုးပဲ၊ကိုယ့်ဘက်ကိုသိပ်
ယက်တတ်တာပဲ"
"ဟားးးး ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ်မနစ်နာအောင်
လို့တော့တွေးတတ်တာအမှန်ပဲ"
"ခစ် ခစ် ခစ်"
"ကဲမိုး ..အဖြေကိုမှန်ကန်အောင်၊ဦးနှောက်နဲ့
ရောနှလုံးသားရောတွက်ပါ"
"အမယ် ပြောတတ်တာ"
"ရင်ထဲကစကားတွေပါမိုးရယ်"
တကယ်တမ်းချစ်ရေးဆိုလာတဲ့အခါမိန်းခလေးသဘာဝအရမူနေမိတယ်။စိတ်ထဲမှာကိုရန်နိုင်
ကိုတကယ်လဲချစ်မိတယ်။ပြောပြီးမှနောင်တရနေတာ။ကိုရန်နိုင်နောက်ရက်တွေမှာမိုးတို့အ
လုပ်ကိုမလာဘူး။တခြားအလုပ်တွေနဲ့ရှုပ်နေ
တယ်။မိန်းခလေးဘဝဆိုတော့ကြိုက်တော့
မျှော်ရတယ်ဆိုတာအမှန်ပဲ။တပါတ်လောက်မ
လာတာကိုအကြာကြီးထင်နေတာ။သူလာမယ့်
လမ်းကိုမျှော်ရတာလဲလည်ပင်းတောင်ရှည်
တယ်လို့ထင်မိတယ်။တပါတ်လုံးလုံးလုံးဝပေါ်
မလာ။တပတ်ပြည့်တော့အရမ်းလဲဝမ်းနည်း
လာတယ်။ညနေစောင်းတော့မိုးအဆောင်ပြန်
မယ်ဆိုပြီး အလုပ်ကနေကားမှတ်တိုင်ကိုလမ်း
လျောက်လာမှ လမ်းတဝက်မှာစောင့်နေတဲ့ကို
ရန်နိုင်ကိုတွေ့တယ်။အပြေးလေးသွားပြီးရင်ဘတ်ကြီးကိုတဒုန်းဒုန်းထုပြီးငိုပစ်ချင်တယ်။
မိုးသူ့အနားရောက်တော့
"မိုး"
"မခေါ်နဲ့"
"ဘာဖြစ်လို့"
"ဟွန်း...တပါတ်လုံးပစ်ထားပြီးတော့.."
"လွမ်းနေတာ ပေါ့"
"မလွမ်းပါဘူး"
"ဟားးဟားးးလာ ကားလာပြီ"
မိုးရဲ့ထမင်းချိုင့်လေးကိုဆွဲပြီးမိုးကိုကားပေါ်
ခေါ်တယ်။ကားပေါ်မှာနေရာရပါတယ်။ကား
ပေါ်ရောက်တော့မိုးရဲ့လက်ကိုကိုင်ထားတယ်။
မိုးလည်းမရုန်းမိပါဘူး၊တဖက်ကလက်ကိုကိုင်
ပြီးတဖက်ကမိုးပုခုံးကိုဖက်ထားတယ်။
"မိုး ချစ်တယ်"
"အယ် ကားပေါ်ကြီးမှာ"
"မိုးလည်းချစ်တယ်မလား"
"ဟွန်းနှော် လူကိုဖက်ထားပြီးမှချစ်တယ်မလားတဲ့"
"ဖြေလေ ၊ချစ်တယ်လို့ပြော"
"အင်း ပါ"
"ဖြေလေ"
"ချစ်တယ်၊ဒါပဲ၊အဆောင်ထိမလိုက်နဲ့တော့"
"ဘာလို့ လဲမိုး"
"ရှက်လို့"
"ဟုတ်ပါပြီဗျာ"
မိုးကားပေါ်ကဆင်းသွားတယ်။ကျနော်လိုက်
မဆင်းတော့ဘူး။မြို့ထဲကိုသွားလိုက်တယ်။
လက်စွပ်လေးတကွင်းဝယ်လိုက်တယ်။တပတ်
လောက်အလုပ်ရှုပ်ပြီး၊ပိုက်ဆံရလာတော့လဲ
ရွှေငါးမူးသားလောက်တော့အေးဆေးဝယ်နိုင်
တယ်လေ။တညလုံးလက်စွပ်လေးကြည့်ပြီး
ရင်ခုန်လိုက်ရတာအရမ်းပဲ၊မနက်မှာဝီရိယရှိ
စွာနှင့်မိုးတို့အဆောင်ဘက်ရောက်ခဲ့တယ်။
မိုးလည်းပျော်တယ်။အဖြေပေးလိုက်ပြီး
ပြီဒါပေမယ့်ရှက်တာပဲ။တညလုံးရင်တွေတဒိတ်ဒိတ်ခုန်နေတာ။မနက်မိုးလင်းတော့ကိုရန်
နိုင်ကိုဘယ်လိုခေါ်ရမှာလဲတွေးနေမိတယ်။ကို
ကိုလို့ပဲခေါ်မှာလို့ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။မနက်
အလုပ်ထဲသွားမလို့အဆောင်ကနေထွက်တော့
ကိုကို့ကိုတွေ့လိုက်ရတယ်

"ဟော့တော့ကိုကို"
"ဟာ မိုးကိုကိုလို့ခေါ်တယ်ပေါ့"
"အယ် ခေါ်ပါဘူး"
"ခေါ်လိုက်ပါတယ်ကွာ"
"ဟင့်ခေါ်ပါဘူးဆို"
"မခေါ်လိုက်မိဘူးဆိုရင်အခုခေါ်လေ"
"သွား လူလည်ကြီး"
"မိုးဘာစားပြီးပြီလဲ"
"မစားရသေးဘူးကိုကို"
"လာလေ တစ်ခုခုစားရေအာင်၊မိုးထမင်းချိုင့်
ကိုကို့ကိုပေး"
"ရတယ်ကိုကို"
"ပေးပါမိုးရယ်"
ကိုကိုကမိုးထမင်းချိုင့်လေးဆွဲပြီးတဖက်ကမိုးလက်ကိုကိုင်ကာလဘက်ရည်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို
ဝင်လိုက်တယ်။လက်ဖက်ရည်နှင့်မုန့်မှာတယ်။ပြီးတော့အိတ်ထဲကဗူးလေးကိုထုတ်ပြီး

"မိုး မိုးအတွက်လက်ဆောင်"
"ဟင် ဘာလေးလဲ"
"ဖွင့်ကြည့်လိုက်လေ"
မိုးဖွင့်ကြည့်တော့ လက်စွပ်ကလေး
"ဟယ်လက်စွပ်လေးပါလား၊နေပါဦးကိုကို
ဘာလို့တန်ဘိုးရှိတာတွေပေးနေတာလဲ"
"တသက်ရည်မှန်းပြီးမိုးဆီမှာစုထားတာ"
"အယ် ကိုကိုရယ်"
"ချစ်တယ်မလားမိုး"
"ချစ်တယ်ကိုကို"
တကယ်ပါချစ်သူ့ဘဝရောက်တော့မိုးကိုကို့
မိသားစုတွေအကြောင်းပိုလေ့လာဖြစ်တယ်
မိသားစုအနေနှင့်လည်းပြောစရာမရှိဘူး။ကိုကိုရဲ့တည်ကြည်တဲ့စိတ်ကြောင့်မိုးကိုကို့ကိုပို
ချစ်လာတယ်။ထက်မြက်တဲ့စွမ်းဆောင်ရည်
ကြောင့်ပိုပြီးပိုင်ဆိုင်ချင်တယ်။ကိုကိုကအကြီး
ဆုံးသားပီပီအလိုလည်းလိုက်တယ်။မိုးကအ
ငယ်ဆုံးသမီးပီပီဆိုးနွဲ့သေးတယ်။အလိုလိုက်လေပိုချစ်လေ၊ပိုပိုင်ဆိုင်ချင်တယ်။ကိုကိုလိုလူ
မျိုးနဲ့မှတွေ့ပြီးလက်မထပ်ရရင်မိုးကံဆိုးလို့
လို့ထင်မိတယ်။မိုးကိုကို့ကိုပိုပြီးစိတ်မချဖြစ်လာတယ်။မိုးကမေမေ့ကိုပြောပြလိုက်တယ်။
ဇွတ်တရွက်နိုင်တဲ့မိုးအကြောင်းမေမေသိတယ်
ချက်ချင်းပဲ။အမေ့သမီးအကြီးဆုံးတူမလေး
နှင့်အတူရန်ကုန်လိုက်လာတယ်။

"တီလေးမိုး"
"ဘာလဲမွန်မွန်"
"ဟိ တီလေးဘဲဘဲကြီးကိုမြင်ဖူးချင်လှပြီ"
"ဒီကလေးမနှော် မကြီးမငယ်နဲ့၊ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ"
"ဟိ သမီးတွေးမိလို့ပါ။တီလေးဆိုအားလုံးလန့်ကြတာ၊ဒါကိုလာကြိုက်တဲ့သူကရှိသေးတယ်လို့"
"ဟဲ့မွန် မွန် နင့်ဘာသာနင်အေးအေးဆေးဆေးနေနှော်၊
အဲဒါနင့်ကိစ္စမဟုတ်ဘူး၊ငါ့ကိစ္စ"
တူမလေးမွန်မွန်ကိုဖိဟောက်လိုက်ရတယ်။
ဒီကလေးမကအသက်ဖြင့်ဆယ့်ခွန်ရှိနေပြီ၊က
လေးဆန်နေတုန်း၊မိုးကျောင်းတက်နေတုန်း
သူကအိမ်မှာ မိုးနေရာအစားထိုးနေတာလေ။
အခုကမိုးရော အမေရော အမျိုးအိမ်ရောက်
နေတာ။ကိုကို့ကိုအမျိုးအိမ်မှာမေမေရောက်နေလို့အဲဒီအိမ်ကိုလာခေါ်ဖို့ပြောထားတာ။သူ
လာရင်မေမေကအကဲခတ်လိမ့်မယ်ပေါ့။
ပြောနေတုန်းမှာ Taxiတစ်စီးအိမ်ရှေ့ရောက်
လာပြီးကိုကိုအိမ်ရှေ့ရောက်လာတယ်။
မိုးအပြင်ထွက်ခေါ်လိုက်တယ်။

"ကိုကိုလာလေ၊အိမ်ပေါ်တက်ဦး"
"အင်း "
ကိုကိုအိမ်ပေါ်တက်လာပြီး ထိုင်ခုံပေါ်ထိုင်တယ်။
"လာကိုကို၊ဒါက မိုးမေမေ"
"မေမေသမီးပြောထားတဲ့ကိုရန်နိုင်လေမေမေ"
"အေးသမီး"
"သမီးကော်ဖီဖျော်လိုက်ဦးမယ်"
"အေးကွယ်သမီး"
မိုးလည်းကော်ဖီဖျော်မလို့နောက်သို့ဝင်လာတယ်။လိပ်ကာနောက်မှာ
မွန်မွန်ကိုကို့ကိုချောင်းကြည့်နေတယ်။
"မွန် မွန် လာခဲ့၊ကော်ဖီဖျော်ရအောင်"
"ဟုတ်ကဲ့တီမိုး"
ကော်ဖီဖျော်မလို့ရေနွေးအိုးတည်လိုက်တယ်။
မွန်မွန်ကစကားလာပြောတယ်။
"တီမိုး တီမိုးလူကချောသားပဲ"
"အေးလေ ငါလဲချောလို့ကြိုက်တာပဲ"
"အမယ်စကားပြောတာလဲရည်မွန်တယ်တော့"
"အင်း"
"တီမိုးနဲ့တောင်မတန်ဘူး"
"ဘာ ..."
"ဟိ ဟိ စတာပါတီလေး"
ကော်ဖီသွားပို့လိုက်ပြီး၊
"ကိုကိုမေမေနှင့်စကားပြောလိုက်ဦး ၊မိုးအဝတ်အစားလဲပြီးလိုက်ခဲ့မယ်"
"ဟုတ်ကဲ့ပါဗျာ"
အဲဒီနေ့ကိုကိုနဲ့အလုပ်ကိုလိုက်ခဲ့တယ်။ပြီး
တော့ညနေအဲဒီအိမ်ကိုပြန်လာခဲ့တယ်။
မေမေ့ကို
"ဘယ်လိုလဲမေမေ"
"အင်း မဆိုးပါဘူး"
"ဖွားဖွားကလည်း သဘောကျနေပြီးမဆိုးဘူး
တဲ့"
"နင်ရောသဘောတူလားမွန်မွန်"
"မိုက်တယ်တီတီ၊သဘောတူတယ်"
"အယ်ဒီကောင်မလေးနဲ့တော့လေ"
"သမီး သမီးအဖေကိုဘယ်လိုပြောရမှန်းမသိ
တော့ပါဘူးသမီးရယ်"
"ပြောနေလဲသဘောတူမှာမှမဟုတ်တာ"
"အော်သမီးကလဲ"
"ဖေဖေကသမီးဘာလုပ်လုပ်စိတ်တိုင်းကျတာ
မဟုတ်ဘူး၊သမီးယောကျ်ားယူမှာတောင်ဖေ
ဖေနှင့်မတူအောင်ရှာထားတာ"
"အော်ဒီကောင်မလေးကိုယ့်အဖေကို"
မေမေသဘောတူရင်ပြီးပြီလေ၊ဖေဖေ့ကိုထည့်တွက်စရာကိစ္စမှမရှိတာ။မေမေပြန်သွားတယ်။ဖေဖေကိုပြောမှာကျိန်းသေပဲ။ဖေဖေသဘော
တူမှာမဟုတ်ဘူး။သဘောမတူပဲကိုကို့ကိုဘာညာလာပြောရင်ကိုကိုနဲ့ဝေးရမှာ၊နောက်နေ့
ကိုကို့နေတဲ့အခန်းမိုးလိုက်သွားတယ်။
"ထိုင်လေမိုး"
"အင်း"
"မိုးမေမေကဘာပြောလဲ"
"ဘာမှမပြောဘူး၊သူကဖေဖေ့ကိုအရမ်းကြောက်တော့ပြောလဲပြောရဲမှာမဟုတွဘူးကိုကို"
"အမ် ၊မိုးဖေဖေသဘောမတူရင်ကောကိုကို့
နောက်လိုက်ရဲလား"
"မလိုက်ရဲစရာမရှိဘူးကိုကို"
"တကယ်လားမိုး"
"အင်းလေ"
"မိုးကိုဒီနေ့ပြန်မလွှတ်ရင်မိုးဘယ်လိုလုပ်မလဲ"
"ကိုကိုနဲ့နေတာပဲဘာမှမဖြစ်ဘူး"
"လိုက်ပို့မှာပဲ"
"မသွားဘူး၊ဒီနေ့ကိုကိုနဲ့တညလုံးနေမယ်။မနက်ဖြန်မှအဆောင်သွားမယ်"
"ကိုကို့ကိုစိတ်ချလို့လား"
"အမယ် တကယ်လက်ထပ်မယ့်ချစ်သူတွေပါ
ကိုကိုစိတ်မချစရာဘာမှမရှိဘူး"
"ကိုကို့ဘာသာစိတ်မချတာပါ"
"ဟွန်းနှော်ကိုကို"
ကျနော့်အတွေးကတညလုံးမိုးနဲ့စကားပြော
ချင်တာပါ။ပြောရင်းဖက်ထားမိတယ်။နမ်းလဲနမ်းမိတယ်။တကယ်တမ်းကျတော့စိတ်ထိန်း
နိုင်မယ်ထင်ထားတဲ့ကျနော်စိတ်မထိန်းနိုင်ဘူး
ဗျ။အခန်းတစ်ခန်းထဲမှာနှစ်ယောက်သားအတူ
နေမိတော့ဖြစ်လာတဲ့ဝေဒနာကအရမ်းသိသာ
တယ်။ရင်တွေတဒိတ်ဒိတ်ခုန်ယုံမကညီတော်
ကတောင်လွန်းလို့ဘောပါအောင့်တယ်။နမ်း
စုပ်လိုက်တိုင်းမှာဖွားဖက်တော်ကသူ့ကိုထောက်နေမိတယ်။ဘယ်လိုမှစိတ်ထိန်းမရ၊တဖြေး
ဖြေးနယ်ကျော်ပြီးလည်တိုက်လေးကိုနမ်းစုပ်လိုက်တယ်။နမ်းရင်းနှင့်သူ့ကျောပြင်လေးပွတ်
လိုက်တရ်။လက်ကဘော်လီချိတ်ပေါ်ရောက်သွားပြီးဖြုတ်ချလိုက်တော့တယ်။အကျႌကိုအပေါ်တွန်းတင်ပြီးမိုးရဲ့နို့တွေကိုတပြွတ်ပြွတ်စို့
လိုက်တယ်။ပြီးတော့ကုတင်ပေါ်မှာအိပ်စေ
လိုက်ပြီးနို့စို့ရင်းမိုးရဲ့အတွင်းခံကိုဆွဲချွတ်ပြီးအဖုတ်ကိုပွတ်လိုက်တယ်။

"ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ်"
"အင်းဟင်းးးဟင်းးးးကိုကို"
မိုးဆီကအသံထွက်လာသလိုမိုးအဖုတ်ထဲကအရည်တွေစိုထွက်လာတယ်။ဘယ်လိုမှစိတ်ထိန်းမရတော့တဲ့အတွက်မိုးပေါင်ကြားဒူး
ထောက်ဝင်ပြီးမိုးအဖုတ်ကိုလက်နှင့်ပွတ်ကာအရေတွေထွက်အောင်လုပ်လိုက်ကာလီးကိုတေ့ပြီးဖိချလိုက်တယ်။
"ဗျစ် ဖြစ် ဖြစ် ဗျစ်"
"အာ့ကိုကို..ဖြေးဖြေး"
လီးကတင်းကျပ်ကျပ်ကြီးဝင်လာတယ်။အဖုတ်ထဲမှာလီးကတစ်ဆို့
နေသေးတယ်။အရည်တွေစိုနေတာကြောင့်
လီးကအဆင်ပြေကာဝင်သွားတယ်။တဝက်လောက်ဝင်သွားပြီးတော့
"ဗျစ် ဗြိ ဖောက်"အသံကြားလိုက်ရတယ်။

"အာ့ ကိုကိုအိုး.... နာတယ်"
မိုးရဲ့အော်ညည်းသံကြောင့်နို့စို့ပြီး
ချော့လိုးလေးအရင်လိုးလိုက်တယ်။
"ဗျစ် ဘွတ် ဖွတ် ဖွတ် ဖွတ်"
"အာ့ အင်းးဟင်းးဟင်းးးးအားးး"
နို့စို့ရင်းအလိုးခံရတဲ့ မိုးမှာစိတ်ထဲအမျိုးမျိုးခံစားရပြီးကာမအရသာကိုခံစားရလိုက်တယ်။တစ်ဆို့ဆို့လီးကနှုတ်ခမ်းသားတွေကိုပွတ်ဆွဲသွားလေမိုးမှာ
စိတ်ထဲမနေနိုင်ဖြစ်ကာညည်းတွားမိလေကာမအရသာကိုသိလာလေ

"ဗျစ် ဘွတ် ဖွတ် ဘွတ် ဖွတ်"
"အာ! အင်းဟင်းးးအားးး"
ညည်းသံတွေကသူ့အလိုလိုဖြစ်နေပြီး ့ရှက်နေတဲ့စိတ်တွေပွင့်ထွက်ပြီးညည်းညူသံ
ကြားတဲ့အခါမှာတော့ကျနော်လဲရှေ့
ဆက်ပြီးမြန်လိုက်တယ်။အသားဆိုင်ချင်းတ
ဖတ်ဖတ်ရိုက်ခတ်နေသလိုမိုးရဲ့အဖုတ်
ကထွက်တဲ့အရည်တွေကြောင့်လီးအဝင်ပို
ညက်ညောလာခဲ့တယ်။ကျနော်လည်းခါးကိုကိုင်ကာအားထည့်ပြီးလိုးလိုက်တော့တယ်။
ရှစ်မိနစ်လောက်ကြာချိန်မှာတော့မိုးမှာ တကိုယ်လုံးတုန်သလိုလိုလေထဲမြောက်တက်သလိုဖြစ်လာပြီးပိပိထဲကလှုပ်ပြီးညှစ်လာ
တယ်။ပြီးတယ်ဆိုတဲ့အရာကိုကိုယ်တိုင်ခံစားမိ
လိုက်ရပြီး အော်ညည်းလိုက်တော့တယ်။

"အားးရှီးးးရှီးးးကိုကိုအားးး အိုးး"
ကျနော်လည်းပြီးချင်နေတာပါ။တကယ်ကို
လည်းအရမ်းလိုးလို့ကောင်းတယ်။စေးပိုင်နေတဲ့အဖုတ်ကိုလိုးရတဲ့အတွက်စိတ်လဲကျေနပ်သွားတယ်။ပြီးချင်နေတာကြောင့်စိတ်ထိန်းပြီးနောက်ထပ်အချက်ငါးဆယ်ခန့်ဆက်လိုးလိုက်ရာသုတ်တွေထွက်ချင်လာတာမို့လီးကိုဆွဲ
ထုတ်ရင်းမိုးရဲ့ပေါင်ပေါ်ပန်းထုတ်လိုက်
လိုက်ပြီးပုဆိုးနဲ့သုတ်ရည်တွေကိုသုပ်ပစ်လိုက်ရတော့တယ်။
အဲဒီကစပြီးကျနော်ရဲ့စိတ်ကမိုးအပေါ်
မှာယုံကြည်ပြီးချစ်မြတ်နိုးမိတော့တယ်။
သကြန်နီးတော့ရွာကိုခနပြန်ရမယ့်အချိန်မှာ
မိုးက
"မိုးလည်းလိုက်ခဲ့မယ်ကိုကို"
"မိုး လိုက်ရင်မိုးနဲ့ကိုကိုယူရတော့မယ်"
"ဘာဖြစ်လဲယူလိုက်မှာပေါ့"
"မိုးအိမ်ကိုဘယ်လိုပြောမလဲ"
"ဒီအတိုင်းပြောလိုက်မှာ"
တကယ်ဇွတ်တရွက်နိုင်တဲ့မိုးပါ။ရွာကိုလိုက်ခဲ့
တော့တယ်။ရွာရောက်တော့ဓလေ့အရပါပဲ
ရန်နိုင်မိန်းမခိုးလာတယ်ပေါ့ဗျာ။မယူလို့မဖြစ်
တော့တဲ့အနေအထားမို့ဖေဖေကမိုးနှင့်စကား
ပြောတယ်။မေမေကတော့မိုးရဲ့မျက်နှာထား
ပုံစံသိပ်မကြိုက်ဘူးပေါ့။သားရှင်မို့နှမြောတယ်ထင်လိုက်တာပါ။ဦးလေးနှင့်အဒေါ်တွေက
တော့ငါ့တူယူလာရင်ငါ့တူမဆိုပြီးအားပေးကြ
တယ်။
"ကဲသမီး ဦးမေးမယ်နှော်"
"သမီးက သားကိုတကယ်ချစ်လို့လိုက်လာ
တာလား"
"ဟုတ်ကဲ့"
"သမီးလိုက်လာတော့မင်္ဂလာဆောင်ပေးရ
မယ့်တာဝန်ရှိသွားပြီပေါ့လေ၊ဒါပေမယ့်ဦး
မေးဦးမယ်သမီး"
"ဟုတ်ကဲ့"
"သမီးရန်နိုင့်အကြောင်းဘယ်လောက်သိလဲ"
"သူကတော်တယ်ဦး၊သမီးရဲ့ခင်ပွန်းအဖြစ်
လက်ခံနိုင်တဲ့အရည်အချင်းရှိတယ်"
"အေးသမီးသားကြီးကတော်ပါတယ်၊ဒါပေ
မယ့်ပြီးပြည့်စုံတဲ့လူမျိုးတော့မဟုတ်ဘူး"
"ဟုတ်ကဲ့"
"သားကြီးကသည်းခံနိုင်တယ်လို့မထင်ဘူး
လား"
"ဟုတ်ကဲ့ထင်ပါတယ်"
"မဟုတ်ဘူးသမီး ၊သားကြီးကပြသနာတစ်ခု
ကိုကြုံရင်မဖြေရှင်းဘူး၊မြုံထားတယ်။စိတ်ထဲမှတ်ထားတတ်တယ်။ပြီးမှစုပြုံပြီးရှင်းတာ၊
အဲဒီအခါမလိုလားအပ်တဲ့ပြသနာတွေကြုံရ
တယ်။လူပုံကြည့်ရင်အေးဆေးသလိုပဲ၊ရင်ထဲ
မှာမီးမွှေးထားတတ်တယ်"
"ရှင်"
"အဲဒီလိုစိတ်ရှိတာမို့သမီးလည်းသတိထားပါ"
"ဟုတ်ကဲ့ရှင့်"
"ကဲသားကြီး၊ဖေဖေပြောမယ်"
"ဟုတ်ကဲ့ပါဖေဖေ"
"သားချစ်လို့ယူတာနှော်"
"ဟုတ်ကဲ့ဖေဖေ"
"အေးကွာ...ဒီတော့အိမ်ထောင်တစ်ခုပြုတယ်
ဆိုတာလွယ်တယ်ကွ၊အဲဒီအိမ်ထောင်ရေးတည်မြဲဖို့သာမလွယ်တာ"
"ဟုတ်ကဲ့ဖေဖေ"
'"ငါပြောချင်တာက ၊လင်မယားဆိုတာရန်မဖြစ်ဘူးဆိုတာမရှိဘူး၊
စိတ်ထဲအလိုမကျရင်ဖြစ်ကြတာပဲ၊ဒါကြောင့်
လင်နဲ့မယားလျှာနှင့်သွားလို့ပြောကြတာ၊"
"ဟုတ်ကဲ့ဖေဖေ"
"အဲဒီတော့ကွာ ရန်ဖြစ်တဲ့အခါမှာ ယောက်ျား
တွေကလက်ပါတတ်ကြတယ်။အဲဒါမျိုးရှောင်
ရမယ်။စကားနဲ့ပြောပါ၊မင်းကြားဖူးတယ်မလား၊အမိယုတ်တော့နှုတ်သရမ်းတယ်၊အဖယုတ်
တော့လက်သရမ်းတယ်တဲ့။မင်းကြောင့်အဖေ
တို့အမေတို့အပြောမခံရပါစေနှင့်ကြားလား"
"ဟုတ်ကဲ့ဖေဖေ"
"ကဲနှစ်ယောက်လုံးနားထောင်၊တစ်ဦးနှင့်
တစ်ဦးစကားများရင်တစ်ဦးကလျော့ပေါ့ကွာ"
"ဟုတ်ကဲ့ပါဖေဖေ"
"ဖေဖေတို့အိမ်ထောင်ရေးဘာလို့တည်မြဲလဲဆိုရင်ဖေဖေကအလျော့ပေးလို့ကွမှတ်ထား"
"မိန်းမဆိုတာအချော့ကြိုက်တယ်၊ယောကျ်ား
ကအမြဲလျော့ရတယ်"
"ဟုတ်ကဲ့ပါဖေဖေ"
ဖေဖေဆုံးမစကားပြီးဆတာ့မင်္ဂလာကိစ္စကို
စီစဉ်ကြတယ်။အလုပ်ပိတ်ရက်ကသကြန်ပြီး
ရင်ကုန်မှာမို့ နှစ်ဆန်းနှစ်ရက်သတ်မှတ်ကာ
အကျဉ်းချုံ့လိုက်တယ်။ဒီကြားထဲမှာအမေက
ပြောတယ်။
"သား ..သားယူတဲ့မိန်းမကမျက်နှာထားတင်း
တယ်၊သားတော့တော်တော်သည်းခံရမယ်"
"ဟုတ်ကဲ့မေမေ၊ဖေဖေထုံးနှလုံးမူပါ့မယ်"
"သားခံနေရမှာစိုးလို့ပါသားရယ်"
"မေမေအနေနဲ့ကျရငိမေမေဖေဖေ့အပေါ်မှာကောင်းရင်သူလဲကောင်းမှာပါ"

"အင်းပါသားခံရရင်မေမေဝဋ်လိုက်တရ်လို့ယူဆရမယ့်ပုံသားကပြောတာပါလား။သားကသားဖေဖေနှင့်မတူဘူး၊သားရဲ့စိတ်ကိုသားကိုမွေးထားတဲ့မေမကအသိဆုံးပါကွယ်"
"ဟုတ်ကဲ့ပါမေမေ"

မင်္ဂလာဆောင်လုပ်ရမယ်ဆိုတော့။သူငယ်ချငိးတွေအိမ်သွားရင်းဖိတ်တာ၊မိုးကျေလည်ပုံမရ
ဘာလို့လဲဆိုတော့သူငယ်ချင်းမိန်းကလေးတွေ
နှင့်ဖက်လဲတကင်းပြောတာကိုမကြိုက်ဘူးတဲ့
။မိုးအဲဒီလိုပုံမျိုးပြတော့သူငယ်ချင်းအချို့က
ပိုဒေါသထွက်ကြတယ်။တချို့မိန်းကလေး
က"ငယ်ကတည်းကပေါင်းလာတာ၊နင့်မိန်းမ
ရှေ့ငါဖက်နမ်းပြမယ်ဆိုပြီးကြိမ်းမောင်းတော့
ကျနော်လည်းရှောင်နေရတော့တယ်။ဒီလိုနဲ့မင်္ဂလာပွဲလုပ်ပြီးရန်ကုန်ကိုပြန်လာခဲ့တော့တယ်။

