အမှတ်တရ သင်္ကြန်မှတ်တမ်း

တစ်ခါတုန်းကပေါ့ဗျာ ..

မြို့နယ်လေးတစ်ခုရဲ ့ ရပ်ကွက်တစ်ခုအတွင်းက လမ်းသွယ်လေးတစ်ခုရဲ ့အလယ်လောက်မှာ တစ်အိမ်နဲ့ တစ်အိမ် ပုဏ္ဍရိပ်ပင်တွေသာ ခြံစည်းရိုးအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး အသုံးပြုထားတဲ့ ပျဉ်ထောင်အိမ် နှစ်လုံး ရှိသတဲ့ ..

အဲဒီ ပုဏ္ဍရိပ်ပင်တွေ ညီညီညာညာ ရှိနေရှာတဲ့ ခြံစည်းရိုးလေးရဲ ့နောက်ဘေးဘက် မရောက်တရောက် နေရာမှာ လူတစ်ယောက်စာ တိုးသွားလို့ရမယ့် အပေါက်လေးတစ်ခု ရှိနေခဲ့တယ် ..

ဟိုဘက်အိမ်နဲ့ ဒီဘက်အိမ် ကူးလို့ရမယ့် မလွယ်ပေါက်လေးရဲ ့ခြေရင်းဘက်ခြမ်းက အိမ်ဝင်းထဲမှာ ... ကြီးမားတဲ့ ပိတောက်ပင်ကြီး တစ်ပင်ဟာလဲ အိမ်နောက်ဘက်မှာ ထီးထီးကြီး ပေါက်နေခဲ့သေးတယ် ..

နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း တန်ခူးလောက်ရောက်လို့ သင်္ကြန်ကျရင် အပွင့်လိုက်၊ အဆုပ်လိုက်၊ အခိုင်လိုက် ပွင့်တတ်တဲ့ ပိတောက်ပင်ကြီးရဲ ့အောက်မှာ တစ်ရက်ကျတော့ အသက်ဆယ်နှစ်ကျော်ကျော်အရွယ် ရှိတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်နဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက် ထိုင်မိနေကြပါရော ..

အဲဒီနေ့က မှတ်မှတ်ရရ April လရဲ ့နေ့တစ်ရက် ဖြစ်သလို .. ခေါင်းရင်းဘက်ခြမ်းက အိမ်ကို ပြောင်းလာတဲ့ ကောင်မလေး ဒီဘက်ခြံကို လာရောက်လည်ပတ် ဆော့ကစားတာ တစ်လတိတိ ပြည့်တဲ့နေ့လဲ ဖြစ်နေခဲ့တယ် ..

အသားညိုညို မျက်ခုံးကောင်းကောင်းနဲ့ မျက်နှာထားကျပုံ တည်ကြည်တဲ့ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် ကောင်လေးနာမည်က ကိုကိုမောင်တဲ့ ... ဆံနွယ်နက်လေးတွေ အဖျားသားမှာ အလိပ်လေးလို ခွေနေတဲ့ ချစ်စရာ မျက်နှာဝိုင်းလေးပိုင်ရှင် အသားဖြူဖြူ  ကော်ပတ်ရုပ်လေးနဲ့တူတဲ့ ကောင်မလေးနာမည်ကတော့ မေသင်္ကြန်လို့ ဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ အံ့သြသွားမလား မသိဘူး ..

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်ပါ ..  ကိုကိုမောင်ဆိုတဲ့ အဲဒီချာတိတ်လေးနဲ့ မေသင်္ကြန်ဆိုတဲ့ အဲဒီ ချာတိတ်မလေး ဆုံစည်းရာကနေ အောက်ပါ ဇာတ်လမ်းလေး စတယ်လို့ပဲ ဆိုကြရအောင်ဗျာ .. ဟုတ်ပြီလား



အိမ်နောက်ဘေးဘက်မှာ ရှိတဲ့ ကွင်းပြင်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်ပြီး တိုက်ခတ်လာတဲ့ လေကြောင့် ကျနော့်နားမှာ ကျနော်နဲ့အတူ တူယှဉ်ထိုင်နေတဲ့ မေသင်္ကြန်ရဲ ့ နဖူးပေါ်က ဆံနွယ်လေးတွေ လှုပ်ခတ်သွားရှာတယ်။ ဝတ်ထားတဲ့ ဂါဝန်ဖြူဖြူလေးရဲ ့ အောက်ခြေ အနားသားတွေ ဖွာခနဲ လွင့်သွားသလို၊ လက်မောင်းသားနေရာလေးမှာ ဖောင်းဖောင်းလေးဖြစ်အောင် ချုပ်ထားတဲ့ အစလေးတွေလဲ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားလေရဲ ့။ နွေလေရူးရဲ့ အစွမ်းနဲ့ သူမကိုယ်ပေါ်မှာ ဒီလိုမျိုးပြောင်းလဲသွားတယ်ဆိုတာကို မေသင်္ကြန်ကတော့ ရိပ်မိဟန် မတူဘူး။ ကျနော် သူ့ကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း ငေးကြည့်နေတာတောင် အခုအချိန်ထိတိုင်အောင် သတိထားမိရဲ ့လား။ ကျနော်တို့ နှစ်ယောက်အပေါ် အရိပ်တွေမိုးပြီး ရှိနေတဲ့ ပိတောက်ပင်ကြီးရဲ ့အပေါ်ကိုပဲ စိုက်ငေးနေလေရဲ ့ ...။

"ကိုမောင် ... ပိတောက်ပင်ကြီး တစ်ခုလုံး အဖူးတွေနဲ့နော် ... အများကြီးပဲ … "
" ........ "
"ဟင် .. ကိုမောင် "

ကျနော့်ဘက်ကို ရုတ်တရက် လှည့်လာပြီး ပြောလိုက်ရာမှ ကျနော် တစ်ယောက် သူမမျက်နှာလေးကို ငေးကြည့်နေတာတွေ့တော့ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် ကော်ပတ်ရုပ်လေး တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတယ်နဲ့တူတယ်။ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း အမူအယာလေး အလိုလို ပေါ်လာတော့တယ်။ ခင်မင်ရင်းနှီးမှု အတိုင်းအတာဟာ လပိုင်းပဲ ရှိနေသေးပေမယ့် တစ်လမ်းလုံးမှာ ရွယ်တူ ကစားဖော် မရှိတာကြောင့်ရော၊ ခြံချင်းကပ် ဖြစ်နေတာကြောင့်ရယ် မေသင်္ကြန်ရယ်၊ ကိုကိုမောင်လို့ ခေါ်တဲ့ ကျနော်ရယ်ဟာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အတော်လေး သံယောဇဉ်ဖြစ်နေခဲ့ကြပါပြီ။

လသာဘက်မှာ တိုက်ခန်းနဲ့နေရာကနေ ကျနော်တို့ဘက်ခြမ်းကို ပြောင်းလာခဲ့တဲ့ မေသင်္ကြန်မှာ မွေးချင်းရယ်လို့လဲ မရှိပါဘူး။ အဖေရော အမေရော ရုံးဌာနတစ်ခုထဲမှာ အတူလုပ်ကြတဲ့ မေသင်္ကြန်တို့ မိသားစုဟာ အနေအေးတဲ့အထဲမှာ ပါတယ်လို့ ဆိုရမယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့လဲ သိပ်ပြီး များများစားစား ဆက်ဆံတယ်လို့ မရှိဘူး။ ကျနော်တို့အိမ်နဲ့တောင် ရောက်ခါစမှာ ခြေရင်းခေါင်းရင်းသာ ဆိုပေမယ့် အခေါ်အပြော သိပ်ရှိလှတာ မဟုတ်ဘူး။ သိုသိုသိပ်သိပ်ရှိတဲ့ သူတို့မိသားစုနဲ့ ကျနော်တို့ ဘာဖြစ်လို့ နှစ်အိမ်တစ်အိမ် ရင်းနှီးသွားကြတာလဲဆိုတာ သောကြာဆွမ်းပတ်မှာ ကျနော့်အမေနဲ့ မေသင်္ကြန်အမေ ဆွမ်းအတူလောင်း ဖြစ်သွားရာက စကြတယ်လို့ ဆိုရမယ်။

အဲဒီနေ့ကပေါ့ ...

အရုဏ်တက်ခါစ နံနက်ဝေလီဝေလင်းမှာ အိမ်တံခါးကို သော့ဖွင့်ပြီး မေမေဆွမ်းလောင်းတဲ့ အခါမှာ ဆွမ်းဇလုံတင်ဖို့ဆိုပြီး အသုံးပြုတဲ့ ပလစ်စတစ်ထိုင်ခုံလေး ခြံအပြင်ဘက် အိမ်ရှေ့လမ်းပေါ် ကျနော် သွားထုတ်လိုက်တယ်။ အဲဒီ အချိန်မှာပဲ တစ်ဖက်ခြံရဲ ့တံခါးက ပွင့်လာပြီး ဂါဝန်တိုလေးနဲ့ ထွက်လာတဲ့ ချာတိတ်မလေး တစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရရော။ ဘာကိုဘာမှ မသိသေးတဲ့ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် ချာတိတ်လေး ဖြစ်နေသည့်တိုင် ကျနော့်ရင်ထဲမှာ အမျိုးမသိတဲ့ အလင်းတွေ လင်းလက်သွားတယ်ဆိုတာ အဲဒီအချိန်ကတည်းက ပါပဲ။ နွေးထွေးတဲ့ အလင်းတွေကို ဆောင်ယူလာပေးတတ်တဲ့ နံနက်ခင်းရဲ ့နေမင်းဟာ ဒီသောကြာနေ့အတွက်တော့ အစောဆုံး ရောက်ရှိလာတာနဲ့တောင် တူနေခဲ့သေးတယ်လေ ..

အဲဒီနေ့က စပြီး မေသင်္ကြန်အမေနဲ့ ကျနော့် အမေ ရင်းနှီးသွားခဲ့ကြသလို .. ကျနော့်ထက် သုံးနှစ်ငယ်တဲ့ မေသင်္ကြန်နဲ့ ကျနော်လဲ ခြံခြင်းကပ်လျက်ရှိကြတဲ့ ကစားဖော် သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်လာကြတယ်။ သူ့အိမ်ကိုယ့်အိမ်လဲ တံခါးမရှိ ဓါးမရှိ အဝင်အထွက် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ဒါတောင်မှ ကျနော်တို့နှစ်ယောက်က ခြံတံခါးတွေကနေ တဆင့် ကူးသန်းရတာ ကြာလို့ဆိုပြီး မလွယ်ပေါက်အဖြစ် ခပ်ရေးရေးရှိနေတဲ့ ပုဏ္ဍရိပ်ပင်တန်းကိုသာ အသုံးပြုလေ့ရှိတယ် (ကလေးအတွေး .. ကလေးစိတ်ပေါ့ဗျာ) .. တစ်လလောက် ရှိလာတဲ့ ဒီနေ့ကျတော့ ဒီနေရာလေးဟာ ကျနော်တို့လို ချာတိတ်အရွယ်လေးတွေ ကောင်းကောင်းအဝင်အထွက် လုပ်လို့ရလာတဲ့ အနေအထားထိ ဖြစ်လာခဲ့ပါရော ဆိုပါတော့ ..