ရွာမှာမင်္ဂလာဆောင်ပြီးတော့ရန်ကုန်ပြန်တယ်။မိုးမိဘတွေဆီပြောလိုက်တယ်။သူ့အဖေဒေါသထွက်ပြီးပြန်မခေါ်တော့ပေ။ဒီအခါမှာတော့
မိုးက
"ကိုကို ဒါဟာကကိုကိုနှင့်မိုးကိုဖေဖေကအထင်သေး
တာ၊မိုးတို့ကိုပစ်ထားရင်မိုးတို့ဒုက္ခရောက်ပြီး
သူ့ဆီဒူးထောက်ဝင်လာမယ်ထင်နေတာ၊မိုးက
လုံးဝအညံ့မခံဘူးကိုယ်ရွေးတဲ့လမ်းကိုယ့်ဘာ
သာလျောက်မယ်။အထင်သေးတဲ့မျက်လုံးတွေပြောင်းမှမိုးတို့အိမ်ကိုသွားမယ်"
"မိုးကလဲကွာအဲဒါမိုးမိဘတွေပဲ၊ကိုကိုတို့အညံ့
ခံလို့လဲဘာမှမဖြစ်ဘူး"
"ကိုကိုအညံ့ခံရင်သူကကိုကို့ကိုရောမိုးကိုရော
အထင်သေးပြီးစကားနာထိုးမှာမိုးလုံးဝမခံဘူး"
"အေးပါမိုးရယ်၊ကိုကိုတို့ကြိုးစားပြရအောင်"
မိဘတွေပစ်ထားတဲ့သူမို့ကျနော်ပိုပြီးအလိုလိုက်တယ်။အလုပ်မသွားခင်ထမင်းဟင်းဝိုင်းကူ
ချက်တယ်။သူရေချိုးရင်ကျနော်သနပ်ခါးသွေးတယ်။သူရေချိုးပြီးသွားရင်ထမင်းထျိုင့်အဆင်သင့်လုပ်တယ်။ပြီးရင်ကျနော်ရေမိုးချိုး
တယ်။အဝတ်အစားလဲပြီးအတူတူအလုပ်သွားတယ်။အလုပ်ချင်းမတူပေမယ့်။ပြန်ချိန်ရောက်ရင်ကျနော်သူ့ကိုဝင်ခေါ်တယ်။စျေးအတူတူ
သွားတယ်။အတူတူချက်ပြုတ်တယ်။အဝတ်လည်းအတူတူလျော်တယ်။မီးပူကျနော်တိုက်ပေးတယ်။အဲဒီဘဝကပျော်စရာကောင်းတယ်။ကံကောင်းတာကမိန်းမယူပြီးတော့ကျနော်ကို့အလုပ်တွေအပ်တာပိုများလာတယ်။ဒါပေမယ့်ကျနော်အိမ်အလုပ်ကူဖို့မပျက်ဘူးဗျ။
အလိုလိုက်တာများတော့တချို့ကိစ္စတွေက
ကျနော့်အလုပ်လို့မိုးကထင်လာတယ်။သူနေမ
ကောင်းရင်ပြုစုတယ်။ကျနော်နေမကောင်းရင်တော့ကျနော်ကဘာမှမပြောဘူး။ဒီလိုနဲ့မိုးက
ကိုယ်ဝန်ရှိလာတယ်။သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊သားဦး
အရူးဆိုသလို၊အစစအရာအရာမှာကျနော်ပိုပြီးဂရုစိုက်တယ်။ဘာအလုပ်မှသူ့ကိုမခိုင်းတော့ဘူး၊ယုတ်စွအဆုံးရေတောင်ထပြီးမသောက်ရအောင်လုပ်ပေးတယ်။ဘုရင်မတစ်ပါးလိုပြုစုခဲ့တယ်။သူကိုယ်ဝန်ရတော့ပြသနာတစ်ခုရှိလာတယ်ဗျ။အဲဒါကကျနော့်ကိုမယုံကြည်ချင်သလိုဖြစ်လာတာ။အကြောင်းကတော့
"မိုး ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲစစ်လားဆေးလားနဲ့"
"ကိုကိုယောကျ်ားတွေကမိန်းမတွေဗိုက်ကြီး
ချိန်မှာဖောက်ပြန်တတ်တယ်တဲ့"
"မဟုတ်တာကွာ၊မိုးကလဲ"
"မိုးက ကိုကို့အလုပ်ကိုလိုက်မကြည့်နိုင်ဘူးကို
ကို"
"ကြည့်စရာလဲမလိုဘူးမိုး"
"ကြည့်စရာမလိုအောင် ကိုကို့အလုပ်ထဲမိန်းခလေးတွေကိုအလုပ်မ
ခိုင်းနဲ့"
"ဟာ မိုးကလဲ။သူ့ဘာသာသူတို့အလုပ်လုပ်နေ
တာလေ၊မခိုင်းလို့မဖြစ်ဘူး"
"သေချာတယ်ဒါဆို၊ကိုကိုတစ်ယောက်နှင့်
ဖောက်ပြန်နေပြီ"
"မဟုတ်ပါဘူးမိုးရာ"
"ဟီးးးးအီးးးကိုကိုနှော်မိုးဗိုက်ကြီးနေတယ်၊အလုပ်မလိုက်နိုင်ဘူးဆိုပြီးဖောက်ပြန်နေတာ"
"ဟာမငိုပါနှင့်မိုးရယ်၊ကိုကိုမဖောက်ပြန်ပါဘူး"
"ဒါဆိုရင်ကိုကိုမိုးစကားကိုနားထောင်"
"အေးပါကွာ "
ဗိုက်ကြီးနှင့်မိန်းမမို့ကျနော်မိုးအလိုလိုက်ကာ
မိန်းခလေးတွေကိုဖြေးဖြေးချင်းလျှော့ချလိုက်တယ်။ဒီလိုနှင့်ကိုယ်ဝန်ရင့်လာတဲ့အခါမှာမိုးအမေရောက်လာတယ်။မိုးအမေနှင့်အတူမိုးရဲ့တူမမွန်မွန်လဲရောက်လာတယ်။မိုးဝေယျာကိစ္စ
တွေအကုန်လုပ်ပြီးမှအလုပ်ကိုသွားတဲ့ကျနော့်ကိုချီးကျူးတယ်။လုပ်ပေးတဲ့သူရှိလေ မိုးက
ခိုင်းလေဖြစ်တော့မိုးကိုသူ့အမေကပြောတယ်။"သမီးနင်နှော်မောင်ရန်နိုင်ကိုအနိုင်မယူနဲ့"
"မေမေသာဖေဖေ့ကိုကြောက်တာ"
"ဟေ့ကြောက်တာမဟုတ်ဘူး၊သူကအိမ်ဦး
နတ်လေ"
"တီလေး ကိုရန်နိုင်ကတီလေးကိုကြောက်တယ်ထင်
တယ်"
"ခလေးကခလေးဘာသာနေစမ်းမွန်မွန်"

မွန်မွန်လျှာတစ်လစ်ဖြစ်သွားတယ်။
မွန်မွန်ကအကိုရန်နိုင်ကိုသနားတယ်။စီးပွား
ရေးကိစ္စတဖက်၊အိမ်မှု့ကိစ္စတဖက်နှင့်လူမှု့ရေးပါအဆင်ပြေအောင်ဆောင်ရွက်ရတဲ့အထဲတီလေးကအနိုင်လိုချင်နေတယ်။ကိုရန်နိုင်က
မွန်မွန်နဲ့စကားပြောရင်လဲညီမလေးတစ်ယောက်လိုဆက်ဆံတယ်။တီလေးမသိအောင်တော့မုန့်ဘိုးတောင်းလို့ရတယ်။
ဒီလိုနှင့်သားလေးမွေးတယ်။ကလေးမွေးတော့
ညဘက်တာဝန်ကကျနော့်အလှည့်ဖြစ်ပြန်တယ်။ခလေးအနှီးကအစလဲလှည်ဖွတ်လျှော်က
အစကျနော့်တာဝန်ဖြစ်လာတယ်။ဒီကြားထဲအလုပ်အဆင်ပြေတော့အိမ်ခန်းကိုယ်ပိုင်ဝယ်လိုက်နိုင်တယ်။ကျနော့်အလုပ်တွေလည်းပိုပြီးအဆင်ပြေလာတော့တယ်။ဖုန်းတွေကိုင်နိုင်လာတယ်။ကားလည်းဝယ်နိုင်ပြီ။အဲဒီတော့ကျနော့်အလုပ်တွေပိုများလာတယ်။သားကမူကြိုအရွယ်ရောက်တဲ့အခါမှာမိုးကကျနော့်အလုပ်ကိုဝင်လာတော့တယ်။စာရင်းတွေကြည့်တယ်။အမှန်ကငွေစရင်းထဲမှာကျနော်မိဘတွေကို
သူမသိပဲငွေပေးနေတယ်လို့သံသယဝင်လာလို့ပဲ။
"ကိုကို"
"ဘာလဲမိုး"
"အလုပ်တွေကပုတ်ပြတ်ပေးထားတာ၊ဘာလို့
မုန့်ဘိုးတွေထပ်ပေးတာလဲ"
"ခိုင်းထားတဲ့အလုပ်တွေအောင်မြင်လို့
မုန့်ဖိုးပေးတာ"
"ခိုင်းတဲ့အတိုင်းသူတို့လုပ်ရမှာသူတို့တာဝန်ပဲ"
"အဲဒီလိုပြောလို့မရဘူးလေ၊ဆုပေးဒဏ်ပေး
စနစ်တွေသုံးနေတာ"
"ဘယ်မှာလဲဒဏ်ပေးလို့ပြန်ရတဲ့ငွေ"
"ဟာ့ တပည့်တွေကိုပြန်ပေးတာပါ"
"ဒါကြောင့် ရှင့်လူတွေကအကျင့်ပျက်နေတာ"
"ဟာ မင်းကလဲဒီလိုမပြောနှင့်လေ"
"မပြောလို့ရမလား၊ဒီမှာကြည့်လေစာချုပ်အရပေးရမယ့်ငွေထက်ပိုနေတာ၊ဒါမျိုးကိုကျဘယ်လိုလုပ်မှာလဲ"
"မိုးတစ်ချို့ကိစ္စကအမြတ်ချည်းပဲတွက်နေလို့ရတာမဟုတ်ဘူး။ဒါပေမယ့်မင်းရှုံးလို့လား"
"မရှုံးပေမယ့်သူတို့ကိုပေးလိုက်ရတာကိုယ့်ပိုက်ဆံပဲလေ"
"အေး ဒါပေမယ့်တော်တန်ရုံမြတ်ရင်တော်ပြီ
လေ"
"ကိုကိုတနှစ်ဝင်ငွေပေါင်းရင် ကိုကိုဝင်ငွေကဘယ်လောက်မရှိဘူး။မိုးသူ
ငယ်ချင်းတွေနိုင်ငံခြားသွားလုပ်တာမိုးတို့
ထက်ပိုရနေတယ်"
"မိုးလောဘတကြီးလုပ်လို့မရသေးဘူး။ကိုကိုတို့မှာလုံလောက်တဲ့အရင်းအနှီးမှမရသေးတာ"
"ကိုကို့လိုလုပ်နေရင်ဘယ်တော့ရမှာလဲ"
"ဖြစ်လာမှာပါမိုးရယ်"
"မိုးတော့မစောင့်နိုင်ဘူး၊မိုးသူငယ်ချင်းတွေနဲ့
စာရင်မိုးကသာချင်တယ်။မိုးဆွေမျိုးတွေ
ထက်သာချင်တယ်"
"ဖြစ်လာမှာပေါ့မိုးရယ်"
"ဖြစ်မလာရင်မိုးနိုင်ငံခြားသွားလုပ်မှာ၊ကိုကို
နှင့်သားလေးပဲကျန်ခဲ့"
"ဟာ မိုးရယ်၊ပိုက်ဆံကမိသားစုအရေးထက်ဘာအ
ရေးကြီးလဲ"
"မိသားစုအရေးကိုငဲ့ပြီးပိုက်ဆံမရှာရင်အသက်ကြီးရင်ဒုက္ခရောက်မယ်ကိုကို၊မိုးနိုင်ငံခြား
မသွားစေချင်ရင်ကိုကိုပိုက်ဆံပိုရှာ"
"အင်းပါကွာ"
လုပ်ငန်းကြီးတစ်ခုမှကြိုတင်ငွေရလာပြီးနောက်မှာတော့လုပ်ငန်းပိုချဲ့လို့တွင်ကျယ်လာတယ်။အမြတ်အစွန်းလဲပိုများလာတယ်။ဒီတော့
ပြသနာတစ်သနာတစ်ခုပိုလာပြန်တယ်။ဆိုင်တွေကဖုန်းခေါ်ရင်စစ်ဆေးတတ်လာတယ်။မိန်းခလေးတွေဆက်ရင်ကျနော့်ကိုပြသနာရှာတော့တယ်။အဲဒီလောက်နှင့်မပြီးပါဘူး။အလုပ်ထဲလိုက်လာတော့တယ်။အလုပ်ထဲရောက်ရင်
အလုပ်သမားတွေနှင့်စကားပြောရင်းရယ်စရာ
မောစရာပြောနေရင်မျက်စောင်းထိုးတာကအစဖြစ်လာတယ်။
"ကိုကို ရှင်ဒီလိုပြောနေလို့အလုပ်သမားတွေကရှင့်ကိုမလေးစားတာ"
"ဟာ မိုးကလည်းကွာ၊အလုပ်ထဲမှာကြံဖန်ပျော်ပြီး
စည်းရုံးပြီးခိုင်းရမှာပဲလေ"
"ရှင်တို့ပြောရင်တဏှာကိစ္စတွေကိုပဲဦးတည်နေတာမိုးမသိဘူးထင်လား"
"တရားစကားပြောနေရင်ဒီအလုပ်ထဲတောင်
လာစရာမလိုဘူးမိုး"
"ကိုကို ဒီအလုပ်တွေကမိုးမလုပ်တတ်ဘူးထင်
နေတာလား၊မိုးအကုန်လုပ်တတ်တယ်"
"မိုးလုပ်တတ်တာသိပါတယ်။ဒါပေမယ့်သူတို့ကကိုကို့ရဲ့တပည့်တွေလေ"
"ဆရာတပည့်ဆိုပြီး လူပါးဝနေတာကိုကိုမသိဘူးမလား"
"လူပါးဝတယ်ဆိုတဲ့စကားမပြောနဲ့မိုး"
"ပြောမှာပဲ။အစကတည်းကစာချုပ်ချုပ်ထားတာ၊မလုပ်နိုင်အစကတည်းကမလုပ်နဲ့လေ"
"ဟာ ခုလည်းရုံှးတာမြတ်တာ၊သူ့ဟာနဲ့သူကာ
မိနေတာပဲမဟုတ်လား"
"ကိုကိုပေးထားတဲ့စျေးနှုန်းကများနေတာလေ"
"ပြောလောက်အောင်ပိုပေးထားတာမဟုတ်
ဘူးမိုး"
"ဒီစျေးနှုန်းမျိုးနဲ့လုပ်ပေးနိုင်တဲ့လူတွေတစ်ပုံ
ကြီးခေါ်ပြရမလား"
"မိုး အားလုံးကမိုးထင်သလိုမဟုတ်ဘူး"
"ဒီမှာကိုကိုမိုးပြောပြီးသားပဲ၊မိုးလုပ်တတ်
တယ်လို့
"လုပ်တတ်ရင်လဲလုပ်ကွာ"
"ကောင်းပြီဒီနေ့ကစပြီးရှင့်တပည့်တွေကိုပြော
မယ်။ပေးတဲ့စျေးနှင့်ရအောင်လုပ်၊မရရင်
ထွက်လို့"
"မိုးကိုကို့အလုပ်ဝင်မရှုပ်နဲ့လေ"
"ကိုကိုကနေချင်သလိုနေ၊ပြောချင်သလိုပြော
ပြီးအလုပ်ထဲမှာနေတာ၊မိုးစည်းနဲ့ကမ်းနဲ့လုပ်ရ
မယ်"
ဒီလိုငွေပေးများတာကိုမိုးသတိထားတယ်။အလုပ်သမားတွေကိုမပေးပဲ။စာချုပ်တွေမှာပိုပြ
ပြီးကိုကို့မိဘကိုပေးနေသလားလို့ထင်နေတာ
"ကိုကို အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲနှင့်လုပ်အားခတွေပို
ပေးနေတာ ကိုကိုအိမ်အတွက်လား"
"မိုး ငါ့အိမ်ကိုပေးစရာမ လိုတာ မိုးသိပါတယ်"
"အိမ်ကိုမပေးလည်းကျန်တဲ့အဆွယ်အပွား
တွေကိုပေးနေရင်ကော"
"ဘာကွ"
"ကိုကိုကောင်မလေးတွေနှင့်လည်းစကားပြော
ဆင်ခြင်"
တကယ်တမ်းကိုကိုသူ့အိမ်ကိုငွေမပေးတာသေ
ချာတယ်။မိုးလည်းအိမ်ကိုလုံးဝမပေးတာပါ။
သူလည်းမပေးဘူးဆိုရင်ကိုယ်လည်းမပေးဘူးအစရှိတနောင်နောင်နဲ့ပေးနေရမှာ။ပေးမိရင်
ကိုကိုဆီအောက်ကျခံရမယ်။လုံးဝအောက်မကျို့နိုင်ဘူးလေ။
စကားပြောနေတုန်းကိုကို့ဖုန်းကမြည်လာတယ်။အိမ်ရောက်မှဖုန်းခေါ်တယ်လေ။ကိုကိုကအပြင်ထွက်ပြီးစကားပြောတယ်။
"ဘယ်မယားငယ်မကဆက်တာလဲ"
"ဟာကွာမိုး"
"ရှင်ပုံမှန်မဟုတ်လို့အပြင်ထွက်ပြောတာမဟုတ်လား"
"မဟုတ်ရပါဘူးကွာ ငါ့သူငယ်ချင်းဆက်တာပါ"
"ဘာရှင့် ဘယ်သူလဲ၊အဲဒီဖုန်းပေး"
"ရော့ကွာ ကြည့်ကြည့်"
ဖုန်းယူကြည့်လိုက်တော့မှန်တယ်။
"အဒီကောင်ကဘာမို့လို့ဒီအချိန်ဆက်တာလဲ"
"ကိစ္စရှိလို့ဆက်တာပေါ့"
"ရှင် ဘာကိစ္စလဲပြော"
"ဟာကွာဆရာကန်တော့မယ့်ကိစ္စကွာ"