"ဟုတ်တယ် .. သင်္ကြန် .. မိုးကိုစောင့်နေတာလေ ... မိုးရေလေး နဲနဲ ထိတာနဲ့ ပွင့်တော့မှာ .."
မေသင်္ကြန် မျက်နှာလေးကို ကြည့်နေရာက ကျနော် အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး သူကြည့်ခဲ့သလိုပဲ ပိတောက်ပင်ကြီးရဲ ့ ထိပ်ဖျားပိုင်းကို ကျနော် မော့ကြည့်နေလိုက်တယ်။ မျက်နှာကိုသာ အပေါ်ဘက်ကို မော့ထားပေမယ့် တစ်ချက်မှာ မျက်လုံးထောင့်ကပ်ပြီး ကြည့်လိုက်တော့ မေသင်္ကြန်က ကျနော်လုပ်ခဲ့သလို ကျနော့်ကို ငေးငေးလေး ကြည့်နေတာ တွေ့ရတယ်။ ရင်ထဲမှာ ဖြစ်တည်တဲ့ နှလုံးသားရဲ ့ဘာသာရပ်ကို လေ့လာဆည်းပူးနိုင်တဲ့ အရွယ် မဟုတ်သေးသည့်တိုင် ထိုအကြည့်ဝိုင်းဝိုင်းလေးထဲမှာ ကျနော် နစ်မျောသွားခဲ့တယ် ... ။

"ဒါဆို ဒီည မိုးရွာတယ်ဆိုရင် မနက်ဖြန် ပွင့်နိုင်တာပေါ့နော် .. ဟုတ်တယ် မှတ်လား ကိုမောင် "
ကျနော့် လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို လာရောက် ဆုပ်ကိုင်ယုံမက မျှော်လင့်ချက်ကြီးစွာနဲ့ လှုပ်ခတ်ပြီး မေးနေတဲ့ မေသင်္ကြန်ကြောင့် ကျနော် ပိတောက်ပင်ကြီးကို ဆက်မကြည့်နိုင်တော့ဘူး။ သူမထက် အသက်ဆယ်နှစ်လောက် ကြီးမယ့် လူကြီးတစ်ယောက်ရဲ ့အသွင်မျက်နှာကို တမင်တကာ ဖမ်းပြီး သူ့ဘက် လှည့်လိုက်တယ် ...

"အင်း .. ဟုတ်တယ် .. သင်္ကြန် ... မိုးရွာရင်တော့ ပွင်လိမ့်မယ် .. မိုးကလဲ ရွာမလား မသိဘူး .. မိုးရိပ်တွေ တက်နေတယ် .. "
"တကယ် !! .. ကိုမောင် .. တကယ်ပြောတာနော် .. သင်္ကြန်လေ .. သင်္ကြန့်မွေးနေ့မှာ ပိတောက်ပန်းပွင့်တာ အရမ်းကြုံချင်တာ .. သင်္ကြန်တွင်းမှာ ပိတောက်ပွင့်တာ မဆန်းပေမယ့် သင်္ကြန့်မွေးနေ့မှာ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ပွင့်တာတော့ ပြီးခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်အတွင်းမှာ တစ်ခါမှ မဖြစ်ခဲ့ဘူးရယ် ... "
"ဖြစ်ရမှာပေါ့ သင်္ကြန်ရယ် .. ဒီနှစ်တော့ ဖြစ်မှာပါ .. နက်ဖြန် သင်္ကြန်မွေးနေ့မှာ ပိတောက်ပန်းတွေ ပွင့်စေရမယ် "

ကျနော် ရင်ထဲက ခိုင်မာတဲ့ စကားနဲ့ ပြောမိလိုက်တယ်။ ပိတောက်ပန်းတွေ တကယ် ပွင့်နိုင်လား မပွင့်နိုင်လားဆိုတာ မသိပေမယ့် ကျနော်နဲ့ ရှိနေတဲ့ အချိန်မှာ ဒီကောင်မလး စိတ်ချမ်းသာတာကိုပဲ ဖြစ်နေစေချင်ခဲ့တာ ရင်ထဲက ဆန္ဒအမှန်ရယ်ပါ။

ကျနော့်စကားကို ကြားတော့ ပင်ယံထက်မှ မဖူးပွင့်ရသေးတဲ့ ပိတောက်ပန်းဝါ၀ါလေးတွေဟာ သူမရဲ ့မျက်နှာပေါ်မှာ တမဟုတ်ချင်း ပွင့်ဖူးသွားတယ်။ ဘယ်လောက်တောင်မှ ပျော်သွားတယ် မသိ .. မေသင်္ကြန်ရယ် .. သွားဖြူတန်းလေးတွေ ပေါ်လာသည့်အထိ လွတ်လပ်စွာ ရယ်မောပြီး သံပတ်ပေးလိုက်တဲ့ ဘိုမရုပ်လေးလို ကိုယ်လေးကို ဘယ်ညာယိမ်းပြီး ကနေလေသေးရဲ ့။ ပြီးမှ သူမရဲ ့ညာလက်က ကျန်လက်ချောင်းလေးတွေကို ကွေးလိုက်ပြီး လက်သန်းလေးတစ်ခုပဲ ထောင်ပြီး ကျနော့်ဆီ ကမ်းပေးတယ်။ ကျနော့်ဆီက promise တောင်းတယ်ဆိုတဲ့ သဘော .. ရပါတယ် .. ကျနော်လဲ သူမလုပ်သလို ပြန်လုပ်ပြီး ကမ်းပေးလိုက်တယ်။ လက်သန်းလေးနှစ်ချောင်း ထိယှက်သွားမိတဲ့ အချိန်မှာပဲ ကျနော်တို့နှစ်ယောက်ရဲ ့ကိုယ်ထဲကို အမျိုးအမည် မသိတဲ့ ခံစားချက်တစ်ချက် စီးဆင်းသွားတော့တယ် .... ဘာရယ်ဆိုတာ ဆန်းစစ်ခွဲဖြာဖို့ မသိနိုင်သေးပေမယ့် သူနဲ့ကျနော်ကြားမှာ တစ်စုံတစ်ခု ရှိနေခဲ့တယ်ဆိုတာတော့ သေချာပါတယ်ဗျာ ..

သြော် .. နက်ဖြန်ခါဆိုတာ အေပရယ်လ် ၁၃ရက် .. သင်္ကြန်အကြိုနေ့ဆိုတာ အခုအချိန်မှာ ကျနော် ပြောဖို့ နောက်မကျလောက်သေးပါဘူးနော် ...

ခေါင်မိုးက သွပ်အပေါ်ကို တဖျောက်ဖျောက်နဲ့ လာထိနေတဲ့ မိုးရေစက်သံတွေဟာ ကျနော့်အတွက်တော့ သာယာနာပျော်ဖွယ် ဂီတသံတွေပါပဲ။ ညကိုးနာရီ ထိုးလောက်ကတည်းက ရွာလိုက်တဲ့ မိုးဟာ ဆယ်နာရီကျော်ကျော် အချိန်ရောက်တဲ့ အထိ မစဲချင်သေးဘူး။ ခါတိုင်းဆို ညဘက်မိုးရွာတုန်း မိုးသံတွေကို နားထောင်ပြီး အိပ်ပျော်သွားတတ်တဲ့ ကျနော်ဟာ ဒီနေ့ကျတော့ နံနက်ခင်း ရောက်ချင်ဇောနဲ့ အိပ်ရာထဲ ဝင်နေခဲ့တာ တော်တော် ကြာနေတာတောင် အိပ်မပျော်သေးဘူး။ တင်းတင်းစေ့ပြီး မှိတ်ကာထားတဲ့ ကျနော့် မျက်စိရဲ ့ အတွေးမြင်ကွင်းထဲမှာ ပိတောက်ပန်းတွေ တပွေ့တပိုက်ကြီး ပွေ့ကာထားတဲ့ ချာတိတ်မလေးတစ်ယောက်က ကြီးစိုးထားလေရဲ ့။ ပုလဲသွယ်လို ဖြူ ဖွေးတဲ့ သွားတန်းလေးပေါ်တဲ့ အထိ ရယ်ကျဲကျဲ လုပ်ပြနေတဲ့ မေသင်္ကြန်ရဲ ့ အပျော်မျက်နှာဟာ အနက်ရောင်နောက်ခံ အတွေးမြင်ကွင်းမှာ လင်းလက်နေခဲ့တာ အမှန်ပါပဲ …။

ဘယ်လိုကနေ ဘယ်လို အိပ်ပျော်သွားလဲ ကျနော် မသိလိုက်ဘူး .. ကျနော့် နားထဲကို နောင်ဝေဝေဆိုပြီး ဝင်လာတဲ့ မေမေရဲ ့ကြေးစည်ထု အမျှဝေသံကို ကြားတော့ ကျနော် ဖြတ်ခနဲ နိုးလာတယ်။ မသိစိတ်ရဲ ့ ကြီးစိုးထားမှုနဲ့အတူ ကျနော် ကုတင်ခေါင်းရင်း စားပွဲပေါ်မှာရှိ်တဲ့ နာရီလေးကို လှမ်းကြည့်တော့ နံနက်ခြောက်နာရီထိုးနေပြီ။ ကျနော် ခြင်ထောင်ထဲကနေ ဝုန်းခနဲ အပြင်ကို ခုန်ထွက်မိလိုက်တယ်။ ကျနော် အိပ်တဲ့နေရာက အိမ်ရှေ ့ဘက်ခြမ်းမှာ ရှိတာဆိုတော့ မေမေ ဘုရားဝတ်ပြုတဲ့နေရာနဲ့ သိပ်မဝေးဘူး။ “ဟဲ့ သားငယ် .. ဘာဖြစ်တာလဲ “ ဆိုတဲ့ မေမေရဲ ့ အလန့်တကြားနဲ့ မေးသံဟာ ချက်ချင်းဆိုသလို ကျနော့်ကျောဘက်မှာ ကျန်ခဲ့တယ်။ အိမ်နောက်ဘေးဘက် တံခါးကို ရောက်သွားတဲ့ ကျနော် ခါတိုင်းဆို မေမေ ဘာမေးမေး ချက်ချင်းပြန်ဖြေပေမယ့် ဒီတစ်ခါတော့ ပြန်မဖြေဖြစ်သေးဘူး။ ခလန့်ထိုးထားတဲ့ သစ်သားတံခါးကို မောင်းတံလေး ဆွဲချပြီး မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဖွင့်မိလိုက်ပါရော …

ဟာ … ဗျာ … လှလိုက်တဲ့ မြင်ကွင်း .. အိပ်မှုံစုံဝါး ဖြစ်နေရှာသေးတဲ့ ကျနော့် မြင်ကွင်းဟာ အဝါရောင်တွေနဲ့ လင်းလက်ပြိုး ပြက်သွားတော့တယ် ..