"ဟိုတလောကကောင်မလေးတစ်ယောက်က
ပတ်ချွဲနတ်ချွဲနှင့်စကားပြောတယ်။ရှင်က
လည်းလူကြီးလိုမနေဘူး၊တဏှာကရူး
ချင်သေးတယ်"
"ဘာကွ"
"မိုးမသိဘူးမှတ်နေလားကိုကို၊အိမ်ရောက်ရင်
ပင်ပန်းတယ်လေး၊ဘာလေးနှင့်မိုးအနား
ရောက်လာရင်ညည်းပြီ"
"မိုးရယ်အလုပ်ထဲလဲလုပ်ရတယ်။အိမ်ရောက်တော့လည်းအိမ်အလုပ်ကူလုပ်ရသေးတယ်"
"အိမ်မှု့ကိစ္စဆိုတာ မိန်းမသားတွေချည်းလုပ်ရ
မယ်လို့ဘယ်သူကမှတရားဝင်သတ်မှတ်ထားတာမဟုတ်ဘူး၊မိုးလည်းအလုပ်လုပ်ရသေး
တယ်။မိုးရဲ့အိမ်မှု့့ကိစ္စကိုလည်းကူလုပ်ရမှာပဲ"

"မိုး ကိုကိုအလုပ်တွေပိုများလာတယ်။အိမ်အ
ကူတစ်ယောက်တော့ခေါ်ပါ။ဘာလို့ခေါ်ရမှာလဲရှုပ်ရှုပ်ရှက်ရှက်၊ဘာလဲကောင်မလေးရှာပေးရင်ရှင်ကပလူးပလဲလုပ်ချင်လို့မဟုတ်လား"
"ဟာကွာ မိုးရာမင်းငါ့ကိုစော်ကားတယ်"
"စော်ကားတာမဟုတ်ဘူးကိုကို၊ငွေရှိရင်ကပ်
ချင်လာကြတာပဲ"
"တောက်.!"
"ဟင် ကိုကို မိုးကိုတောက်ခေါက်တယ်၊ဒါ..ဒါ
အနာပေါ်တုတ်ကျလို့မဟုတ်လား"
"ဘာကွ"
"ကိုကိုကျမကိုလူတွေကြားမှာမအော်ပါနဲ့"

မိုးဘဝမှာဒီတစ်ခါတောက်ခတ်ခံလိုက်ရတာ
ပထမဆုံးပါ။မိုးအချစ်ဆုံးလူတစ်ယောက်ဆီကအခုလိုလုပ်ခံရတာပထဆုံးပဲ။မိုးကိုကို့ကို
ချစ်တယ်။အရမ်းချစ်တာအဆုံးရှုံးမခံနိုင်ဘူး၊ဘယ်သူ့နောက်မှအပါမခံနိုင်ဘူး၊အခုဆိုရင်သူငယ်ချင်းတွေကတောင်မော်ကြည့်နေရပြီ။
အားကျနေရပြီ။အဲလိုဖြစ်အောင်လုပ်ထား
တာ။
လူတွေကကိုကိုမိုးကိုချစ်တာကိုအားကျနေရ
ပြီ။မိုးသူငယ်ချင်းတွေရှေ့မှာကိုကိုကိုပုံစံသွင်း
ထားတာမျိုးပြထားတာ။မိုးလိုချင်တဲ့ပုံစံမျိုးသွင်းထားခဲ့တာ။ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ကိုကို မိုးတို့မိ
သားစုအနားကခွာလို့မရစေရဘူးလေ။
မိုးမှာသားလေးရှိတယ်။ကိုကိုလိုလူမျိုးအ
တွက်ကမိသားစုထက်ဘာမှအလေးထားစရာမရှိဘူး။
ကျနော်တော်တော်လေးပေါက်ကွဲနေပြီဗျာ။
အခုဆိုရင်ကျနော်အလုပ်ထဲမှာသိပ်မပျော်
တော့ဘူး၊ဘယ်နေရာသွားသွားမိုးကလိုက်နေ
တယ်၊ကျနော်ရဲ့အလုပ်သမားတွေလဲမပျော်
တော့ဘူး၊သူတို့လည်းကျနော်ပုံစံကိုအကဲခတ်
ပြီးဆက်ဆံရတော့တယ်။ကျနော်လည်းသူတို့ပျော်အောင်ရယ်ပြသနာမတက်ရအောင်သူတို့ကိုစျေးနှုန်းတင်ပေးပြီးစာချုပ်တွေလုပ်ထားရ
တယ်။ဒါကိုသိသွားတဲ့မိုးဟာကျနော့်ကိုပြသ
နာရှာတော့တယ်။
"ကိုကို ရှင်ဘာလုပ်တာလဲ"
"ငါဘာလုပ်လို့လဲ"
"စျေးတွေဘာလို့တိုးပေးနေတာလဲ"
"ပေးသင့်လို့ပေးတာ"
"ရှင်ကျမတို့အိမ်ထောင်ရေးကိုဖျက်နေတာ"
"ဘာ ငါဘာတွေဖျက်နေတာလဲ"
"ရှင်စဉ်းစားလေ၊ဝင်ငွေတွေလျော့သွားမှာကို
ရှုံးရင်ဘယ်သူကလာပြီးအလကားလုပ်ပေးမလဲ"
"ဘာလဲကွာအပြင်ပေါက်စျေးလည်းသတိ
ထားအုံးအလုပ်သမားစျေးတွေဒီလောက်
တက်လာတာ"
"ချက်ချင်းတိုးပေးစရာလိုလို့လား"
"လိုလို့တိုးပေးတာပေါ့ကွ"
"နောက်တခါတိုးမယ်ဆိုရင်မိုးကိုတိုင်ပင်ပြီး
မှအေး၊ကိုကို့ဘာသာတိုးပေးရင်မိုးကမပေး
ဘူးနှော်"
ဒီလိုပြသနာလေးတွေကိုနေ့တဒူဝခံစားနေရ
တယ်။သူငယ်ချင်းအပေါင်းအသင်းတွေကလဲ
ရှောင်လာတယ်။ကျနော်ကပိုရှောင်ခဲ့တယ်။
ယုတ်စအဆုံး ဆရာကန်တော့ပွဲတောင်မသွား
ဖြစ်ဘူး။အဝတ်အစားကျကျနနဝတ်ပြီးသွားခါနီးမှ
"ရှင်ကဘယ်ငယ်ချစ်ဟောင်းနဲ့သွားတွေ့မှာလဲ"ဟာကွာ ဆရာကန်တော့သွားမှာလေ"
"ဆရာကန်တော့သွားတဲ့ပုံစံကဘယ်လိုဖြစ်နေ
တာလဲ"
"ဟာကွာ မင်းမယုံရင်လိုက်ခဲ့"
"ရှင့်သူငယ်ချင်းတွေကရှင့်ပဲလူရာသွင်းတာ
လိုက်စရာလား"
"ဟာကွာ.လိုက်ခဲ့စမ်းပါမိန်းမရာ၊"
"လိုက်မနေဘူး၊ရှင့်ကအဲဒီကကောင်မတွေနဲ့
ဟီးလားဟားလားနဲ့ကျမမျက်စိထဲကြည့်လို့မရဘူး၊ပြီးတော့ရှင်ကအလုပ်တွေဖျက်ပြီးတော့
အပျော်သွားနေတာ"
"ကောင်းပြီလေ၊ငါမသွားတော့ဘူး၊နင်လဲနင့်ဆရာကန်တော့ပွဲသွားစရာမလိုဘူး"
"မသွားဘူးစိတ်ချ"
ကျနော်စိတ်ညစ်ပြီး အဝတ်တွေပြန်လဲကာအိပ်ရာထဲလှဲနေလိုက်တော့တယ်။
ကျမကိုကို့ကိုစိတ်မချဘူး။သူငယ်ချင်းတွေစကားနားယောင်နေမှာ။
တစ်ခါကလည်းသူငယ်ချင်းတွေချိန်းတယ်။ဘီယာဆိုင်ထိုင်တယ်ပြောတယ်။ပြန်လာတော့
ဖုန်းထဲကအပြာကားကြည့်ပြီးအတူတူနေမယ်။ဟိုလိုနေမယ်။ဒီလိုနေမယ်နဲ့။
တစ်ခါတည်းပြောလိုက်တယ်။
"ရှင်တော်တော်တဏှာရူးနေတယ်"
ကျနော်လည်းစိတ်ဆိုးသွားပြီးအဲဒီကစပြီးsexကိစ္စတောင်းဆိုမှု့တွေမလုပ်တော့ဘူးဗျာ။အဲဒီလိုလုပ်လေမိုးကသံသယဝင်လေ။အလုပ်ထဲတကောက်ကောက်လိုက်တော့တယ်။
မိုးကကိုကိုအလုပ်သွားရင်အမြဲ
လိုက်နေရတာကစိတ်မချလို့ပါ။အလုပ်သွား
တယ်ဆိုပြီးအိမ်ပြန်ရောက်ရင်ပင်ပမ်းတယ်အ
ကြောင်းပြကာကျမအနားမကပ်ချင်တာ။
ပြောရရင်Sexကိစ္စကိုလည်းမလုပ်တော့ဘူး။
ယောက်ျားခြေလှမ်းမှားလို့မဖြစ်ဘူးလေ။
မမှားရအောင် ချုပ်ထားရတာ။မှားပြီးရင်
ပြင်မရတဲ့အရာမျိုးတွေ၊လူတွေကြားမှာကျမ
တို့သားအမိမျက်နှာဘယ်လောက်ငယ်ရမလဲ။
ကျနော်အိပ်ရာထဲမှာလှဲနေရင်း
စိတ်တွေအရမ်းညစ်လာတယ်။လှောင်အိမ်ထဲကငှက်လိုထင်နေတော့တယ်။ဘယ်နေရာမှ
လွတ်လပ်မှု့့့မရှိတော့ပါ။ပျော်စရာလည်းမ
ရှိတော့ပါ။အဲဒီကစပြီးနောက်ရက်တွေမှာ လူဟာတဖြေးဖြေးနှင့်စိတ်ဓာတ်ကျလာတယ်။စိတ်ဆင်းရဲလာတယ်။တွေးလေ ဒေါသထွက်လေ။ကွာရှင်းဖို့စဉ်း
စားလာတယ်။သားလေးမျက်နှာကြည့်ပြီး
မကွာရှင်းဖို့တွေးပြန်တယ်။သားလေးကအ
သက်ဆယ်နှစ်ပြည့်တော့မယ်လေ။နောက်တော့မကွာရှင်းဖြစ်တာသားလေးကြောင့်လို့တွေး
ပြီးသားအပေါ်ပါငြိုညင်လာခဲ့တယ်။စိတ်ကထိန်းလေ၊ပိုဆိုးလေဖြစ်လာတယ်။စိတ်ဓာတ်ကျလွန်းလို့သေချင်သလိုဖြစ်လာတယ်။
ဒီတော့မိန်းမနှင့်ဝေးရာထွက်ပြေးဖို့စီစဉ်
မိတော့တယ်။
တနေ့မှာ
အရင်ကကျေးဇူးရှိဖူးတဲ့လူတစ်ယောက်က
နယ်မှာ ဟိုတယ်ဆောက်မယ်ပြောပြီးအလုပ်
အပ်တဲ့အခါမှာတော့မိုးကိုလုံးဝမပြောပဲကိုယ့်
ဘာသာကြိတ်စီမံတယ်။ကားတစ်စီးငှားတယ်။အလုပ်သမားတွေကိုကြိတ်စုဆောင်းခဲ့တယ်။
သွားရမယ့်အချိန်နီးလေ ကျနော်ပျော်လေဘဲ။
ကျနော်ဘာပစ္စည်းမှမယူ၊မပြင်ဆင်ခဲ့ဘူး။
ကျနော်ပြင်ဆင်ခဲ့တာကကွာရှင်းစာချုပ်ပါ။
ပိုင်ဆိုင်တဲ့ပစ္စည်းမိုးအမည်နဲ့ထားခဲ့တယ်။
မနက်မိုးမလင်းခင်တံခါးဖွင့်ပြီးထွက်ခဲ့တော့
တယ်။