“မေမေ .. ပိတောက်တွေ ပွင့်နေပြီဗျ  .. ပွင့်နေပြီ .. “
အားရဝမ်းသာစွာ အော်လိုက်တဲ့ ကျနော့်အသံဟာ တစ်အိမ်လုံး ကြားအောင်များ ဖုံးလွှမ်းသွားလား မသိဘူး။ အနားရောက်လာတဲ့ မေမေကတောင် “တိုးတိုးလုပ်ပါ သားငယ် .. မင်းအဖေနဲ့ အကို အိပ်နေသေးတယ် “ လို့ လှမ်းပြောရတဲ့အထိပဲ။ ကျနော် မေမေပြောနေတာတွေကို ပြန်မပြောဖြစ်တော့ဘူး။ ချက်ချင်းဆိုသလို မီးဖိုချောင်ထဲ ပြေးဝင်ပြီး ကြောင်အိမ်အောက်မှာ ထားထားတဲ့ ဓါးမတွေထဲက အတိုလေးတစ်ချောင်းကို သွားဆွဲယူလိုက်တယ်။

“သားငယ် .. ပိတောက်တွေ တက်ခူးမလို့လား .. မိုးရေတွေနဲ့ ချောနေတာ .. မတက်နဲ့ .. သားကြီးနိုးလာမှ တက်လိမ့်မယ် .. “
“အာ .. ရပါတယ် .. မေမေကလဲ .. သား အမြင့်ကြီး မတက်ပါဘူး .. အောက်ဘက်က လက်လှမ်းမီရာပဲ .. ပိတောက်တွေက အရမ်းလှနေလို့ .. “
“ ဒီကလေးနဲ့ကတော့ ခက်တော့တာပဲ … “

စိတ်ဓါတ်ပြင်းပြလွန်းနေတဲ့ ကျနော့်ကို မေမေ ဆက်မတားနိုင်တော့ဘူး။ ကျနော့်အကို အိပ်နေတဲ့ အခန်းဘက်ကို ပြန်ဝင်သွားတာတွေ့နေလေရဲ ့။ တကယ်ဆို မေမေ ပြောသလို အပင်တက်ကျွမ်းတဲ့ ကိုကြီး အိပ်ရာနိုးမှ ခူးပေးရင်လဲ ဖြစ်တော့ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျနော့်စိတ်ထဲမှာ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ဆိုသလို အေပရယ်လ် ၁၃ရက်နေ့မှာ လာပွင့်တဲ့ ဒီပိတောက်ပန်းတွေကို ကိုယ်တိုင်ကို်ယ်ကျပဲ တက်ခူးချင်နေတာ။ မဥူသက နတ်ပန်းလို ဘီလူးအထပ်ထပ်နဲ့ ကာရံထားစေဦးတော့ .. ကိုကိုမောင်ဆိုတဲ့ ကျနော့်ကို အခုအချိန်မှာ တားဆီးထားနိုင်မယ် မထင်တော့ပါဘူး ..။

အပင်ပေါ်တက်ဖို့ ဖေဖေ လုပ်ပေးထားတဲ့ ပင်စည်ထဲ စွဲနစ်အောင်ရိုက်ထားတဲ့ သစ်သားချောင်းလေးတွေကို နင်းပြီး ကျနော်တက်လာခဲ့တယ်။ မေမေပြောခဲ့သလို ညတုန်းက ရွာထားခဲ့တဲ့ မိုးရေကြောင့် နဲနဲတော့ ချောကျိကျိ ဖြစ်နေတာ အမှန်ပါပဲ။ ဒါပေမယ့် ကျနော် ကုတ်ကပ်ပြီး တွယ်တက်လိုက်တာ အောက်ခြေနဲ့ အနီးဆုံးဖြစ်တဲ့ ကိုင်းကို ရောက်သွားတယ်။ မျက်စိကို ရှင်ရှင်ထားပြီး ကြည့်လိုက်တယ်။ ကျနော် ရှိနေတဲ့ ကိုင်းရဲ ့အဖျားနားမှာ ပိတောက်ခက် နှစ်ခက် .. ဒါပေမယ့် အဲဒီကို သွားဖို့ကမလွယ်ဘူး။ လက်နဲ့ထိမ်းကိုင်စရာ မရှိဘူး ...။

“ဟေး … ကိုမောင် … အပေါ်ဘက်မှာ .. အဲဒီမှာ အဆုပ်လိုက်ကြီး “
ပင်ရံအောက်ခြေကနေ ပြန့်လွင့်လာတဲ့ အသံချိုချိုလေးဟာ နံနက်ခင်းရဲ ့ တေးသံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့တယ်။ မေသင်္ကြန်ရယ် .. အိပ်ရာနိုးနိုးခြင်းထပြီး ဒီဘက်ကို ကူးလာတယ်နဲ့တူတယ်။ အပြုံးမျက်နှာလေးနဲ့ ကျနော့် ခြေထောက်နင်းထားတဲ့ ကိုင်းရဲ ့အပေါ်ဘက်ကို လက်ညိုးထိုးပြပြီး အော်နေလေရဲ ့ …

မေသင်္ကြန်ပြတဲ့ ကိုင်းကို ကျနော် လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ ဟုတ်တယ် .. သူပြတဲ့နေရာမှာ ပွင့်နေကြတဲ့ ပိတောက်တွေက တဆုပ်တခဲကြီးရယ်။ ဒီနေရာမှာ အပင်ပေါ်တက်ပြီး ပန်းခူး၊ အသီးခူးဖူးသူတွေ ရှိရင် သိကြမှာပါ၊ တခါတလေကျတော့ အပင်ပေါ်တက်နေတဲ့သူက ကိုင်းတွေ၊ အရွက်တွေ ခံနေလိို့ ကိုယ်ခူးချင်တာကို မမြင်ဘူးရယ်။ အောက်က လှမ်းကြည့်တဲ့သူကမှ ဘယ်နားဘာရှိတယ်ဆိုတာ မြင်တတ်ကြတာ ..

အခုလဲ မေသင်္ကြန်ပြတဲ့ နေရာက ဟုတ်နေတော့ ကျနော်လဲ အပေါ်ကို ဆက်တက်ပြီး ပိတောက်ပွင့်တွေ ရှိတဲ့ ကိုင်းကို ဓါးနဲ့ခုတ်ပြီး အောက်ကို ချပေးလိုက်တယ်။ ရွာထားခဲ့တဲ့ မိုးရေအရှိန်နှင့် ပင်စည်နဲ့ ပိတောက်ကိုင်းတွေက ချောနေတော့ တော်တော်တော့ သတိထားနေရတယ်ဗျ။ ဒါပေမယ့် အောက်တော့ ပြန်မဆင်းချင်သေးဘူးရယ်။ ပိတောက်ခက်တွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကျသွားတိုင်း ပီဘိကလေးလေးတစ်ယောက်လို လက်ခုပ်လက်ဝါးတီးပြီး ရွှင်မြူ းနေတဲ့ မေသင်္ကြန်ရဲ ့မြင်ကွင်းက ကျနော့်ကို ကြည်နူးမှုအပြည့် ဖြစ်နေစေလို့လေ။

“သားငယ် … အောက်မှာ အများကြီး ဖြစ်နေပြီ .. ပြန်ဆင်းလာတော့ .. “
မေသင်္ကြန်နဲ့အတူ ရှိနေပြီ ဖြစ်တဲ့ မေမေရဲ ့လှမ်းခေါ်တဲ့ အသံထွက်လာမှ ကျနော်လဲ အောက်ကိုဆင်းဖို့ ပြင်ရတော့တယ်။ အပင်ပေါက်ရောက်တာ တော်တော်လေး ကြာနေပြီ ဖြစ်သလို အပင်အောက်မှာလဲ ပိတောက်တွေက ဖွေးနေပြီ။ လက်ထဲကိုင်ထားတဲ့ ဓါးကို မြေနေရာလွတ်တစ်ခုပေါ် အရင်ပစ်ချ၊ ပြီးမှ ပင်စည်ကို သေချာကုပ်ကပ်ပြီး ပြန်ဆင်းလာခဲ့တယ်။ အပင်ပေါ်တက်ဖို့ ရိုက်ထားတယ်ဆိုတဲ့ သစ်သားချောင်းလေးတွေဆီ ပြန်ရောက်လာတဲ့ အထိ အေးဆေးပါပဲ။ ဒါပေမယ့် ..

“အားးးးး … “
နောက်ဆုံးခြေနင်းနှစ်ခုသာ ကျန်တော့တဲ့အချိန်မှာ ကျနော် ဆက်ပြီး နင်းမဆင်းတော့ပဲ၊ မြေလွတ်တစ်ခုပေါ် ခုန်ချလိုက်မိတယ်။ ညာဘက်ပေါင်ရင်းက ပူခနဲ ဖြစ်သွားပါရော။ နာကျင်တဲ့ ခံစားမှုကြောင့် လွှတ်ခနဲ အော်မိလိုက်ပြီး ငုံ့ကြည့်မိတော့ ဝတ်ထားတဲ့ ကာကီဘောင်းဘီအနားသားက ဆုတ်နေပီး သွေးတွေ စိမ့်ထွက်နေလေရဲ ့။ ပိတောက်ပင်နဲ့ ကပ်ရိုက်ထားတဲ့ သစ်သားချောင်းရဲ ့ ရှနေတဲ့ စောင်းနဲ့ ထိုးပြီး ငြိသွားတာ။ များလှတယ် မဟုတ်ပေမယ့် မသေးတာ အမှန်ဆိုတာ သွေးတွေ အဆက်မပြတ်ထွက်နေတာနဲ့တင် သေချာတယ်။

အဲဒီနောက်တော့ မေမေတစ်ယောက် တော်တော်အလုပ်များသွားတယ်။ ကျနော်လဲ တဖျစ်တောက်တောက်နဲ့ အဆူအပြော ခံလိုက်ရတာပေါ့။ ဒါပေမယ့် ကျနော့်စိတ်ထဲမှာ ပေါင်ခြံက နာနေတာရော၊ မေမေပြောနေတာရော၊ ယုတ်စွအဆုံး တင်ချာလောင်းထည့်လို့ အသည်းခိုက်အောင် စပ်သွားတာရော ရှိမနေပါဘူး။ ကျနော့်ကို စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ စိုက်ကြည့်နေတဲ့ မျက်ဝန်းဝိုင်းဝိုင်းလေး ပိုင်ရှင်ရဲ့ ့မျက်နှာလေးကသာ ကြီးစိုးထားခဲ့တယ်ဗျာ ..

“သင်္ကြန်ပြန်တော့မှာလား ...  “
အခြေအနေတွေ အားလုံး ငြိမ်သက်သွားပြီးသလို ကျနော့်ဒဏ်ရာလဲ ပတ်တီးစီးပြီီးသွားတဲ့နောက် မေသင်္ကြန်က သူမအိမ်ဘက် ကူးဖို့ပြင်တော့တယ်။ လက်ထဲမှာတော့ ကျနော် ခူးပေးလိုက်တဲ့ ပိတောက်ပန်းတွေ တစ်ပွေ့တစ်ပိုက်နဲ့ပေါ့။ ပန်းတွေနဲ့ဆိုတော့ သူမလာတုန်းကလို မလွယ်ပေါက်ကနေ ကူးလာလို့က မဖြစ်တော့ ကျနော် သူ့ကို အိမ်ရှေ့ခြံဝအထိ လိုက်ပို့လိုက်တယ်။ ခြံတံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး သူမ ထွက်လို့ရအောင် နေရာပေးလိုက်တုန်းမှာပဲ ကျနော့်ခေါင်းထဲမှာ မေ့နေတဲ့အကြောင်းအရာတစ်ခုကို သွားပြန်သတိရတယ်ဗျာ .. တခြားမဟုတ်ဘူး .. ဒီနေ့က သင်္ကြန်အကြိုနေ့လေ .. ကျနော် မေသင်္ကြန်ကို ရေမလောင်းရေသေးဘူး ..

“သင်္ကြန် ခနနေဦး !! “
ဒရောသောပါးနဲ့ ပြောပြီး အိမ်ရှေ့မှာ ချထားတဲ့ ရေတိုင်ကီရှိရာကို ပြေးသွားတဲ့ ကျနော့်ကို မေသင်္ကြန်က အပြုံးတစ်ဝက် အရယ်တစ်ဝက် မျက်နှာနဲ့ ကြည့်နေရှာတယ်။ ပလတ်စတစ် ရေခွက်လေးထဲမှာ ရေအပြည့်ထည့်ပြီး ကျနော် သူ့အနားကို ပြန်ရောက်လာတော့ “ကိုမောင်ကလဲ .. ရေလောင်းချင်တာများ ပြေးသွားရတယ်လို့ .. ခလုတ်တိုက်ပြီး ထပ်လဲနေဦးမယ်” ဆိုပြီး ပြောပါရော။ ကျနော် မေသင်္ကြန်ရဲ ့စကားကို တုံ့ပြန်ပြီး ပြောမနေသေးဘူး။ သူ့မျက်ဝန်းနက်နက်လေးတွေကို သေချာကြည့်လိုက်တယ်။ ပြီးမှ

“သင်္ကြန် ... မနေ့ကတုန်းက ပိတောက်ပန်းတွေပွင့်အောင် လုပ်ပေးမယ်ဆိုပြီး ကိုမောင်ကတိပေးခဲ့တာ မှတ်မိတယ် မှတ်လား .. “
“မေးနေရသေးလား ကိုမောင်ရယ် မှတ်မိတယ်ပေါ့.. အဲဒီအတွက် ကိုမောင့်ကို ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် .. တကယ်ပါ .. ဒီနှစ်လောက်ပျော်တဲ့ မွေးနေ့ သင်္ကြန့်ဘဝမှာ မရှိသေးပါဘူး .. “
“ကိုမောင် သင်္ကြန်ကို ကတိပေးခဲ့တာကို ဖြစ်အောင်လုပ်ပေးခဲ့တယ် .. ဒီတော့ ကိုမောင့်ကိုလဲ သင်္ကြန်ပြန်ကတိပေး .. ဘယ်လိုလဲ ... “

ကျနော့်ရဲ ့ထူးခြားတဲ့ စကားကြောင့် ပြုံးနေတဲ့ မေသင်္ကြန်မျက်နှာလေး တည်တည်လေး ဖြစ်သွားရှာတယ်။ ပိတောက်ဝါတွေ ၀ိုင်းရံထားတဲ့ ကော်ပတ်ရုပ်လေး သူမကို ကျနော် ရင်ထဲကလာတဲ့ စကားတွေ ပြောချလိုက်မိတော့တယ် ..

“အခု .. သင်္ကြန်မွေးနေ့မှာ ကိုမောင် ရေလောင်းလိုက်မယ် .. ဒါ .. ဒီနှစ်သင်္ကြန်အတွက် ပထမဆုံး ရေစိုတာပဲဟုတ် .. ကိုမောင် တောင်းဆိုချင်တဲ့ ကတိကလဲ ဒီသင်္ကြန်ရေနဲ့ ဆိုင်တယ် .. နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း သင်္ကြန်ရောက်ပြီဆိုရင် သင်္ကြန်ကို ရေအရင်ဆုံးလောင်းတဲ့သူဟာ ကိုမောင်ပဲ ဖြစ်ရမယ် .. အဲဒီကတိ .. ဘယ်လိုလဲ သင်္ကြန်ပေးနိုင်လား .. “
“ဒါများ ကိုမောင်ရယ် .. ပေးနိုင်တာပေါ့ … သင်္ကြန့်ကို ရေအရင်ဆုံး လောင်းရမယ့်သူဟာ ကိုမောင်ပဲ ဖြစ်ရမယ် .. ကျေနပ်ပြီလား .. ကဲ .. လောင်းတော့ .. “

လက်ထဲကိုင်ထားတဲ့ ရေခွက်ထဲက ကြည်လင်နေတဲ့ ရေတွေဟာ ဆံပင်တွေကို ဘေးတစ်ဖက်ကို သပ်ပြီး ဖယ်ထားပေးတဲ့ မေသင်္ကြန်ရဲ ့ပခုံးသား ဖြူဖြူဝင်းဝင်းလေးပေါ် ဖြေညင်းစွာ စီးကျသွားလေရဲ ့။ သူမကို တစိမ့်စိမ့် စိုက်ကြည့်ပြီး ရေလောင်းနေတဲ့ ကျနော့်ကို မျက်လုံးဝင့်ပြီး ပြန်ကြည့်နေတဲ့ မေသင်္ကြန်ရဲ ့မျက်နှာလေးကို ကျနော် ဘယ်တော့မှ မမေ့ခဲ့ပါဘူး။ တတ်နိုင်မယ်ဆိုရင် အချိ်န်ကာလကို ဒီနေရာလေးမှာပဲ ရပ်တန့်ထားချင်ပါရဲ ့ ..
ဒါ ကျနော် ရူးတာမဟုတ်ပါဘူး။ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် ချာတိတ်လေးတစ်ယောက်ရဲ ့ အတွေးပဲ ဆိုကြပါတော့ဗျာ ….


တကယ်တော့ဗျာ .. ခင်ဗျားတို့ ကျနော်တို့ဆိုတာ ဘဝဆိုတဲ့ ရထားရဲ ့သယ်ဆောင်ရာနောက်ကို စီးနှင်းလိုက်ပါလာကြရတဲ့သူတွေ မဟုတ်လားဗျာ။ တခါတလေကျတော့လဲ ဘဝရထားဟာ သတ်မှတ်ထားတဲ့ လမ်းကြောင်းအတိုင်း မောင်းနှင်ပြီးသွားတာ မဟုတ်ဘူးဗျ။ ဟိုဝင်ဒီထွက်နဲ့ ဖြစ်တတ်သလို၊ လမ်းကြောင်းပြောင်း သွားတာလဲ ရှိနိုင်တာပဲလေ ..

အဲဒီလိုမျိုး ဖြစ်တတ်တဲ့ ဓလေ့ဟာ ကိုကိုမောင်နဲ့ မေသင်္ကြန်တို့ဆီ ပျော်ရွှင်ဖွယ် အတာသင်္ကြန်ပြီးလို့ နောက်ရလ ကြတဲ့အခါမှာ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက်ကို ရောက်လာခဲ့တော့တယ် …။

မေသင်္ကြန်ရဲ ့အဖေဟာ ရာထူးတိုးပြီး တခြားမြို ့တစ်မြို ့ကို ပြောင်းရမယ်တဲ့။ သူ့အမေနဲ့ အဖေက တစ်ဌာနထဲဆိုတော့ မေသင်္ကြန်အမေလဲ လိုက်သွားလို့ ရတယ်ပေါ့။ ရှည်ရှည်ဝေးဝေးတော့ အဲဒီကိစ္စတွေ ကျနော် သိပ်ရှင်းပြမနေတော့ပါဘူး။ အရမ်းကြီး ဒီတေးလ်ကျတဲ့ အကြောင်းတွေ ဖြစ်သွားရင် ကိုယ်တွေ့လိုလို ဘာလိိုလို ထင်ကုန်မှာ စိုးလို့ပါ  ;) ;)။ အတိုချုံးပြီး ပြောရမယ်ဆို တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သံယောဇဉ်တိုးပြီး တွယ်နှောင်ခါစ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် ကောင်လေးနဲ့ ကောင်မလေး ခွဲခွာဖို့ရာ အကြောင်းတရားတစ်ခု ဖန်လာတယ်ပဲ ဆိုကြပါတော့။ သူတို့နှစ်ယောက်အတွက် လွမ်းမောဖွယ်ရာဆိုတာ အချိန်နဲ့အမျှကို တိုးပြီး စောင့်ကြို နေတော့တာပဲ …။

မေသင်္ကြန်တို့ နယ်ကို ပြောင်းရွှေ ့မသွားရခင် ညကဆို ကိုကိုမောင်တို့ နှစ်ယောက်ဟာ ပိတောက်ပင်ကြီးရဲ ့ ခြေရင်းမှာ ထိုင်ပြီး စကားတွေ အများကြီး ပြောဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။ ညကြီးမိုးချုပ် ဖြစ်လို့ မေသင်္ကြန် အမေ့ကိုယ်တိုင် အိမ်လို်က်ခေါ်ရတဲ့ အထိပေါ့။ မတတ်သာတဲ့အဆုံး လက်ချင်းတွဲထားရာကနေ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်ကြရတဲ့အခါ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးရဲ ့ မျက်လုံးအိမ်မှာ မျက်ရည်စတွေ အပြည့်နဲ့ ဖြစ်တည်ခဲ့လေပြီ …

အတိတ်တွေက မှုန်ဝါးပေမယ့် ငါတို့နှစ်ဦးဇာတ်လမ်းမှာ တစ်ချို ့နေရာက အကောင်းအတိုင်း ရှိနေဆဲပါပဲ .. ဟိုတစ်ကွက် ဒီတစ်ကွက် ပိတ်သားထက် အရင်လို ကြည့်မကောင်းပေမယ့် မြင်ရတယ် .. အဓိပ္ပါယ်မရှိတာ သိပေမယ့် တခါတလေ တိုက်ဆိုင်မှုတွေ ရှိလာတော့လဲ အမှတ်တမဲ့ မင်းကိုလွမ်းပါတယ် .. အပေါ်ယံ ရှပ်ထိသော ဒဏ်ရာမဟုတ်တော့ လွယ်ကူစွာ ငါမေ့မရဘူးကွယ် .. တွေ့ရင် မှတ်မိဦးမယ် ထင်ပါတယ် .. နှစ်တွေ လတွေက အတော်ကြာပြီပဲ ….