အိမ်ကထွက်လာလို့စိတ်ပေါ့ပါးသွားပေမယ့်
အိမ်တော့လွမ်းတယ်။သားလေးကိုလွမ်းတာ
တော့အဆိုးဆိုးပဲ။စားဝတ်နေရေးအတွက်မပူ
ပင်မကြောင့်မကြနေရပေမယ့်အဆင်ပြေမလားတွေးနေမိတယ်။အလုပ်ကိုသာဦးစားပေး
ပြီးအလုပ်လုပ်ကိုင်နေတော့တယ်။အလုပ်ကစတည်တဲ့ကာလဖြစ်နေတာကြောင့်မအားလပ်
နိုင်ပါဘူး။အိမ်လေးတစ်လုံးငှားရမ်းပြီးနေ
ဖြစ်တယ်။အလုပ်ထဲမှာ တော့အင်ယာလည်း
လုပ်၊စာရင်းကိုင်လည်းကိုယ်။ပစ္စည်းဝယ်လည်းကိုယ်ဆိုတော့အလုပ်ကိုနိုင်အောင်လုပ်ရ
တော့ပင်ပန်းတာပေါ့။ဒါပေမယ့်တစ်ယောက်
တည်းလွတ်လပ်နေတော့လုပ်ပျော်ပါတယ်။
တနေ့ပစ္စည်းအဝယ်ထွက်နေတုန်း
"ကိုကြီး"
"ဟင် ..မွန် မွန်"
လန့်သွားတယ်ဗျာ။ခြေရာဖျောက်နေတာကို
တွေ့မယ့်တွေ့တော့မိန်းမရဲ့တူမဖြစ်နေတယ်။
မွန်မွန်ကအပျိုကြီးဖြစ်နေပြီရုပ်လေးကငွားငွားစွင့်စွင့်ကလေး၊မျက်နှာကလေးကချိုတယ်။
ကျနော်ကအကိုတစ်ယောက်လိုပဲနေခဲ့တော့ဒီ
လောက်ပဲသတိထားမိတယ်။
"ကိုကြီး"
"ဘာလဲမွန်မွန်"
"တစ်ယောက်တည်းနေရတာပျော်ရဲ့လား"
"အင်းပျော်ပါတယ်၊ဒါနဲ့နင်ဒီကိုဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ"
"သမီးကဒီမြို့ကိုအလုပ်နဲ့ပြောင်းလာတာ"
"အော် အေး"
"ကိုကြီးနှင့်အေးအေးဆေးဆေးပြောချင်တယ်"
"အေးပြောလို့ရတယ်၊ဒါပေမယ့်နင့်အဒေါ်ကို
လုံးဝအကြောင်းမကြားနှင့်"
"အင်းမကြားဘူးကိုကြီး"
"အေး နင်အားရင် ငါ့အိမ်လိုက်ခဲ့"
"ဟုတ်ကိုကြီး"
ကျနော်လည်းဝယ်ရမယ့်ပစ္စည်းတွေဝယ်ပြီး
ငွေရှင်းကာမွန်မွန်ကိုအိမ်ခေါ်ခဲ့တယ်။
"လာထိုင် မွန်မွန်"
"ဟုတ်ကိုကြီး၊ကိုကြီးကဒီမှာတစ်ယောက်
တည်းလား"
"အေးဟုတ်တယ်မွန်မွန်"
"ကိုကြီးသမီးတစ်ခုမေးမယ်"
"အေးမေး"
"ကိုကြီးအိမ်ပြန်ဖို့စိတ်မကူးဘူးလား"
"မကူးဘူး"
"ကိုကြီးကလည်းမောင်လေးကိုသနားပါတယ်"
"ငါလည်းမတတ်နိုင်ဘူးလေ"
"အင်းလေ  ကိုကြီးကိုစာနာပါတယ်။တီတီကလည်းကိုကြီး
ဆိုအမြဲအနိုင်ကျင့်နေသလိုပဲ"
"အေးကြာတော့ငါသည်းမခံနိုင်တော့ဘူးလေ"
"ဟုတ်တယ်၊ဒါပေမယ့်ကိုကြီးတီလေးကအခု
ထိစိတ်ကမလျော့သေးဘူး"
"ဘယ်နှယ့်မွေးသန္ဓေသောက်မှပျောက်မှာ"
"အင်း အဖေကြီးကတော့ဖျောင်းဖြနေတယ်"
"အေးလေ၊အရင်ကတည်းကနင့်တို့အဖေကြီး
စကားဘယ်တုန်းကိုနားထောင်ဖူးလို့လဲ"
"အင်းဟုတ်တယ်ကိုကြီး"
"အေးနင် အဆင်ပြေရဲ့လား၊လိုအပ်တာရှိရင်
ငါ့ကိုပြော"
"ဟုတ်ကိုကြီး အဆင်မပြေတာကနေစရာပဲ"
"ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ဟိုမှာအိမ်သေးသေးလေးငှား
နေရတာ၊လုံခြုံမှု့့မရှိဘူး"
"အော် အေး၊လာနေချင်ရင်တော့ရတယ်၊ကိုယ့်ဘာသာသင့်တော်၏မသင့်တော်၏ဆုံးဖြတ်"
"ဘာလို့မသင့်တော်ရမှာလဲ၊လာနေမယ်"
"အေးအဲဒါဆိုလည်းလာနေ"
မွန်မွန်အိမ်ပြောင်းလာတယ်။သူအိမ်ရောက်
တော့စားရသောက်ရအဆင်ပြေလာတယ်။
တချို့အလုပ်တွေသူကူညီလုပ်ပေးတော့သက်
သာလာခဲ့တယ်။အဝတ်တွေလည်းလျှော်ပေး
တော့အဆင်ပြေတာပေါ့။အိမ်မှာနှစ်ယောက်တည်းဆိုတော့ပိုရင်းနီးလာတယ်။တစ်ခုတော့
ရှိတယ်။သွေးမတော်သားမစပ်တာ၊အဲဒီအ
တွေးကဖျောက်နေရတယ်။ဘာလို့လဲဆိုတော့
အိမ်အနေအဝတ်အစားနှင့်ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနေတတ်တဲ့ မွန်မွန်ကြောင့်စိတ်တွေဖောက်ပြန်ချင်လို့လေ။
တစ်ခါတစ်ခါလည်းရေချိုးခန်းထဲကရင်လျှားထွက်လာရင်စိတ်ထဲမှာမကြည့်ပဲမနေနိုင်ပြန်ဘူး။ရေချိုးခန်းအိမ်သာကတွဲလျက်တစ်ခန်း
တည်းပဲရှိတာ။အဲဒါကလည်းနည်းနည်းပြသ
နာပေါ့ဗျာ။တနေ့တော့အလုပ်ကကျနော်ပြန်
ရောက်တော့ညစ်ပတ်နေတာနှင့်ရေချိုးတယ်။
အိမ်ကိုမွန်မွန်မရောက်သေးဘူး။သော့က
လည်းတစ်ယောက်တစ်ချောင်းရှိတော့စိတ်ပူစရာမလိုဘူးလေ။ရေချိုးရင်းမွန်မွန်အကြောင်းတွေးမိတယ်။လူလည်းမရှိဘူးဆိုတော့တွေး
မိရင်းငပဲကထလာတယ်။စိတ်ပြေသွားအောင်
ထုမယ်စဉ်းစားပြီးဆပ်ပြာတိုက်ရင်းထုနေတယ်။ပတ်ဝန်းကျင်ကိုမေ့ပြီးစိတ်ထည့်ရင်းထုနေချိန်မှာတော့
"ကိုကြီး မပြီးသေးဘူးလား မွန်မွန်ထွက်ကျ
တော့မှာ"
သူခိုးလူမိဆိုတာဒါမျိုးပဲ၊ထုနေရင်းတန်းလန်း
ကြီးနဲ့ဗျာ။
"အေး ငါမပြီးသေးဘူးမွန်မွန်ဆပ်ပြာတိုက်တုန်း"
"မရတော့ဘူးကိုကြီး၊ထွက်တော့"
"အာ ငါဆပ်ပြာတိုက်ရင်းကြီးနှင့်ဟ"
"မရတော့ဘူးဆို"
ကျနော်သဘက်ကိုကမန်းကတမ်းပတ်လိုက်ပြီးတံခါးဖွင့်လိုက်တယ်။မွန်မွန်ရေချိူးခန်းထဲတတ်းဝင်ကာစကပ်ကိုမပြီးဘိုထိုင်ပေါ်ထိုင်တယ်
ကျနော်မျက်လုံးပြူးသွားတယ်ဗျာ။အဲဒါကြည့်ပြီးလီးကတဆတ်ဆတ်တောင်လာတယ်။
မွန်မွန်ရှူးထွက်ကျတော့မှာမို့အခန်းထဲ
ဝင်လိုက်ပြီးဘိုထိုင်ပေါ်ထိုင်လိုက်ရတယ်။ရှူး
ပေါက်ရင်းကိုကြီးကြည့်မှကိုကြီးပုံကြည့်ပြီး
ရှက်သွားတာ။သဘက်ရှေ့မှာငေါပြီးထွက်နေတဲ့ကိုကြီးဥစ္စာကိုကြည့်မတယ်။ရင်တောင်
တုန်တယ်။ကိုကြီးခေါင်းပေါ်မှာဆပ်ပြာတွေနှင့်
"ချိုးလေကိုကြီးအအေးပတ်မယ်"
"အေးအေး"
ကျနော်ယောင်နနဖြစ်သွားကာသဘက်ကိုဖြေ
ပြီးရေလောင်းချိုးလိုက်တယ်။
"ဟာ ကိုကြီး  ရှက်လိုက်တာနှော်"
"ဟာ ဆောရီးဆောရီးမွန်မွန်"
"ပြီးပြီ မွန်မွန် ထွက်တော့မယ်"
မွန်မွန်မှာရေတောင်မဆွဲချနိုင်တော့ဘဲအခန်း
အပြင်ထွက်ခဲ့ပြီးအိပ်ခန်းထဲဝင်နေလိုက်တယ်။
ကျနော်ရေထျိုးပြီးအဝတ်အစားလဲပြီးအပြင်ထွက်ခဲ့တယ်။မွန်မွန်ဘာမှမချက်ရသေးဘူး။
အခန်းထဲကထွက်မလာဘူး။ကျနော်လည်း
အပြင်မှာထိုင်နေလိုက်တယ်။ညကမှောင်လာ
ပြီဗိုက်ထဲတဂွီဂွီမြည်လာတယ်။
"မွန်မွန် ဗိုက်မဆာသေးဘူးလား၊ငါတော့ဗိုက်ဆာနေပြီအပြင်မှာသွားစားရအောင်"
"ဟုတ်ကိုကြီး၊"
"အဝတ်အစားလဲပြီးထွက်ခဲ့ဟေ့"
"ဟုတ်ကိုကြီး"
ဗိုက်ဆာနေပြီမို့မွန်မွန်လည်းရှက်မနေနိုင်အား
။ဒီတော့အဝတ်အစားလဲပြီး အခန်းအပြင်ကို
ထွက်ခဲ့တယ်။
"ပြီးပြီလားမွန်မွန်"
"ပြီးပြီကိုကြီး"
"အေး သွားကြမယ်"
အပြင်မှာအေးစပြုနေပြီ၊ရာသီဥတုကပြောင်း
စပြုနေပြီ
စားသောက်ဆိုင်ရောက်တော့
"မွန်မွန်ဘားစားမလဲ"
"ကိုကြီးကြိုက်တာမှာ"
"နင်ကြိုက်တာမှာ ငါကအကုန်စားတယ်"
မွန်မွန် စားစရာတွေမှာလိုက်တယ်။ဆိုင်ကလည်းကြာ
တယ်။မွန်မွန်ကိုကြီးမျက်နှာမကြည့်ရဲဘူး၊ရှက်လို့ခေါင်းငုံနေတာ။
"မွန်မွန် ရှက်နေတာလား"
"အာ ကိုကြီးကလည်း"
"အေးငါ့အဖြစ်ကယိုသူမရှက်မြင်သူရှက်ဖြစ်
နေတာ"
"အာ ကိုကြီးကလည်း"
"မရှက်ပါနှင့်မွန်နွန်၊ရှက်ရမယ့်သူကငါပါ"
"ဟီး"
"နင်ကရေချိုးဆိုတော့ငါလည်းယောင်ယမ်းပြီးချွတ်ချမိတာ"
"ဟီး ကိုကြီးကလည်း"
"ဘာလဲအကုန်မြင်လိုက်တာလား"
"အာ ကိုကြီး "
"ဟားးဟားးးမရှက်ပါနှင့်မောင်နှမလိုသဘော
ထားစမ်းပါ"
"ကိုကြီးဘာလို့ရေချိုးခန်းထဲကြာနေတာလဲ"
"မကြာပါဘူး"
"မွန်မွန်စောင့်နေတာကြာပြီ၊ရေချိုးသံလည်း
မကြားဘူး"
"အမ်"
"ဟုတ်တယ်အကြာကြီးပဲ၊မွန်မွန်မနေနိုင်လို့
ထွက်ကျတော့မှာ"
"အော်အေး"
"ဘာလုပ်နေတာလဲလို့"
"မလုပ်ပဲမကြာပါဘူး၊တစ်ခုခုလုပ်လို့ကြာနေတာ"
"အေးပါဟာ၊နောက်မကြာစေရဘူး"
"မဟုတ်ဘူးဘာလုပ်လဲပြောပြ"
ထိုအချိန်စားစရာတွေရောက်လာလို့စားသောက်လိုက်ပြီးစကားပြတ်သွားတယ်။
စားသောက်ပြီးအိမ်ပြန်ရောက်တော့ကိုးနာရီခွဲကျော်နေပြီ။မွန်မွန်အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးမှရေချိုး
တယ်။ကျနော်လည်းလုပ်စရာအလုပ်တွေလုပ်ပြီးအိပ်လိုက်တော့တယ်။နောက်နေ့လည်းစောစောထပြီးအလုပ်သွားလိုက်တယ်။အိမ်ပြန်
ရောက်တော့မွန်မွန်ရောက်နေပြီ။
"ကိုကြီးရေ ထမင်းပွဲပြင်ထားတယ်"
"မွန်မွန်မစားဘူးလား"
"မွန်မွန်နေလို့မကောင်းဘူး၊မစားတော့ဘူး"
"ဟေ ဆေးခန်းပြရအောင်"
"မပြချင်ပါဘူးဆေးထိုးခံရမှာကြောက်တယ်"
"အများကြီးဖျားနေမယ်"
"ဖျားတာမဟုတ်ဘူးကိုယ်လက်တွေကိုက်ခဲနေတာ"
"အေး တုပ်ကွေးမိနေပြီလားမသိဘူး"
"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊မနေ့ညကရေချိုးနောက်ကျလို့ဖြစ်မှာပါ"
"အေးအေး နားနား၊ငါထမင်းစားလိုက်တော့မယ်"
ထမင်းစားပြီးအလုပ်တွေရှိလို့လုပ်တယ်။ပြီးတော့ညအိပ်ရာဝင်တယ်။တရေးနိုးတော့မွန်မွန့်
အခန်းကညည်းသံကြားရတယ်။
"အင်းဟင်းးဟင်းး အမေ"
"မွန်မွန်တော့ဖျားနေပြီထင်တယ်"
ကျနော်အိပ်ရာကထပြီးမွန်မွန့်အခန်းဆီသွားကာမွန်မွန်ရဲ့နဖူးကိုစမ်းကြည့်လိုက်တော့
"အားပါးပါးး ခြစ်ခြစ်တောက်ပူနေတာပဲ"
အပူတွေတော်တော်များနေတယ်။
"မွန် မွန်"
"ရှင်ကိုကြီး"
"နင်အရမ်းဖျားနေတာ။အပူတွေကြီးနေတယ်
ဘာဆေးသောက်ထားလဲ"
"ပါရာပဲသောက်ထားတယ်"
"အေး ရေပတ်တိုက်မှဖြစ်မယ်"
""ဟုတ်"
"ရေပတ်တိုက်နေရင်ကြာနေမယ်၊ရေမြန်မြန်
ချိုးလိုက်"
"ဖြစ်ပါ့မလားကိုကြီး"
"ဖြစ်တယ်"
"မွန်မွန်မထနိုင်တော့ဘူး"
"ကဲထ"
ကျနော်မထူပေးလိုက်ပြီး
"လာ ရေချိုးခန်းသွားမယ်"
"ဟုတ်ကဲ့"
ကျနော်ရေချိုးခန်းဘက်တွဲခေါ်လိုက်ပြီး
"မွန်မွန်မရှက်နဲ့နှော်ငါအဝတ်တွေချွတ်လိုက်
မယ်"
ပြောပြီးအဝတ်တွေတစ်ခါတည်းချွတ်ထျလိုက်တယ်။မွန်မွန်ကညအိပ်ရင်းအတွင်းခံတွေ
ဝတ်မထားတော့မြန်မြန်ပဲချွတ်လိုက်နိုင်တယ်။
ခေါင်းကိုရေမစိုအောင်လုပ်ပြီးရေမြန်မြန်
လောင်းချိုးပေးလိုက်တယ်။ပြီးတော့သဘက်ယူပြီးသုပ်ပေးလိုက်တယ်။
အဝတ်ပါးတစ်ထည်ဝတ်ပေးပြီးစောင်ပါးခြုံ
ပေးလိုက်ကာဆေးတိုက်တယ်။သူအိပ်သွားမှ
ကျနော်လည်းအိပ်ရာဝင်ခဲ့လိုက်တယ်။အိပ်ရာ
ပေါ်လှဲနေပေမယ့်မွန်မွန်ရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာလုံးတီးကို
မြင်ခဲ့တော့အိပ်မရဘူးဗျာ။အတွေးကိုဖျောက်
ပြီးအိပ်ရတယ်။မနက်အစောကြီးနိုးတယ်။
ဆန်ပြုတ်သွားဝယ်ပြီးမွန်မွန်အခန်းကိုဝင်ကြည့်တယ်။
"ကိုကြီးပြန်လာတာလား"
"အေးလေ ဆန်ပြုတ်သွားဝယ်တာ၊သက်သာလား"
"ဟုတ် ကိုကြီး"
"မျက်နှာသစ်သွားတိုက်"
"ဟုတ်ကိုကြီး"
"ဒီနေ့ဆေးခန်းသွားမှဖြစ်မယ်"
"ဟုတ်ကဲ့"
ဆန်ပြုတ်သောက်ပြီးနောက်ဆေးခန်းသွားကြ
တယ်။
"ကိုကြီးမွန်မွန်ကြောက်တယ်"
"မကြောက်နဲ့ငါလိုက်ခဲ့မယ်"
ဆေးထိုးကြောက်တဲ့မွန်မွန်ဆေးထိုးခံရတယ်
ဆေးထိုးပြီးဆေးချေတော့ကျနော်ပဲမွန်မွန့်တင်ပါးကိုပွတ်ပေးလိုက်ရတယ်။မွန်မွန်မျက်နှာကအဖျားကြောင့်လားရှက်လို့လားမသိနီရဲနေတယ်။အိမ်ပြန်လာပြီးမွန်မွန်ကိုထားခဲ့ကာအလုပ်ကိုခနသွားလိုက်တယ်။အိမ်ပြန်ရောက်
တော့
"အင်းကျွတ် ကျွတ်"
"မွန်မွန် ဘာဖြစ်လို့လဲ"
"ကိုက်ခဲနေတာပဲကိုကြီး"
"အေး ဘယ်နေရာတွေကိုက်လဲ၊တကိုယ်လုံးပဲ၊ခါးကပိုကိုက်တာ"
"Voltexရှိတယ်။ဆေးအေးပဲ၊လိမ်းပြီးနှိပ်ရင်
သက်သာသွားမှာပဲ"
ကျနော်ဆေးဘူးသွားရှာပြီး
"လာငါနှိပ်ပေးမယ်"
သူ့နဖူးနှင့်ခေါင်းကိုနှိပ်ပေးလိုက်တယ်။ဇက်ကြောဆွဲပေးလိုက်တယ်
"သက်သားလားမွန်မွန်"
"သက်သာတယ်ကိုကြီး"
"မှောက်လိုက်မွန်မွန်"
"ဟုတ်ကိုကြီး"
မွန်မွန်မှောက်လိုက်တော့သူ့အကျႌကိုမတင်လိုက်တယ်။ဆေးကိုကျောပြင်မှာလိမ်းပြီးကျော
ရိုးဘေးကိုနှိပ်လိုက်တယ်။တဖြေးဖြေးအောက်ကိုဆွဲချတယ်။လုံချည်ကိုတင်သားအထိဆွဲချတယ်။ပြီးတော့ဆေးလိမ်းပြီးနှိပ်ပေးလိုက်တယ်။
"ခါးသက်သာရဲ့လားမွန်မွန်"
"သက်သာတယ်ကိုကြီး"
ကျနော်လည်းမထူးဘူးဆိုပြီးပေါင်သားတွေ
နှိပ်ပေးတယ်။
"အာ့ကိုကြီး"
"နာလို့လား"
"ဟင့်အင်း"
"ရှက်နေတာမလား"
"ဟီး "
"ရှက်မနေနှင့်၊တကိုယ်လုံးနှိပ်ပေးမှာ"
"အင်း"
မွန်မွန်မှောက်လျက်အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေ
လိုက်ရတယ်။ကိုကြီးကလုံချည်ကိုပေါင်ရင်းအထိမတင်ပြီးဆေးလိမ်းပြီးနှိပ်တယ်။မွန်မွန့်
ရင်ထဲမှာရှက်လဲရှက်ရင်လဲခုန်တမျိုးကြီးမှတ
မျိုးကြီး၊ပေါင်တွေနှိပ်ပြီးတော့
"မွန်မွန် ထ  ပက်လက်အိပ်"
မွန်မွန်ပက်လက်အိပ်ပေးလိုက်တယ်။ပက်လက်အိပ်နေတော့မျက်စိမှိတ်နေရတာပေါ့။ခြေသလုံးတွေနှိပ်ပြီးပေါင်ကိုဆေးလိမ်းပြီးနှိပ်တယ်။မွန်မွန်မျက်လုံးမဖွင့်ရဲဘူး၊တနေ့ကတကိုယ်လုံးမြင်ဖူးနေတဲ့ကိုကြီးအခုတော့တကိုယ်လုံးကိုင်တွယ်နေတယ်လေ။နှိပ်တာပြီးသွားတော့ပေါင်ရင်းကိုလက်ဖနောင့်နှင့်ဖိတယ်။
ကိုကြီးလက်ကမွန့်မွန့်ဆီးခုံကြီးကိုဖိထားသလိုဖြစ်နေတော့မွန်မွန်စိတ်ထဲတမျိုးကြီးဖြစ်နေတယ်။ဖိပြီးပြန်လွှတ်ရင်လူတကိုယ်လုံးအပူတွေထွက်သွားသလိုခံစားရတယ်။နှစ်ဖက်လုံးလုပ်ပြီးကိုကြီးကလက်ကိုရေသွားဆေးတယ်
မွန်မွန်တကိုယ်လုံးပေါ့ပါးသွားသလိုခံစားရ
တော့တယ်။မွန်မွန်ကိုကြီးကိုသိပ်ပြီးရှိန်မနေတော့ဘူး။အေးဆေးဖြစ်သွားတယ်။ပြောရဲလာ
တယ်။
"ကိုကြီးဟိုတနေ့ကစားသောက်ဆိုင်မှာပြော
နေရင်းစကားပြတ်သွားတယ်"
"ဘာလဲ"
"ကိုကြီးကိုမေးတာလေရေချိုးခန်းထဲဘာလုပ်နေတာလဲလို့"
"အာ နင်ကလဲ"
"ဖြေ ပေး၊မွန်မွန်သိချင်တယ်"
"ရှက်စရာကြီးပါဟာ"
"ဟင်ဘာလို့လဲ"
"ဟီး  လူပျိုဘဝပြန်ရောက်နေတာ"
"ဘာကြီးလဲကိုကြီး"
"အဝှာလေ မာစတာဗေးရှင်းသိလား"
"အင်းသိတယ်"
"အဲဒါလုပ်နေတာ"
"ဟာ ကိုကြီးကလည်း၊ဒီအရွယ်ကြီးနှင့်"
"အေးလေ မနေနိုင်တော့လည်းလုပ်မိတာပေါ့"
"ခစ်  ခစ်  ခစ်"
နောက်တရက်နှစ်ရက်လောက်မှာအဖျားပျောက်ပြီး။စားချင်တာတွေစားတော့တယ်။အမျိုးစုံစားတယ်။ဒါပေမယ့်မွန်မွန် ဝမ်းမသွားဘူး
ဗိုက်ကအောင့်လာတယ်။ဝမ်းနှုတ်ဆေးသောက်တယ်။ဗိုက်ထဲမှာရစ်နေတာပဲ၊လုံးဝဝမ်းမသွားပဲနေတယ်။ဗိုက်ကအောင့်လာတယ်။
"မွန်မွန်နေမကောင်းဘူးလား"
"ဗိုက်ထဲအောင့်အောင့်နေလို့"
"ဝမ်းမသွားဘူးလား"
"မသွားဘူး"
"ကြာပြီလား"
"ဖျားပြီးတဲ့နောက်တနေ့ကစပြီးမသွားတာ"
"ဘာဆေးသောက်သေးလဲ"
"ဝမ်းနှုတ်ဆေး"
"အင်းဝမ်းမသွားပဲရစ်နေမှာ ပိုဆိုးတော့မယ်"
"ဟုတ်တယ်ကိုကြီးရစ်နေတာ"
"အေးဝမ်းချူလိုက်တော့"
"ဟင် ဘယ်လိုချူရမလဲ"
"Toletနှင့်ချူလေ"
"မချူရဲပါဘူး"
"မချူရင်ပိုဆိုးမယ်"
"မချူဖူးဘူး"
"လွယ်ပါတယ်"
"ဟင်းအင်း မွန်မွန်ကြောက်တယ်၊မလုပ်ရဲဘူး"
"အဲဒါဆိုငါလုပ်ပေးမယ်"
"ရှက်စရာကြီး"
"အမလေးနှော်၊နင့်ဟာတွေငါအကုန်မြင်ဖူးနေတာပဲ၊ဘာရှက်ရမှာလဲ"
"အဲဒါနှသ့်မတူဘူးလေ"
"ရှက်မနေနဲ့လာ ငါလုပ်ပေးမယ်၊ကျန်းမာရေး
ကအဓိကကျတယ်"
"အင်းပါကိုကြီး"
"ပက်လက်ပဲအိပ်"
"ဟုတ်ကိုကြီး"
ကျနော်ဝမ်းချူဆေးဘူးနှင့်ဆံပင်လိမ်းတဲ့ဂျေ
ဘူးယူလိုက်တယ်။
"ကဲခြေထောက်မိုးပေါ်ထောင်"
လုံချည်ကိုပေါင်ကြားညှပ်ပြီးထောင်တယ်။ကျနော်ချွတ်ချလိုက်တယ်။မိုးပေါ်ထောင်ထားတော့အဖုတ်နှင့်ဖင်ကပေါ်လာတယ်။အဲဒါမြင်တော့လီးကအရမ်းတောင်တယ်။စိတ်ထိန်းပြီး

ဂျေကိုလက်ညိုးနှင့်ကလော်ပြီးဖင်ဝကိုသုတ်တယ်။ဖင်ဝကိုလက်ညိုးနည်းနည်းသွင်းလိုက်
ပြီးချောမွတ်စေကာဝမ်းချူဘူးထည့်ပြီးညှစ်
လိုက်တယ်။နှစ်ဘူးကုန်အောင်ညှစ်ထည့်လိုက်ပြီးေခြေထောက်ကိုအောက်ပြန်ချလိုက်တယ်။
ကျနော်ကုတင်ပေါ်ကဆင်းတော့လီးကတထောင်ထောင်ဖြစ်နေပြီ။မွန်မွန်မမြင်အောင်ကွယ်ရင်းကိုယ့်အခန်းကိုမြန်မြန်ပြန်ရတယ်။လီးက
တောင်တာမကျတော့ဘူး။ထုဖို့ကျပြန်တယ်။
မွန်မွန်ကကိုကြီးကုတင်ပေါ်ကအဆင်းမှာ
မြင်ဖြစ်အောင်မြင်လိုက်သေးတယ်။ကိုကြီးဘ
ဝကသနားစရာကောင်းတယ်။ဒီလိုမနေနိုင်တော့ဘဲအပြင်မှာမကောင်းတဲ့မိန်းမကိုလုပ်မှာ
စိုးရိမ်လာတယ်။တွေးနေတုန်းမှာပဲဝမ်းကအ
ရမ်းသွားချင်တော့အိမ်သာပြေးရတယ်။အားရအောင်ဝမ်းသွားပြီးလူလည်းပေါ့ပါးသွား
တယ်။ကိုကြီးကိုပြောမလို့ဆိုပြီးကိုကြီးအခန်း
ကိုတွန်းဖွင့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့
မွန်လည်းမှင်တက်သွားတော့တယ်။
"ဟော့တော့ကိုကြီး"
"အာ မွန်မွန်"
"ဘာတွေလုပ်နေပြန်ပြီလဲကိုကြီးရာ"
"ငါမနေနိုင်တော့ဘူးမွန်မွန်"
"ဟိ..အဲဒါကြောင့်အခန်းထဲပြေးသွားတာကိုး"
"အေးလေ ငါလေနင့်ဟာမြင်ပြီးမနေနိုင်တော့
ဘူး။ငါ့ကိုတစ်ခုလောက်ကူညီပေး"
"ဟင် မွန်ကဘာကူညီရမလဲ"
"လာပါခနလောက်"
မွန်လည်းကိုကြီးကိုသနားမိလာကြောင့်ကိုကြီး
အနားကပ်သွားမိတယ်။
"မွန် ဘာလုပ်ပေးရမလဲ"
"မွန်မွန်..ငါအရမ်းလုပ်ချင်နေတာ။မွန့်ကိုအဝှာ
နှင့်မထိပဲငါ့စိတ်ကိုငါဖြေပါရစေ"
"ဟုတ်မွန် ဘာလုပ်ပေးရမလဲ"
"ဒီမှာခနအိပ်ပေးပါလား"
"ဟိုလိုကြီးတော့မလုပ်ရဘူးနှော်"
"အင်းမလုပ်ဘူး"
မွန်ကိုကြီးဘေးနားအိပ်လိုက်တယ်။ရင်လဲတဒိတ်ဒိတ်ခုန်နေတယ်။မွန်အိပ်ပေးတော့မွန့်ဘေး
နားကပ်ပြီးမွန့်နှုတ်ခမ်းကိုနမ်းစုပ်လိုက်တယ်။
မွန်မှာကိုကြီးအနမ်းကြောင့်ပထမတော့လန့်
သွားပေမယ့်။ကိုကြီးကိစ္စပြီးအောင်ကူညီပေး
မှာဆိုပြီးပြန်နမ်းလိုက်တယ်။ကိုကြီးကမွန့်လည်တိုက်တွေနမ်းတော့မွန့်စိတ်တွေလည်းမခိုင်
တော့ဘူး၊မွန့်ပိပိထဲအရည်တွေစိုစပြုနေတယ်။ကိုကြီးကမွန့်လုံချည်ကိုဆွဲချွတ်လိုက်တယ်။
မွန်ထိန့်လန့်သွားပြန်တယ်။ကိုကြီးကအဝှာမလုပ်ဘူးဆိုတော့ဆက်ခွင့်ပြုမိတယ်။အဖုတ်ကိုလက်နှင့်ပွတ်တယ်။မွန့်တကိုယ်လုံးတုန်သွား
တယ်။မွန့်စိတ်တွေထိန်းမရချင်တော့ဘူး။ကို
ကြီးကမွန့်အဝတ်ကိုအပေါ်တင်ပြီးဘရာကိုပါတွန်းတင်တယ်။ပြီးတော့ကလေးတစ်ယောက်လိုစို့တော့တယ်။
"ပြွတ်  ပြွတ်  ပြွတ်"
"အာ့ အင်းဟင်းးဟင်းးကိုကြီး"
ကိုကြီးကနို့စို့ရင်းဂွင်းထုနေတယ်။မွန်နေရထိုင်ရခက်လာပြီလေ။ပိပိထဲကအရည်တွေအပြင်
စီးထွက်လာနေပြီ။ပိပိထဲကယားနေသလိုဖြစ်
လာတယ်။ကြာရင်မွန်လည်းစိတ်ထိန်းနိုင်မှာမဟုတ်တော့ဘူး
"ကိုကြီးမပြီးသေးဘူးလား"
"ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်လုပ်ရင်ကြာတယ်မွန်"
."မြန်မြန်ပြီးအောင်လုပ်လေ၊မွန့်နို့တွေမခံနိုင်တော့ဘူး"
"မွန်လုပ်ပေးပါလား"
"ဟင် မွန်ကဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ"
"ကိုကြီးလုပ်သလိုလုပ်လိုက်"
"အင်းလုပ်ပေးမယ်ကိုကြီး"
မွန်လည်းအိပ်ရာကထပြီးကိုကြီးလီးကိုကိုင်ကာဂွင်းထုပေးလိုက်တယ်။
လက်ထဲမှာပူနွေးနွေးလီးကြီးကတင်းပြောင်ပြီးလီးထိပ်ဖူးကြီးကနီရဲနေတယ်။
"မွန် တံတွေးဆွတ်ပြီးလုပ်"
မွန်လည်းခေါင်းလေးငုံ့ကာလီးပေါ်တံတွေးထွေးကာဆွတ်လိုက်တယ်။ပြီးတော့တချက်
ချင်းလုပ်တယ်။တံတွေးဆွတ်လိုက်လုပ်တယ်။
ကြာလေလက်ထဲကလီးကကြီးသလိုဖြစ်လာ
လေ။မပြီးနိုင်တော့ဘူး။ကြားဖူးနားဝရှိတာက
တချို့လီးကိုစုပ်ပေးကြတယ်တဲ့။စုပ်ပစ်ချင်
လာပြီ။မစုပ်ရဲသေးတော့တံတွေးထွေးရင်းလီးအနံ့ကိုရှူကြည့်တယ်။အနံ့မရဘူး။လီးထိပ်ဝနားကိုကပ်ပြီးတံတွေးထွေးလိုက်တဲ့အချိန်မှာ
ကိုကြီးကမွန့်ခေါင်းကိုဖိချလိုက်တယ်။လီးကပါးစပ်ထဲဝင်သွားတယ်။မထူးတော့ဘူးဆိုပြီး
စုပ်ပေးလိုက်တော့တယ်။စုပ်တော့လည်းမဆိုး
ဘူး။ငါးမိနစ်လောက်စုပ်တာလည်းမပြီးဘူး။
"ကိုကြီးတော်ပြီကွာညောင်းလာပြီ"
"မွန်မှောက်အိပ်လိုက်"
မွန်လည်းအိပ်ရာပေါ်မှောက်လိုက်တယ်။ကို
ကြီးကအပေါ်ကနေပြီးမွန်ဖင်ကြားကိုလာယက်တယ်။
"အာ့...ကိုကြီးမလုပ်နဲ့လေ"
ကြက်သီးနွေးဖုလေးတွေထသွားတယ်။
ဆက်ကာဆက်ကာယက်တယ်။ပေါင်ကြားကိုဟပြီးယက်တယ်။မွန်မနေနိုင်လောက်အောင်ဖြစ်လာတယ်။ညည်းမိတယ်။
ကိုကြီးကခွပြီးဖင်ကြားထဲလီးသွင်း
တယ်။အထဲသာမရောက်တာအဖုတ်ကိုပွတ်ပွတ်ဆွဲသွားတယ်။
"အာ့ အင်းးဟင်းးးဟင်း"
လိုးနေသလိုဖြစ်နေမှန်းမွန်သိတယ်။အစေ့ကို
ပွတ်သွားလိုဖြစ်လေမွန်စိတ်တွေထိန်းမရလေ။ခံချင်စိတ်တွေဖြစ်လေ။ကိုကြီးကလုပ်ရင်း
နှင့်နယ်ကျော်လာတယ်။အဖုတ်အဝထဲလီးကတဖြေးဖြေးဝင်လာတယ်။အဝထဲရောက်ရုံနှင့်စိတ်ထဲမရိုးမယွဖြစ်လာတယ်။အဆုံးထိဝင်စေချင်လာတော့တယ်။
ချင်တယ်။