Spoiler

ရုပ်ရှင်ဇာတ်ကားတွေထဲမှာ ပြတဲ့အတိုင်းသာ ဆိုရင်တော့ ကောင်းကင်ပြာပြာနောက်ခံမှာ တိမ်တွေ အလျှင်အမြန် ပြေးသွားမယ်၊ မြေကြီးပေါ်က အပင်ငယ်လေးတွေ တရှိ်န်ထိုး ကြီးထွားပြီး ကိုင်းတွေဖြာ ပန်းတွေပွင့်မယ်ပေါ့ … အချိန်ကာလဆိုတဲ့ မျက်လှည့်ဆရာရဲ ့ လက်ထဲမှာ လောကကြီးက ဒီလိုမျိုးပြောင်းလဲ သွားကြတာပဲလေ .. အဲဒီလိုနဲ့ ဆယ်စုနှစ်တစ်စုလောက် ရှိသွားပြီးတဲ့ နောက်မှာ …


သင်္ကြန်အကျနေ့ ဖြစ်နေလို့ရယ် .. ကိုကိုမောင်တို့ ရောက်သွားတဲ့ အချိန်က တကယ့်အချိန်ကောင်း ဖြစ်နေလို့များလား မသိဘူး .. ကန်တော်ကြီးပတ်လမ်းတလျှောက် ရေပက်ခံကားတွေနဲ့ ပြည့်ကျပ်နေသလို၊ လမ်းပေါ်မှာလဲ ကခုန်ပျော်မြူ းနေကြတဲ့ လူတွေက ကားတွေ ရှေ့ဆက်ဘီးလှိမ့်ဖိုရာ ခက်လောက်အောင်ကို အုံခဲနေလေရဲ ့။ အရောင်အသွေးမျိုးစုံနဲ့ သွားလာနေကြတဲ့သူတွေ ရှိသလို၊ မဏ္ဍပ်တွေက ဖွင့်ထားတဲ့ မြူ းကြွတဲ့ သီချင်းတွေနဲ့ အတူ ခုန်ပေါက်ကခုန်နေတဲ့သူတွေကလဲ ဒုနဲ့ဒေးပါပဲ။ သင်္ကြန်ထုံးစံအတိုင်း ကာလာအစုံ ပြူ းပြူ းပြဲပြဲ ဒီဇိုင်းတွေ ဝတ်ထားတဲ့ ငနဲတွေက အများကြီး ဖြစ်နေသလို၊ လန်ပျံထွက်နေတဲ့ ဒီဇိုင်းနဲ့ ကောင်မလေးတွေကလဲ တစ်ပုံကြီးရယ်။ တစ်နှစ်ထက်တစ်နှစ် ပိုပြီး ပွင့်လင်းမြင်သာလာတဲ့အလျှောက် သင်္ကြန်ရဲ ့မြင်ကွင်းကလဲ ပြောင်းလာလာတာ အမှန်ပါပဲ ..။

“ကိုကိုမောင် .. ဟိုမှာတွေ့လား ပေါ်တင်ကြီးကို ကြမ်းနေကြပြီ ..  “
ကျနော့်ဘေးနားမှာ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ရှေ ့ခပ်လှမ်းလှမ်း မဏ္ဍပ်စင်ပေါ်က ရေပက်နေတဲ့ ကောင်မလေးတွေကို အလွတ်မပေးတမ်း ကြည့်နေတဲ့ သူရိန်စကားကြောင့် ဂျစ်ကားရှေ့က သံတန်းကို ကိုင်ထားရာက သူပြရာကို ကျနော် လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ ဟိုက် .. ဟုတ်သားပဲဟ .. ကိုယ်တွေက မဏ္ဍပ်ရှေ့က ဂျင်းဘောင်းဘီတိုလေးတွေ ဝတ်ထားပြီး လည်ပင်းပေါက် အပြတ်ဟိုက်နေတဲ့ ရေပိုက်ကိုင် ဟော့ရှော့မလေးတွေကို ငေးနေလို့လား မသိဘူး။ မဏ္ဍပ်နောက်ဘက်က ဒေါင့်မှာ တိုင်ကီတစ်လုံးကို ကွယ်ပြီး အပြတ်ကြမ်းနေတဲ့ စုံတွဲကို သတိမထားမိလိုက်ဘူး။ ဒါမျိုးဆို မျက်စိရှင်တဲ့ သူရိန်ပြမှပဲ မြင်တော့တယ်။

ကျနော်လှမ်းကြည့်လိုက်တဲ့ အချိန် .. ပေါ်တင်ကြီး ကစ်ဆင်ဆွဲနေတဲ့ အတွဲမှာ ဘဲလုပ်တဲ့ကောင်ရဲ ့လက်က စတောကင်အနက်အရှည်ပဲ အောက်ခံဝတ်ထားတဲ့ ကောင်မလေးရဲ ့ပေါင်ခွကြားထဲ ရောက်နေပြီ။ ရောက်တာတောင်မှ အေးဆေးမဟုတ်ဘူး။ တလှုပ်လှုပ်နဲ့ကို ဖြစ်နေတာ .. ကျနော်တို့ ကားရပ်ထားရာကနေ လှမ်းကြည့်ရင် တန်းခနဲပဲ။ ဘဲလုပ်တဲ့သူက အသားမဲမဲမှာ အနှိုက်ခံနေရတဲ့ ကောင်မလေးက အသားဖြူဖြူဖွေးဖွေးလေးဆိုတော့ black and white ဖြစ်နေပြီး ကြည့်ရင်းနဲ့ တမျိုး ဖီးလ်ဖြစ်လာတာပဲ။ ရင်ထဲ ဖိုးသိုးဖတ်သတ်တောင် ဘာမသိညာမသိ ဖြစ်လာသေး။ ကတောက် .. သူများတွေများ နေ့လည်တောင် မကူးသေးဘူး။ သောက်ရမ်းကို ဇိမ်ကျနေကြပြီ ..

“စော်လေးက ပစ္စည်းရှိထဲကပဲကွ သူရိန်ရ .. ဟိုဘဲကတော့ ထောတာပဲ .. ငယ်လဲ ငယ်ဦးမှဟ .. အမှန်အကန်လေးများလားတောင် မသိဘူး .. “
“အာ .. ကိုကိုမောင်ရာ .. မနပ်လိုက်တာ .. မင်း သင်္ကြန်ထွက်မလည်ဘူးတာ ကျနေတာပဲ . အမှန်အကန်ပဲဖြစ်ဖြစ် .. အကြံအဖန်ပဲဖြစ်ဖြစ် .. သင်္ကြန်မှာ ဘာအရေးလဲ .. လောလောဆယ် အောက်ကကောင် ငြိမ်သွားဖို့သာ အရေးကြီးတာလေ .. “
“သူရိန် ... မင်းကတော့လဲ သင်္ကြန်စလည်ကတည်းက ဒါကိုပဲ အမြဲတွေးနေတယ် ... ဒါဆို မင်းလဲ မဏ္ဍပ်သွားထိုင်ပါလား .. ဘာလို့ ကိုစောဦးကားနဲ့ လိုက်လာသေးလဲ .. သူ့ကားက ဘယ်တုန်းက စော်တွေ၊ ဇာတ်လမ်းတွေ ခေါ်တင်ဖူးလို့လဲ .. “

ကိုစောဦးဆိုပြီး ကျနော်ပြောလိုက်တာက ကျနော်တို့လမ်းထဲမှာတော့ ကာလသားခေါင်းလို့ခေါ်ရမလား၊ ရပ်ကွက်ဆော်လို့ပဲ ခေါ်ရမလား မသိဘူး (ရပ်ကွက်ဆော်ဆိုတာ ရပ်ကွက်ထဲမှာ နှိုးဆော်တဲ့သူကိုပြောတာပါ .. ဟိုလိုဆော်တာမဟုတ်ဘူး .. ခွီး)။ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း သင်္ကြန်ရောက်ပြီဆိုတာနဲ့ ရပ်ကွက်ထဲက လူငယ်တွေကိုစုပြီး သူ့အိမ်က ဂျစ်ကားနဲ့ ရေပက်ခံထွက်ကြတာ ဒီနှစ်ပါနဲ့ဆို သုံးနှစ်ပြည့်ပြီ။ တစ်ခုတော့ ကိုစောဦးမှာ အထာ ရှိတယ်။ သူက မိန်းကလေးတွေကို ရေပက်ခံထွက်တဲ့အထဲ မခေါ်ဘူး။

သင်္ကြန်မှာက သိကြတဲ့အတိုင်းပဲ။ တစ်ကားနဲ့တစ်ကား ကပ်ရင်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကားပိတ်ရင်ပဲဖြစ်ဖြစ် မိန်းကလေးတွေ ပါလာပြီဆို ၀ိုင်းပြီးတော့ စကြနောက်ကြတော့တာပဲ။ မကြားဝံ့ မနာသာတွေလဲ ပါချင်ပါလာရော (သင်္ကြန်လည်ပြီဆိုကတည်းက အနည်းနဲ့အများက သောက်ထားတော့ ယေဘူယျအားဖြင့် မှန်နေကြတာ များတယ်လေ)၊ တခါတလေကျတော့ စကားတောင် မဟုတ်၊ ဆွဲလားရမ်းလားတွေ ဖြစ်လာတဲ့အထိပဲ။ အဲဒီတော့ မခံနိုင်ကြတဲ့ ထုံးစံအတိုင်း ဟိုဘက်ဒီဘက် ရိုက်ပွဲတွေ ဖြစ်ကြရော။ ကိုစောဦးက ဒါတွေကို သိနေတော့ ငနဲသားတစ်ကောင်ကောင် သူနဲ့့ပတ်သက်တဲ့ ဘယ်ကောင်မလေးခေါ်ချင်တယ် ပြောတာနဲ့ အဲဒီငနဲ ကားပေါ်လိုက်မယ့် အစီအစဉ်က ညောင်းပေရော့ပဲ။ သူ့အသိ တခြားကားရှိတယ်။ အဲဒီကားနဲ့ လိုက် ။သူ့ကားနဲ့တော့ မတင်နိုင်ဘူးဆိုပြီး အပြတ်ပြောထားတာ။ ဒီတော့ သူ့ကားမှာက ငလောင်တွေ၊ ငပြောင်တွေ၊ ငမူးတွေ ဖြစ်တဲ့ ကျနော်တို့တွေပဲ ပါတယ်။ အားလုံး ဒုတ်တွေ၊ သံချောင်းတွေကြီးပဲလို့ ဆိုရမယ်။ ရင်ခွင်ထည့်၊ သဘက်ခြုံ ပြီး နှိုက်စရာ၊ ညှောင့်စရာ မရှိဘူးရယ် .. ဟီး  ;D

“ကိုစောဦးကလဲ ဘယ်လိုအိုင်ဒီယာလဲ မသိပါဘူးကွာ ... တကယ်ဆို သူသွားသွားဖိနေတဲ့ စက်ချုပ်ဆိုင်က မဝေဝေကြီးကို ခေါ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး ... အဲဒါဆို သူခေါင်းခန်းထဲ သွားထိုင်စရာတောင် မလိုဘူး .. မဝေရဲ ့ ကိုယ်လုံးအိအိကြီးကို နောက်ကနေ သိုင်းဖက် .. ဖင်ကြီးကိုကောင်းကောင်းထောက်ပြီး တောက်လျှောက်လိုက်လာလို့ ရတယ် .. ဇိမ်ပဲနေမှာ .. “
“ဟေ့ကောင် .. သူရိန် .. ငရှုပ် .. နေရင်းထိုင်ရင်း သူများ ပစ္စည်းကို သွားပစ်မှားနေတယ် ... ကိုစောဦး ကြားသွားလို့ မင်းကို ကားပေါ်ကနေ ကန်ချနေမယ် .. မှန်းတယ်ဆိုလဲ လွတ်လွတ်ကျွတ်ကျွတ်တွေ မှန်းဟ .. “

တကယ်တော့ သူရိန်ဆိုတာ ကိုစောဦးနဲ့ မကင်းရာ မကင်းကြောင်း ဆွေမျိုးတွေဗျ။ အဲဒါကြောင့် ဒီကောင် ဒီလို ပေါက်တတ်ကရတွေ လျှောက်ပြောရဲတာ၊ မဟုတ်ရင် ကိုစောဦးသာ ပြန်ကြားလို့ကတော့ မလွယ်ဘူး။ ကိုစောဦးက လူပုစိတ်တိုဆိုတဲ့ အမျိုး။ လက်ဆကလဲပြင်းတယ်။ သောက်တင်းပြောတဲ့ကောင် မျက်ခွက် စုတ်သွားနိုင်တယ်။

ဒါပေမယ့် သူရိန်ပြောလဲ ပြောစရာပဲ။ စျေးထဲမှာ စက်ချုပ်ဆိုင်ဖွင့်ထားတဲ့ မဝေဝေဆိုတာ တကယ့်ရှယ်ကြီးဗျ။ ရုပ်က တော်တော်သန့်သလို ပစ္စည်းတွေကလဲ အအယ်စားကြီးတွေ။ နောက်ပြီး ဒေါင်ကလဲ ကောင်းသေးတယ်။ ကိုစောဦးက မဝေဝေ ပခုံးကိုတောင် သိပ်မမှီချင်ဘူးရယ်။ ကျနော့်ဖြင့်တခါတခါ စဉ်းစားလို့မရဘူး။ မဝေဝေ အရပ်နဲ့ ကိုစောဦးပုံစံနဲ့သာဆို ဘယ်သူက အောက်ကနေပြီး၊ ဘယ်သူက အပေါ်နေတယ်တောင် ပြောရခက်မှာသေချာတယ် .. ခွီး  :P

“အေးပါ .. မင်းကတော့ ကိုကိုမောင်ရယ် ရှင်နဲ့ ကျမအိပ်ချင်လို့ပါဆိုပြီး လာခေါ်တဲ့ စော်တစ်ဗွေ သင်္ကြန်တွင်းကြီး တွေ့ရင်တောင် နာမည်ကို အရင်မေးကြည့်ဦးမှာ မှတ်လား .. “
သူရိန်ရဲ ့စကားကြောင့် ကျနော် ကိုစောဦးတို့အကြောင်း တွေးနေရာကနေ ပြတ်သွားတယ်။ ဘာအထာနဲ့ ဒီကောင် ဒီစကားကို ဆိုရတာလဲဆိုတာ ကျနော် ကောင်းကောင်းသိနေတယ်။ သူရိန်ဆိုတဲ့ကောင်က ကျနော်အထက်တန်းကျောင်းသား ဘဝကတည်းက တွဲလာခဲ့တာ တက္ကသိုလ်ရောက်တော့လဲ အတူတူပဲဆိုတော့ ကျနော့်ရဲ ့သင်္ကြန်နောက်ခံ ဇာတ်လမ်းကို သိနေထားတဲ့သူလေ။ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း သင်္ကြန်ရောက်ပြီဆိုတာနဲ့ စိတ်ထဲ အလွမ်းရောဂါဝင်လာတတ်တဲ့ ကျနော့်အကြောင်းကို သူကောင်းကောင်းသိနေတာ။

"အေးကွာ .. ငယ်ကချစ် နှစ်ပေါင်းတစ်ရာတောင် မမေ့နို်င်လို့ ဆိုထားတယ် မှတ်လား .. ငါတို့ကွဲသွားတာ ဆယ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာကိုး .. ဒါပေမယ့် ပြောလို့သာပြောတာပါ .. အခုနေ တွေ့ရင်လဲ သူ ဘယ်လိုပုံဆိုတာ မှတ်မိဖို့ ခက်ခက်ပဲ .. အယ်စတုံကြီးပဲ ဖြစ်နေမလား .. ငါးဖောင်ရိုးလို ပိန်ညှောင်လေးပဲ ဖြစ်နေမလား မသိဘူး .. ဟီး .. ဟီး "

စိတ်ထဲကခံစားချက် ပေါ့အောင််ဆိုပြီး ရွှတ်နောက်နောက် ပြောလိုက်ပေမယ့် ကျနော့် ရယ်သံမှာ အသက်မပါဘူးဆိုတာ ကျနော့်ကို ကျနော်ပဲ သိပါတယ်ဗျာ။ သူရိန်ကတော့ ကျနော့်ကို ဘာမှ တုံ့ပြန်ပြောမနေတော့ဘူး။ မဏ္ဍပ်ဝင်ဖို့ ကျနော်တို့ကား ရှေ့တိုးလို့ ရသွားတော့ စင်ပေါ်က ကောင်မလေးတွေနဲ့ နီးနိုင်တဲ့ ဘက်ကို တိုးသွားလေရဲ ့။ ကျနော်သာ ကိုယ့်ပေါ်ကို ရေတွေ ဖွေးခနဲ လာကျသည့်တိုင် ဘာမှ မအော်ဖြစ်ပဲ ခပ်ငိုင်ငိုင် ဖြစ်နေခဲ့တယ်..။

“ကိုကိုမောင် .. ဟေ့ကောင် .. “
ကန်တော်ကြီးပတ်လမ်းထဲကို ဝင်လာတာ အထဲရောက်လာလေလေ ကားသွားရတာ ခက်လာလေလေပဲဗျ။ ဂျစ်ကားတစ်စီးစာ ရွေ ့ဖို့ကို အနည်းဆုံး ငါးမိနစ်၊ ဆယ်မိနစ်လောက် စောင့်နေရတယ်။ တခါတခါ ဆို လုံးဝတောင် ရပ်ထားရတာ။ ဒီနေ့ ဒီလမ်းထဲကတောင် ပြန်ထွက်လို့ရပါ့မလား မသိဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ခေါင်းခန်းတံခါးက ပွင့်ပြီး ကိုစောဦး ပလတ်စတတ်အိတ်အကြည်တစ်လုံး ကိုင်လျက်သားနဲ့ ဆင်းလာတယ်။ ကျနော့်ကို လက်ကုတ်ပြီး လာခေါ်နေတယ်။

“ကိုစောဦးပြော .. ဘာဖြစ်လို့လဲ .. “
“ဒီဟာကွာ … အဲဒါ ရှေ့က သုံးခုမြောက် မဏ္ဍပ် .. X2O ဆိုတာ .. အဲဒီမှာရှိတဲ့ မောင်စိုင်းဆိုတဲ့ သူကို သွားပေးပေးစမ်းပါ .. သူက ငါ့ဘော်ဒါ .. သင်္ကြန်မတိုင်ခင်က သူ့မဏ္ဍပ်မှာ သုံးဖို့ဆိုပြီး ငါ့ဆီက တောင်းထားတာ .. အခုအတိုင်းဆို ငါ သူ့ဆီ ရောက်ဖို့က ကြာဦးမယ် … ဟိုကမစောင့်နိုင်တော့ဘူးဆိုပြီး ဖုန်းဆက်ပြောနေပြီ .. မင်းသွားပေးပေး .. “

ကျနော်တို့ လက်ရှိ ကားပိတ်နေတဲ့ အခြေအနေနဲ့ဆို ကိုစောဦးပြောတာ ဟုတ်နေတာကြောင့် ကျနော်လဲ သွားပေးပေးမယ်ဆိုပြီး လက်ခံယူလိုက်တယ်။ ဘာတွေလဲတော့ မေးမနေပါဘူး။ ပေးလိုက်တဲ့အတိုင်း လက်ထဲကိုင်ပြီး ကားပေါ်ကနေ ခုန်ဆင်းလိုက်တယ်။ ကျနော် ထွက်သွားတာ မြင်တော့ ကားပိတ်ထားလို့် ပျင်းကြောဆွဲပြီး ဝီစကီလေး မျှင်းသောက်နေတဲ့ သူရိန်ပါ သောက်ရေဗူးတစ်ပုလင်းဆွဲပြီး ကျနော်နဲ့လိုက်လာရော။ ကျန်တဲ့ ကျနော်တို့ ဘော်ဒါ တွေကတာ့ မလိုက်ပါဘူး။ ကားချင်းကပ်ပြီး ရှိနေတဲ့ နောက်ကားမှာပါတဲ့ စော်လေးတွေကို လှမ်းစပြီး ကျန်နေခဲ့လေရဲ ့။