မွန့်ကိုခွပြီးအပေါ်ကနေအာသာပြေလိုး
ဖို့စဉ်းစားတဲ့ကျနော်မွန့်ဖင်ကြားကိုလီးနှင့်အလျားလိုက်လိုးရင်းစိတ်ကမနေနိုင်တော့့ဘူး။
ပေါင်ကြားထဲဖိသိပ်ထိုးရင်းလိုးလိုက်တယ်။
လိုးနေရင်းအဖုတ်နေရာကိုပဲချိန်လိုးနေမိပြီး
လိုးရင်းအဖုတ်ဝကိုလီးကတိုးဝင်နေတယ်။
စိတ်လည်းအရမ်းထန်နေတာဆိုတော့အဖုတ်ကိုသေချာလိုးချင်လာတော့တယ်။
"မွန်"
"ဟင် ...ကိုုကြီး"
"ငါမနေနိုင်တော့ဘူးဟာ"
"ဟင်"
"ငါလိုးလိုက်တော့မယ်ဟာ"
"မွန်ကြောက်တယ်ကိုကြီး"
"မကြောက်နဲ့မွန် ၊မနာစေရပါဘူး"
"နာမှာထက်ပြသနာတက်မှာပိုကြောက်တာ"
"ဘာမှမဖြစ်စေရဘူးဟာ။ငါတာဝန်ယူပါ့မယ်"
ကျနော်ပြောနေရင်းကမွန့်ခါးကိုလှမ်းဆွဲပြီး
ကုန်းစေလိုက်တယ်။မွန်လည်းအလိုက်သင့်
လေးပါလာတယ်။ဒူးထောက်ပြီးမွန်အဖုတ်ဝကိုလီးထိုးထည့်လိုက်တယ်။
"ဗျစ်  ဗျစ် ဗြစ်    ဖောက်"
"အာ့! အမလေးအားအင်းးဟင်းးးဟင်းးး"
တချက်တည်းနှင့်ပြဲသွားသလိုခံလိုက်ရပြီး
ကိုကြီးလီးကအဖုတ်ထဲတိုးဝင်သွားတယ်။
နာကျင်လွန်းလို့မျက်ရည်ကျမတတ်ခံစား
လိုက်ရပြီးနောက်မှာတော့ပူနွေးနွေးတစ်ဆို့ဆို့
ဝေဒနာပါခံစားလိုက်ရတယ်။
မွန့်အပျိုမှေးကိုဖောက်သွားမှန်းသိတဲ့ကျနော်
မွန်ွကျောပြင်ကိုရင်ဘတ်နှင့်ထိကပ်ပြီးပုခုံးသားလေးကိုကိုက်ထားလိုက်တယ်။လက်တဖက်ကမွန့်နို့တွေကိုပွတ်ချေပေးလိုက်တယ်။မွန့်ပုခုံးကိုသွားနှင့်မနာမကျင်ကိုက်ပြီးဂုတ်ပိုးသား
လေးကိုနမ်းပေးလိုက်တယ်။
"အင်းးဟင်းးကိုကြီးရယ်တမျိုးကြီးပဲ"
မွန့်ညည်းသံလေးပေါ်ထွက်လာတော့ဖြေးဖြေးချင်းအသွင်းအထုတ်လုပ်လိုက်တယ်။
"ဗျစ် ဘွတ်  ဘွတ်  ဖွတ် ဖွတ်"
"အာ့ အင်းဟင်းးဟင်းးး"
မွန့်မှာ အစကတော့တင်းကျပ်ပြီးတစ်ဆို့နေတဲ့
စို့တချောင်းအဖုတ်ထဲရိုက်ထည့်ခံထားရတဲ့ခံ
စားမှု့မျိုးကိုပထဆုံးခံစားရပြီးနောက်မှာတော့
တဖြေးဖြေးဝေဒနာသက်သာကာအဖုတ်ထဲက
ခံနိုင်ရည်ရှိလာပြီး၊ယားယံလာပြန်တယ်။
အဖုတ်ကိုပွတ်ဆွဲသွားတဲ့လီးကြောင့်ကာမစေ့ဆော်မှု့့့ကိုသိလာရပြီးမနာကျင်တော့ပဲကောင်း
မွန်တဲ့အရသာမျိုး၊ကျေနပ်ရတဲ့ခံစားမှု့့မျိုးကို
ရရှိလာသလိုအလိုအလျောက်ညည်းသံလည်းထွက်လာတော့တယ်။
"ဘွတ် ဖွတ်  ဖွတ်  ဘွတ်"
"အာ့ရှီးးးးအိုးးးအားးးးအင်းးဟင်းးးဟင်းး"
ကျနော်လည်းလိုးရင်းနှင့်မွန့်ဗိုက်အောက်က
လက်ကိုလျှိုသွင်းပြီးအဖုတ်ကိုပွတ်ရင်းကာမ
ဖူးလေးကိုစမ်းကာမနာမကျင်အောင်ပွတ်ပေးနေလိုက်တယ်။
"ဘွတ်  ဖွတ်  ဘွတ်  ဘွတ်  ဘွတ်"
"အာ့ရှီးးရှီးးးအိုးးးးအားးးးး"
အစေ့ကိုလာပြီးကလိတဲ့ကိုကြီးလက်ကြောင့်
မွန့်စိတ်တွေထကြွလာသလိုအဖုတ်ထဲကညှစ်မိတယ်။လီးကြီးရဲ့အဝင်အထွက်ရှည်လျားတဲ့
အပြင်ဒစ်ကြီးကမွန့်စောက်ဖုတ်နံရံတွေကိုပွတ်
ဆွဲသွားခဲ့တယ်။ဆွဲထုတ်သွားရင်လည်းရင်ထဲဟာသလိုဖြစ်သွားပြီးဝင်လာပြန်တော့လည်းရင်ထဲတသိမ့်သိမ့်ခံစားရပြီးအဖုတ်ထဲကညှစ်
ထားမိပြန်တယ်။
"ဘွတ်  ဖွတ်  ဖွတ်  ဘွတ်  ဖွတ်"
"အာ့အင်းးဟင်းးးဟင်းးးးးး"
ခါးကိုင်ပြီးတချက်ချင်းမှန်မှန်ဆောင့်ပေးလိုက်
တယ်။မွန့်ရဲ့ညည်းသံတွေလည်းညံလာတယ်။
ကျနော်ပုံစံပြောင်းလိုးဖို့စီစဉ်လိုက်တယ်။
"မွန်ပက်လက်အိပ်လိုက်နှော်"
မွန်မွန်ကမှောက်ချလိုက်ပြီးပက်လက်လှန်
လိုက်တယ်။ကျနော်လည်းမွန်ပေါင်ကြားထဲဒူးထောက်ဝင်ကာအဖုတ်ကိုလီးအဆုံးသွင်းပြီး
မွန့်နှုတ်ခမ်းလေးကိုနမ်းစုပ်လိုက်တယ်။
နမ်းရင်းနှင့်ပင်လိုးလိုက်တယ်။
ဒီလိုအလိုးခံခြင်းဟာမွန့်ရဲ့ပထမဆုံးအကြိမ်
ဖြစ်နေတော့ရင်ခုန်ခြင်းတဝက်ထိတ်လန့်ခြင်း
တဝက်နှင့်အတူကာမအရသာကိုခံစားမိလေ
တော့မွန့်မှာပြီးဆုံးခြင်းကိုမသိပဲပြီးလိုက်ရ
တယ်။အရည်တွေအဖုတ်ထဲကထွက်သွားပြီး
စိတ်ထဲကျေနပ်သွားကာငြိမ်ကျသွားတော့
တယ်။
ဒီကိစ္စမှာအတွေ့အကြုံရှိတဲ့ကျနော့်အ
တွက်ကတော့ထိန်းထားနိုင်တယ်။မွန်ပြီးသွား
မှန်းကျနော်သိနေတော့ကြာကြာဆက်လိုးရင်
မွန်နာကျင်တော့မယ်ဆိုတာသိတဲ့အတွက်စိတ်
လျော့ပြီးငါးမိနစ်လောကိဆက်လိုးပေးလိုက်
ပြီးနောက်ပြီးချင်လာတဲ့အတွက်သုတ်ကိုအပြင်ကိုသာပန်းထုတ်လိုက်တော့တယ်။ပြီးတော့
မွန့်ကိုနမ်းလိုက်ပြီးဖက်အိပ်နေလိုက်တော့
တယ်။မွန့်ကြည့်လိုက်တော့တစ်ခုခုတွေးနေသ
လိုပါပဲ။ကျနော်ကတော့မောပန်းပြီးအိပ်ပျော်
သွားတော့တယ်။နိုးတော့ညရောက်နေပြီ။မွန်မွန်ကအိပ်နေတုန်းပဲ။မွန်မွန့်ပါးပြင်ကိုတချက်နမ်းလိုက်ပြီး
"မွန်  ထသေးဘူးလား"
"ဟင်..ကိုကြီး ထပြီထပြီ"
မွန်မွန်လူလဲထကာစောင်ပတ်ပြီးရေချိုးခန်း
ကိုသွားတယ်။ကျနော်လည်း ပုဆိုးတစ်ထည်
ကောက်ဝတ်ကာအပြင်ထွက်ပြီးရေသောက်
တယ်။မွန်မွန်အခန်းထဲဝင်သွားတော့နောက်က
လိုက်ကာ
"မွန်..ဒီနေ့အပြင်မှာစားမယ်"
"ဟင်း လမ်းလျောက်ရင်ကွနေတာကိုကြီး"
"အော လျောက်မရဘူးလား"
"အပြင်မသွားချင်ဘူးကိုကြီးဝယ်ခဲ့"
"အိုကေ "
ကျနော်ရေချိုးခန်းဝင်ပြီးရေလောင်းချိုးကာ
အဝတ်တစ်စုံဝတ်ပြီးဆိုင်ဘက်ကိုသွားလိုက်
တယ်။စားစရာဝယ်ရင်ဆေးဆိုင်ဘက်ကိုပါ
သွားပြီးတားဆေးကဒ်တွေဝယ်လိုက်တယ်။
အိမ်ပြန်ရောက်တော့မွန်မွန်ကရေမိုးချိုးပြီးဖြစ်နေပြီ။စားစရာတွေကိုပြင်ဆင်ပြီးနှစ်
ယောက်အတူစားသောက်လိုက်တယ်။မွန်မွန်ထမင်းစားနည်းနေတယ်။ဒါကြောင့်
"မွန်စားမကောင်းဘူးလား"
"ဟုတ်ကိုကြီးမွန်စိုးရိမ်နေတာ"
"ဘာမှမစိုးရိမ်နဲ့မွန်၊ကိုကြီးဆေးတွေပါဝယ်ခဲ့
တယ်"
"အင်း အဲဒါချည်းမဟုတ်ဘူးကိုကြီး၊မွန်တို့မှား
သွားပြီလားလို့ပါ"
"မွန် လဲလွတ်လပ်သူတစ်ယောက်ပါ။ကိုကြီးလဲ
လွတ်လပ်သူဖြစ်နေပါပြီ"
"အင်း  ဒါပေမယ့်ကိုကြီးရယ်"
"ဘာမှဒါပေမမယ့်နဲ့၊နင့်အဒေါ်နှင့်ငါကပတ်
သက်မှု့့မရှိတော့ဘူး"
"ကိုကြီးရယ်"
"မွန် ငါဘယ်လောက်စိတ်ဆင်းရဲခဲ့ရသလဲမွန်
သိလောက်ပါတယ်။ငါ့ကိုအမြဲအနိုင်ယူပြီး
စိတ်ဆင်းရဲအောင်လုပ်တဲ့နင့်အဒေါ်ကိုငါစွန့်လွှတ်လိုက်ပြီ။ငါ့ဘက်ကဘာမှရပိုင်ခွင့်တွေမယူ
ခဲ့ဘူး၊ပိုင်ဆိုင်သမျှနင့်အဒေါ်နာမည်နဲ့လွှဲပေးခဲ့
တယ်"
"မွန်သိပါတယ်၊မွန့်ရဲ့တီလေးအကြောင်းကို၊
သူ့ရဲ့စိတ်ကိုသိတယ်၊ဒါကြောင့်ကိုကြီးကိုသ
နားမိတာ"
"တို့နှစ်ယောက်ဒီမှာနားလည်မှု့့နဲ့ဘဝတစ်ခု
တည်ဆောက်ရအောင်မွန်"
"အော်ကိုကြီးရယ်"
မွန် ကိုကြီးကိုသနားမိတယ်။တီလေးရဲ့အနိုင်
ယူချင်တဲ့စိတ်ကြောင့်ကိုကြီးတော်တော်သည်း
ခံခဲ့ရမှန်းသိတယ်"
"ဒီမယ်မွန် အခုကိုကြီးပျော်တယ်။ကိုကြီးဘဝ
လွတ်လပ်တယ်။ကိုယ့်မှာအစွမ်းရှိသလောက်
လုပ်နိုင်စွမ်းရှိနေပြီ၊မွန်သာကိုကြီးအနားကခွဲမ
သွားနဲ့"
"အော်ကိုကြီးရယ်"
မွန်ဘာကိုမှတွေးမရပါ။ကိုကြီးကိုထာဝရလက်တွဲနိုင်မလား၊ဆိုတာမသေချာပါ။ချစ်မိပြီ
လားတွေးရင်လည်းချစ်သလိုမချစ်သလို၊ရင်မခုန်ဘူးလားဆိုရင်လည်းခုန်တယ်။ကိုကြီးဘဝကိုစာနာနားလည်ပေးချင်တယ်။ကိုကြီးစိတ်
ညစ်ခဲ့ရသမျှအပန်းပြေစေချင်တယ်။ခုတော့
လည်းမွန့်ဘဝကအပျိုပြန်မဖြစ်နိုင်တော့မှန်း
သိတယ်။မွန်နှမြောမရှိဘူး။ကျေနပ်တယ်။
စားသောက်ပြီးမွန်ပန်းကန်တွေဆေးလိုက်တယ်။ပြီးတော့အိပ်ရာထဲဝင်ခဲ့တယ်။
မွန်အိပ်ခန်းဖက်သွားတော့ကျနော်လဲလိုက်ဝင်
ခဲ့တယ်။
"ဟင်ကိုကြီး"
"ကိုကြီးမွန့်နဲ့အိပ်မှာ"
"အာ ကိုကြီးကလဲ"
"လာပါမွန်ရယ်၊ကိုကြီးမွန့်ကိုချစ်ပါရစေ"
ကျနော်မွန့်ကိုဖက်ရင်းနမ်းလိုက်တယ်။
"ဟွန်း..ကိုကြီးတော်တော်ကဲတယ်"
"ထိန်းချုပ်ထားတာတွေပေါက်ကွဲတာပါမွန်"
"တော်တော်ထိန်းခဲ့ရလို့လား"
"မွန့်တီလေးနှင့်မလုပ်ဖြစ်တာကြာပြီမွန်"
"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊အတူတူအိပ်လာခဲ့တာပဲ"
"တကယ်ပါမွန်၊စိတ်ဆင်းရဲတဲ့ဒဏ်ကကိုကြီးကိုနှိပ်စက်လွန်းခဲ့တယ်"
"အာ့ဆိုကိုကြီးအတူမအိပ်ဖြစ်ဘူးပေါ့"
"အင်းလေ"
"အော်ကိုကြီးရယ်"
မွန်ကိုကြီးကိုအရမ်းသနားသွားတယ်။
ကျနော်မွန့်လုံချည်ကိုဖြေချပြီးအဖုတ်ကိုလက်နှင့်ပွတ်လိုက်တယ်
"အားကျွတ်  ကျွတ် ကျွတ်".
"ဟင် ဘာဖြစ်လို့လဲမွန်"
"ကျိမ်းစပ်နေတာကိုကြီး".
"ဟုတ်လား ကိုကြီးကြည့်လိုက်မယ်"
"မကြည့်နဲ့မွန်ရှက်တယ်".
"ဟာရှက်ရပါဘူးကွာ"
ကျနော်အတင်းပဲလုံချည်ကိုချွတ်ကာမွန့်အ
ဖုတ်ကိုသေချာကြည့်တယ်။ဆီးခုံလေးအမှာနီရဲနေတယ်။ကြည့်နေရင်းလီးကတောင်လာ
တယ်။စိတ်တွေကြွလာပြီးမွန့်အဖုတ်ကိုကုန်းယက်မိတော့တယ်
:ပြွတ်  ပလပ်  ပလပ်"
"အားးရှီးကိုကြီးအားးးး"
မွန့်မှာမထင်မှတ်ပဲအဖုတ်ယက်ခံလိုက်ရတယ်။လိင်ကိစ္စလုပ်ရင်အဖုတ်ယက်ကြမှန်းသိတယ်။ဘာလို့ယက်ကြမှန်းမသိပေမယ့်ယက်ခံလိုက်
ရတဲ့အခိုက်အတန့်အချိန်ခနလေးအတွင်းမှာ
ကြက်သီးနွေးလေးတွေထပြီးရင်တလှပ်လှပ်
ဖြစ်သွားတယ်။
ကျနော်မွန့်ရဲ့အစေ့ကလေးကိုစုပ်ပေးပြီး
လျှာနှင့်မွှေလိုက်တယ်။
"အိုးကျွတ်  ကျွတ် အာ့ရှီးးရှီးးအားးး"
လူတကိုယ်လုံးတောင်ကြွတက်ချင်မိတယ်။
လက်ကအိပ်ယာခင်းစကိုဆွဲဆုပ်မိပြီးခါးအ
ပေါ်ကိုမြောက်တက်သွားတယ်။
"အာ့ကိုကြီးအိ  အိ အီး   အားး"
မွန့်မှာထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမရှိတော့ပဲကာမစိတ်တွေတဖွားဖွားဖြစ်ကာအဖုတ်ထဲကအရည်တွေတစိမ့်စိမ့်ထွက်လာတယ်။ကျနော်လည်းလုပ်
ချင်နေတာကြာလှပြီမို့လုပ်သင့်မလုပ်သင့်မ
ချင့်ချိန်တော့ပဲအားရပါးရစုပ်ယက်လိုက်
တော့တယ်။မွန်အလိုးခံတုန်းကလိုအဖုတ်ထဲကခံစားရလာပြီးပြီးတော့မလိုဖြစ်လာတယ်။
"အားဟားးတော်ပြီကိုကြီး၊မွန်မနေတတ်တော့
ဘူး"
ခေါင်းကိုအတင်းတွန်းထုတ်လာတော့ကျနော်ရပ်လိုက်တယ်။ကိုကြီးရပ်မှမွန်ရဲ့ခါးကအိပ်ရာပေါ်ကျလာတော့တယ်။
"မွန်ကောင်းလား"
"ဟင်း ကိုကြီးနှော်မွန့်ကိုငရဲပေးနေတာ"
"မပေးပါဘူးမွန်ရယ်၊နေ့လည်ကမွန်လုပ်ပေး
သလိုကိုကြီးကလဲမွန့်ကိုလုပ်ပေးချင်လို့ပါ"
"မွန်လုပ်တာကောင်းလို့လားကိုကြီး".
"အရမ်းကောင်းလို့ပါမွန်"
"ဟိကြိုက်တယ်ပေါ့"
"အရမ်းကြိုက်"
"လုပ်ပေးရမလား"
"ဟုလုပ်ပေးရင်ကြိုက်တာပေါ့"
"ကိုကြီးကြိုက်ရင်လုပ်ပေးမှာပေါ့".
"ဟာ အခုလုပ်ပေး".
ကျနော်အိပ်ပေးလိုက်တယ်။မွန်ကအိပ်ရာကထကာကျနော့်ရဲ့လီးကိုစငုံလိုက်တော့တယ်။
ပူနွေးနွေးနဲ့အိစက်တဲ့မွန့်ရဲ့လျှာကြောင့်ကျ
နော်လီးကချက်ချင်းတောင်လာတယ်။
"ပြွတ် ..ပြွတ်  ..ပလပ်"
"ဟားးးးကောင်းလိုက်တာမွန်ရယ်"
မွန်ကသူလုပ်တတ်သလိုလုပ်ပေးရှာတယ်။
လီးထိပ်လေးကိုလျှာနှင့်ယက်ပြီးလက်နှင့်ဂွင်း
ထုပေးတယ်ဗျာ။ကျနော့်လီးကအရမ်းမာ
တောင်နေပြီ။
"မွန် ကိုကြီးလုပ်ချင်နေပြီ"
"အွန်း..ကိုကြီးလုပ်ချင်ရင်လည်းလုပ်လေ"
ကျနော်လည်းမွန့်ပေါင်ကြားဒူးထောက်ဝင်ပြီးမွန့်အဖုတ်ကိုလက်နှင့်ပွတ်ကာအရေတွေထွက်အောင်လုပ်လိုက်ကာလီးကိုတေ့ပြီးဖိချလိုက်တယ်။
"ဗျစ်  ဖြစ်  ဖြစ် ဗျစ်"
"အာ့ကိုကို..ဖြေးဖြေး"
အရမ်းထန်နေတဲ့လီးကတင်းကျပ်ကျပ်ကြီးဝင်လာတယ်။အဖုတ်ထဲမှာလီးကတစ်ဆို့
နေသေးတယ်။အရည်တွေစိုနေတာကြောင့်
လီးကအဆင်ပြေကာတဝက်လောက်ဝင်သွား
ပြီးတော့
"ဗျစ် ဗြိ"အသံကြားလိုက်ရတယ်။