မဏ္ဍပ်တွေ ရှေ ့မှာ သင်္ကြန်သီချင်းသံတွေနဲ့ ကခုန်မြူ းတူးနေကြတဲ့ လူအုပ်က တိုးမပေါက်လို့ ကားလမ်းရဲ ့ တခြားဘက်ခြမ်း အစွန်ကနေပြီး ကပ်ပြီးလျှောက်လာရတယ်။ မျက်စိကတော့ ယောကျ်ားလေးတို့ ထုံးစံအတိုင်း ခပ်ဟော့ဟော့ ဒီဇိုင်းနဲ့ ကောင်မလေးတွေကို ကြည့်မိတာပေါ့။ ရေစိုနေတဲ့ ကောက်ကြောင်းလေးတွေဟာ အရှိကိုအရှိအတိုင်း အသားလေးတွေနဲ့ ကပ်နေကြတော့ ကြည့်ရတာ တယ်ပဒသ ရှိတာကိုးဗျ။ အဲဒီလို ဟိုငေး ဒီငေးနဲ့ ရှေ့ကို တိုးတိုးသွားနေချိန်မှာပဲ .. လမ်းတစ်ဘက်ကနေ ဒီဘက်ကို ခပ်မြန်မြန်လေး ကူးလာတဲ့ ကောင်မလေး တစ်ယောက်က မြင်ကွင်းထဲ ဝင်လာပါရော။ အနက်ရောင်တီရှပ်ခါးတိုလေးကို၊ သရီးကွာတားလောက်ရှိမယ့် ဂျင်းဘောင်းဘီလေးနဲ့ တွဲဝတ်ထားတဲ့ ကောင်မလေးရဲ ့ပုံစံက အမိစားလေး။ နေကာမျက်မှန်ဝိုင်း တစ်လက် တပ်ထားလို့ မျက်နှာသွင်ပြင် ဘယ်လိုရှိမယ်ဆိုတာ သေချာမသိပေမယ့် တော်တော်တော့ ချောတဲ့ ကောင်မလေး ဖြစ်မယ်ဆိုတာ သေချာသိလိုက်တယ်။ ရေစိုနေတဲ့ ကိုယ်လေးရဲ ့ ကောက်ကြောင်းတွေက မျက်စိကို မလွှဲချင်အောင် ဆွဲဆောင်ထားသေးတာ။ နောက်ပြီးတော့ ရှားရှားပါးပါး တစ်ယောက်ထဲရယ်။ သင်္ကြန်မှာ ဒီလိုမျိုး အမိုက်စားလေးကို တစ်ယောက်ထဲ တွေ့ရဖို့ဆိုတာ လွယ်တာမဟုတ်ဘူး …

အံမယ် .. ကျနော်တွေ့သလို … မောင်သူရိန် သကောင့်သားကလဲ တွေ့တယ်ဗျ .. ကို်ယ်တောင် ဘာမှ မလုပ်ရသေးဘူး .. သူက ရှေ့ကို ခြေနှစ်လှမ်းလောက်ဦးပြီး ရေသန့်ဗူးထဲက ရေနဲ့ လိုက်လောင်းဖို့ ပြင်နေပြီ ..
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကောင်မလေးနောက် ခပ်လှမ်းလှမ်းကနေ ဒီဘက်ကိုလျှောက်လာတဲ့ အဖွဲ့ထဲကနေ လှမ်းခေါ်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရတယ် ..

“သင်္ကြန် .. ငါတို့ကို စောင့်ဦး ဟ !! “

နားထဲမှာ ကြားလိုက်ရတဲ့ အသံဟာ ကျနော့်ရင်ထဲမှာ ဘုရားကျောင်းက ခေါင်းလောင်းထိုးသံတွေလို ကျယ်လောင်စွာ ရိုက်ခတ်သွားပါလေရော ..  သင်္ကြန်တဲ့ .. ကျနော် နားကြားလွဲတာ မဟုတ်ဘူး .. ကျနော့်ရှေ့က အလန်းစား ကောင်မလေးကို ခေါ်လိုက်တဲ့ အသံက သင်္ကြန်တဲ့ ..

ကျနော့်ကိုကျော်ပြီး ဖြတ်သွားတဲ့ သူရိန်ရဲ ့ပခုံးကို အတင်းလိုက်ဆွဲမိတယ်။ ဟိုကောင်က ဘာဖြစ်တာလဲဟ ဆိုပြီး လှမ်းမေးတာကို ပြန်မဖြေနိုင်အားသေးဘူး။ သူ့လက်ထဲက ရေဗူးကို အတင်းဆွဲလုပြီး လက်ထဲပါလာတဲ့ အချိန်မှာ (သူ့ကိုလှမ်းခေါ်တဲ့ အုပ်စုကို မစောင့်ပဲ သင်္ကြန်လို့ အခေါ်ခံရတဲ့ ကောင်မလေးက ဆက်လျှောက်သွားလို့) ကျနော်တို့နဲ့ ခပ်လှမ်းလှမ်းကို ရောက်သွားပြီ ဖြစ်တဲ့ ကောင်မလေးနောက်ကို မပြေးယုံတမယ် ထွက်လာခဲ့တယ်။

"သင်္ကြန် .. သင်္ကြန် .. ခန နေပါဦး .. "
အနှစ်နှစ်အလလ ရင်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ အလွမ်းရဲ ့အရှိန်က ကြီးစိုးထားလေတော့ နာမည်ကို အလောတကြီးနဲ့ ခေါ်မိသလို၊ ခြေလှမ်းရပ်သွားပြီဖြစ်တဲ့ သူမရဲ ့လက်တစ်ဖက်ကိုလဲ လှမ်းဆွဲလိုက်မိတော့တယ်။ အမှန်ဆို ဒါမျိုး မလုပ်သင့်ဘူးရယ်။ ပြသနာသာ တက်လို့ကတော့ ပြေးပေါက်မှားမယ့် ကိစ္စဗျ။ တကယ်လဲ ကွိုင်က တက်တော့တာပဲ ...။

"ခင်ဗျား .. ဒါ ဘာလုပ်တာလဲ .. "
"ဆောရီးဗျာ .. ကျနော် တောင်းပန်ပါတယ် .. သင်္ကြန်ဆိုပြီး ခေါ်လိုက်တဲ့ နာမည်က ကျနော်နဲ့ ကွဲကွာသွားတဲ့ အသိတစ်ယောက်ရဲ ့ နာမည်မို့ပါ .."

ပြေရာပြေကြောင်း ဖြစ်အောင် အတတ်နိုင်ဆုံး တောင်းပန်လိုက်သလို ကိုင်ထားမိတဲ့ လက်တစ်ဖက်ကိုလဲ ချက်ချင်း လွှတ်ပေးလိုက်ရတယ်။ နေကာမျက်မှန်ဝိုင်းကြောင့် သူမ မျက်လုံးတွေ ဘယ်လိုအနေအထား ရှိတယ်ဆိုတာတော့ မသိပေမယ့် တင်းမာနေတဲ့ မျက်နှာလေး နဲနဲပြေလျော့သွားတယ်လို့တော့ အထင်သား။

ပြောရင် ယုံကြမလား မယုံကြမလားတော့ မသိဘူး။ ကိုကိုမောင်ဆိုတဲ့ ကျနော့်ရဲ ့လေသံက sincere ဖြစ်တဲ့ သဘော သက်ရောက်နေတဲ့အခါကျတော့ ကောက်ကြောင်းလှလှလေးဟာ ကျနော့်စကားကို ချောချောချ ူ ချ ူ လက်ခံသွားတယ်နဲ့ တူတယ်၊ သင်္ကြန်အတွင်း မူးမူးနဲ့ သူမကို လိုက်ဆွဲတဲ့သူလို့ မယူဆတော့ဘူး။ ရှူ းရှူ းရှဲရှဲနဲ့ ရန်လိုတဲ့ အမူအယာတွေလဲ မရှိတော့ဘူး။ မရှိတာမှ သူမအနားကို ရောက်လာပြီ ဖြစ်တဲ့ ဘော်ဒါတွေလား မသိတဲ့ အဖွဲ့က သင်္ကြန်ဘာဖြစ်တာလဲဆိုပြီး ကျနော့်ကို ပြသနာရှာချင်တဲ့သဘောနဲ့ မေးတာတောင် သူမက ကြားဝင်ဖြေရှာပေးသေးတယ်။

“မဟုတ်ဘူး .. မပုံ့ .. ဒါ သင်္ကြန် အသိ .. သူက သင်္ကြန်ကို မှတ်မိနေလို့ လိုက်နှုတ်ဆက်တာ .. “
“အော် .. အသိလား .. မသိပါဘူး .. ငါတို့က နင့်ကိုများ လိုက်နှောင့်ယှက်တာလားလို့ “

မပုံ့လို့အခေါ်ခံရတဲ့ အစ်မကြီးက အသက်၃ဝပတ်ဝန်းကျင်လောက်များ ရှိမလား မသိဘူး။ ကြည့်ရတာ အပျိုကြီးဖြစ်မှာပါ။ အပျို ကြီးတွေပဲ အဲဒီလို ပစိပစပ်များတာ။ သူ့ညီမလား မသိတဲ့ ကောင်မလေးက အသိဆိုတာတောင် ပုလိပ်မျက်စိနဲ့ လူကို လာကြည့်နေသေးတယ်။ အဲဒီလောက်တောင် စစ်ချင်လဲ အိမ်ခေါ် ထမင်းကျွေးပြီး ကုတင်ပေါ်မှာ စိတ်ကြိုက်စစ်ပါလားလို့ မကြည်တဲ့အခံနဲ့ စိတ်ထဲကနေ ပြန်ပြောဖြစ်လိုက်တယ်။ ပါးစပ်ကတော့လား .. မပြောရဲပါဘူးဗျာ။ ရုပ်ကိုတောင် မျက်နှာချိုသွေးတဲ့ ပုံစံနဲ့ ရယ်ကျဲကျဲ လုပ်ပြနေရသေးတယ်။

“အကို .. သင်္ကြန်တို့က ရှေ့မှာရှိတဲ့ X2O မဏ္ဍပ်က .. အခု အဲဒီကို သွားနေတာ .. အကိုကရော .. “
“ဟာ .. သင်္ကြန်က အဲဒီမဏ္ဍပ်ကလား .. အကိုလဲ အဲဒီကိုသွားမလို့ .. မောင်စိုင်းဆိုတဲ့သူကို လူကြုံပစ္စည်းပေးခိုင်းလိုက်လို့လေ .. “
“ကိုကြီးစိုင်းလား .. အဲဒါ မဏ္ဍပ်စီစဉ်သူပဲလေ .. ဒါဆို အကို သင်္ကြန်တို့နဲ့ အတူ လိုက်ခဲ့လို့ရတယ် “

ကောင်မလေးက ဖိတ်ခေါ်တဲ့ စကားဆိုပေမယ့် ကျနော့်စိတ်ထဲ ဟိုလိုဒီလိုနဲ့ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားတယ်။ စကားအသွားအလာနဲ့ အနေအထားအရ ကြည့်ရတာ ဒီကောင်မလေးက မေသင်္ကြန် မဟုတ်လောက်ဘူး။ ကျနော် သိသလောက် မေသင်္ကြန်တို့က ရန်ကုန်ကနေ တော်တော်ဝေးတဲ့ နယ်ကို ပြောင်းသွားတာ။ ပြောင်းတာမှ ပထမ တာဝန်ကျမယ်ဆိုတုန်းက တစ်နေရာ။ နောက်ကျတော့ အဲဒီနေရာကနေ ထပ်ပြီးတော့ ခေါင်တယ်ဆိုတဲ့ တခြားနေရာကို ရောက်သွားခဲ့တာ။ အဲဒါကြောင့်လဲ ကျနော်နဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ ဘယ်လိုမှ အဆက်အသွယ်မရတော့ပဲ အနေဝေးပြီး ကွဲသွားခဲ့ရတာ … ။