"အာ့ ကိုကြီးအိုး...."
မွန့်ရဲ့အလန့်တကြားအသံကြောင့်
နို့စို့ပြီးချော့လိုးလေးအရင်လိုးလိုက်တယ်။
"ဗျစ် ဘွတ် ဖွတ်  ဖွတ်  ဖွတ်"
"အာ့  အင်းးဟင်းးဟင်းးးးအားးး"
နို့စို့ရင်းအလိုးခံရတဲ့ မွန်မှာ ခံစားချက်နှစ်မျိုး
တပြိုက်နက်ကြီးရတယ်။ဒုဆိယအကြိမ်ဖြစ်ပေမယ့်ချောမွေ့မှု့တော့မရှိသေးဘူး။တစ်ဆို့ဆို့လီးကနှုတ်ခမ်းသားတွေကိုပွတ်ဆွဲသွားမွန့်ရဲ့
စိတ်ထဲမနေနိုင်ဖြစ်ကာညည်းတွားမိလေကာမအရသာကိုသိလာလေ

"ဗျစ် ဘွတ်  ဖွတ် ဘွတ်  ဖွတ်"
"အာ! အင်းဟင်းးးအားးး"မွန့်မှာဒုတိယအကြိမ်ဖြစ်
သော်လည်းရှက်စိတ်ကမပျောက်ပေမယ့်
ညည်းသံတွေကသူ့အလိုလိုဖြစ်နေပြီး ့ရှက်နေတဲ့စိတ်တွေပွင့်ထွက်ပြီးညည်းညူသံ
ကြားတဲ့အခါမှာတော့ကျနော်လဲရှေ့
ဆက်ပြီးမြန်လိုက်တယ်။အသားဆိုင်ချင်းတ
ဖတ်ဖတ်ရိုက်ခတ်နေသလိုမွန့်ရဲ့အဖုတ်
ကထွက်တဲ့အရည်တွေကြောင့်လီးအဝင်ပို
ညက်ညောလာခဲ့တယ်။ကျနော်လည်းခါးကိုကိုင်ကာအားထည့်ပြီးလိုးလိုက်တော့တယ်။
ရှစ်မိနစ်လောက်ကြာချိန်မှာတော့မွန့်မှာ တကိုယ်လုံးတုန်သလိုလိုလေထဲမြောက်တက်သလိုဖြစ်လာပြီးပိပိထဲကလှုပ်ပြီးညှစ်လာ
တယ်။ပြီးတယ်ဆိုတဲ့အရာကိုကိုယ်တိုင်ခံစားမိ
လိုက်ရပြီး အော်ညည်းလိုက်တော့တယ်။

"အားးရှီးးးရှီးးးကိုကြီး..အားးး အိုးး"
ကျနော်လည်းပြီးချင်နေတာပါ။တကယ်ကို
လည်းအရမ်းလိုးလို့ကောင်းတယ်။စေးပိုင်နေတဲ့အဖုတ်ကိုလိုးရတဲ့အတွက်စိတ်လဲကျေနပ်သွားတယ်။ပြီးချင်နေတာကြောင့်စိတ်ထိန်းပြီးနောက်ထပ်အချက်ငါးဆယ်ခန့်ဆက်လိုးလိုက်ရာသုတ်တွေထွက်ချင်လာတာမို့လီးကိုဆွဲ
ထုတ်ရင်းမွန့်ရဲ့ပေါင်ပေါ်ပန်းထုတ်လိုက်
တော့တယ်။