ကျနော် စိတ်ထဲ မတင်မကျ ဖြစ်နေတုန်းမှာပဲ ရှေ့က ကောင်မလေးက သူ့မျက်နှာမှာ တပ်ထားတဲ့ နေကာမျက်မှန်လေးကို ချွတ်လိုက်တော့တယ်။ ဘာသဘောနဲ့ ချွတ်လိုက်တာလဲ မသိပေမယ့် ပကတိပေါ်လာတဲ့ ရေစိုနေတဲ့ မျက်နှာဝင်းဝင်းလေးက ချောလိုက်တာဗျာ။ မျက်နှာသွယ်သွယ်လေးပေါ်မှာ အစီအရီ ရှိနေတဲ့ မျက်လုံးလေးတွေ၊ နှုတ်ခမ်လေးတွေနဲ့ ပါးမို့မို့လေးတွေဟာ သူ့နေရာနှင့်သူ ချစ်စရာကောင်းအောင် ဖန်တီးထားသလိုပါပဲ။ ငေးပြီး ကြည့်မိသွားတဲ့ ကြည့်မိမှတော့ မထူးတော့ပါဘူးဆိုပြီး အကြည့်တွေကို သူမရဲ ့ မျက်နှာကနေတဆင့် အောက်ဘက်ကို တဖြေးဖြေးခြင်း ရွှေ့သွားလိုက်တယ်။

အနက်ရောင်တီရှပ်လေးက ဗွီဟိုက်ပုံစံ လည်ပင်းပေါက်နဲ့မို့ ဖြူဖွေးနေတဲ့ အသားအရည်မှာ ရေစက်လေးတွေ ခိုတွဲနေတာဟာ လက်ရာမြောက်တဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ်လားတောင် ထင်ရတယ်။ ဖွေးနုနေတဲ့ အသားတွေကို ဖုံးကွယ်ထားရှာတဲ့ ကျန်တဲ့အပိုင်း (အောက်နဲနဲကျတဲ့နေရာ) ကတော့ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အပြင်ဘက်ကို မောက်မို့ထွက်အနေဆုံး အပိုင်းလို့ ဆိုရမယ်။ ဒါပေမယ့် ကြည့်မကောင်းအောင် ခပ်ရိုင်းရိုင်းကြီး အယ်ပြီးကား ထွက်နေတာမျိုး မဟုတ်ဘူးနော်။ အောက်ခံဘရာလေးရဲ ့ ထိန်းချုပ်ထားမှုနဲ့ အတူ လုံးဝန်းညီညာပြီး ရှိနေတာ။

တီရှပ်လေးကလဲ ခါးတိုအမျိုးအစားလေးမို့ ဗိုက်သားလေးတွေကို လုံလုံခြုံခြုံ မဖုံးထားနိုင်ဘူးရယ်။ ဂျင်းဘောင်းဘီ အနားသားရဲ ့ အထက်မှာ လက်နှစ်လုံးလောက်လေး လွတ်နေသေးတာ။ ချပ်ချပ်ရပ်ရပ်လေး ဖြစ်နေတဲ့ အဲဒီနေရာလေးက ဖြူးဖွေးစိုလဲ့နေတဲ့ အခါကျတော့ ကြည့်နေရင်းနဲ့ အကြည့်တွေက အထဲကို ဝင်ပြီး အောက်ကို ဆက်ဆင်းသွားနေချင်ရဲ ့။ ဂျင်းဘောင်းဘီ အပျော့သားမှာ နဲနဲလေး မို့မို့ဖောင်းဖောင်း ဖြစ်နေတဲ့ တြိဂံပုံနေရာလေးဟာ ဘယ်လိုများ ရှိနေမလဲဆိုတာ သိချင်လာတယ်လို့ ပြောရင် ကျနော့် အဆိုးမဆိုကြပါနဲ့ ဆြာတို့ရယ် ..

“အဟင်း .. ဟင်း .. ဘယ်လိုလဲ အကို .. လမ်းမကြီးမှာပဲ ရပ်နေကြတော့မှာလား .. “
ကောင်မလေးက အလည်လေးရယ်။ ပြီးတော့ အရဲလေးရယ်။ ကျနော် သူ့ကို ဘယ်လိုအကြည့်နဲ့ စိုက်ကြည့်နေတယ်ဆိုတာ သိပေမယ့် မျက်နှာပျက်မသွားဘူး။ အဲဒီထက် ပိုကောင်းတာက စိတ်ဆိုးတဲ့ အမူအယာ မရှိဘူး။ ကျနော့်ကို ပြုံးလဲ့လဲ့နဲ့ ကြည့်နေတယ်။ ကဲ .. ဒီလိုအခြေအနေ ဖြစ်လာမှတော့ဗျာ .. ကျနော်လဲ ဘာသားနဲ့ထုထားတာ မှတ်လို့လဲ။ ယောကျ်ားလေးထဲက ယောကျ်ားလေးပဲ။ အဲဒီထဲမှာမှ သင်္ကြန်ထွက်လည်ပြီး ကဲတဲ့ ငနဲလေဗျာ။ ပြုံးလဲ့လဲ့ ဖြစ်နေတဲ့သူ့ကို lady killer လို့ ကိုယ့်ဖာသာကိုယ် နာမည်ပေးထာတဲ့ အပြုံ းလေး ပြန်ပြုံးပြလိုက်တော့တယ်။

“သွားကြမယ် .. သင်္ကြန် .. သင်္ကြန်က မတွေ့ရတဲ့နှစ်တွေမှာ ပိုမိုက်လာလို့လေ ... “
ကျနော့်စကားရဲ ့အသွားအလာကို ကြည့်ပြီး သူက သဘောကျသလိုနဲ့ သွားကလေးတွေ ပေါ်လာတဲ့အထိ ရယ်ရှာတယ်။ တကယ်တမ်းတော့ သူရော ကျနော်ပါ သိနေကြပါတယ်။ သူဟာ ကျနော် စိတ်ထဲက ကြိတ်ပြီး တမ်းတနေရတဲ့ မေသင်္ကြန်ဆိုတာ မဟုတ်သလို၊ ကျနော်ဟာလဲ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ကျော်က ကွဲကွာခဲ့ရတဲ့ ကောင်မလေးကို သတိရနေသေးသူ ကိုကိုမောင်ဆိုတာကို သူမ မသိပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ခပ်မိုက်မိုက်ကောင်မလေးကို ခပ်ခန့်ခန့်ကောင်လေးတစ်ယောက်က သင်္ကြန်တွင်းမှာ ဇာတ်လမ်းလုပ်ပြီး လာစတယ်ပဲပြောပြော၊ လာကြိွုင်တယ်ပဲပြောပြော .. ဘယ်လို အနေအထားပဲဖြစ်ဖြစ် လောလောဆယ်တော့ သူမကတော့ လက်ခံတဲ့သဘောမှာ ရှိနေတယ်။

တကယ်လဲ သူ့နာမည်က မေသင်္ကြန် မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် အရမ်းတော့ နီးစပ်နေတယ်။ ဘာဖြစ်နေလို့ဆိုတော့ သူ့နာမည်က မျိုးသင်္ကြန်ဆိုပြီး ဖြစ်နေလို့။ တိုက်ဆိုင်တယ်ပဲ ပြောရမလား။ သူ့ကိုလဲ သင်္ကြန်တွင်းမှာပဲ မွေးတာတဲ့ဗျာ။ မေသင်္ကြန်ကို တမ်းတနေမိတဲ့ ကျနော့်အတွက်တော့ မျိုးသင်္ကြန်ဆိုတဲ့ ကောင်မလေးဟာ နတ်တို့ဖန်ဆင်းပေးလိုက်တဲ့ သင်္ကြန်မယ်လေး အဖြစ် ကျနော့်ရင်ထဲကို အစားထိုး ဝင်လာတော့တာပဲ။ ကျနော် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု မြန်မြန်ချလိုက်တယ်။ မျိုးသင်္ကြန်နဲ့ ဒီသင်္ကြန်အတွင်းမှာ အမြန်ဆုံး နီးစပ်အောင် ကြံရမယ်လို့။ ဒါပေမယ့် အဲဒီဆုံးဖြတ်ချက်ရဲ ့နောက်ဆက်တွဲမှာ ပူပန်မှုတွေဟာ တန်းစီးပြီး ကပ်လိုက်လာသေးတယ်။ ဟုတ််တယ်လေ။ ဒီလောက်လှတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်မှာ ဘဲမရှိဘူးဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ သူတို့ မဏ္ဍပ်မှာ ရှိတဲ့ ကောင်တွေထဲက တစ်ကောင်ကောင်က မျိုးသင်္ကြန်ရဲ ့အဆက် မဖြစ်နိုင်ဘူးတဲ့လား ...

ဒါပေမယ့် ဒီတစ်ခါတော့ ကံကြမ္မာက ကျနော့်ဘက်မှာ အပြည့်အဝကြီးကို ရပ်တည်နေပါတယ်။ မျိုးသင်္ကြန်ဆိုတဲ့ ကောင်မလေးမှာ လက်ဆုပ်လက်ကိုင် ရည်းစားရယ်လို့ မရှိသေးဘူး။ သင်္ကြန်မဏ္ဍပ်မှာ ထိုင်ပြီး ရေပက်တာတောင်မှ ဒီနှစ်မှ စတာဆိုပဲ။ နောက်ပြီး ကံကောင်းချင်တော့ ကိုကိိုမောင်တို့များ ဇာတ်တိုက်ကို ကံကောင်းနေတယ်။ သူတို့မဏ္ဍပ် စီစဉ်သူ ကိုကြီးစိုင်းဆိုတဲ့ ဝဝပြဲပြဲ ဗိုက်ရွှဲရွှဲနဲ့ ဘိုးတော်က သဘောအတော်ကောင်းတာဗျ။ မျိုးသင်္ကြန်ရဲ ့အစ်မတစ်ဝမ်းကွဲဆိုတော့ မပုံ့ဆိုတဲ့ တစ်ယောက်နဲ့လား အတော်ခင်ရှာတယ်။ ဒီတော့ လိုရင်းတိုရှင်း ဆက်ပြောရမယ်ဆိုရင်တော့ ကျနော်က မဏ္ဍပ်ထိုင်လို့ရမလားဆိုပြီး မေးလိုက်တော့ ကိုစိုင်းက သင်္ကြန်အသိလဲဖြစ်၊ တစ်ယောက်ထဲပဲဆိုတော့ ရတယ်တဲ့ (ကိုစောဦးတို့ ကားလဲ အဲဒီအချိန်မှာ မဏ္ဍပ်ဝင်လာလို့ သူက ကိုစိုင်းကို လာနှုတ်ဆက်ရင်း ဝင်ပြောပေးတာကြောင့်လဲ ပါပါတယ်)။ ကျနော်နဲ့ အတူပါလာတဲ့ သူရိန်က သူလဲ ထိုင်ချင်တယ်ဆိုပြီး လုပ်နေသေးတယ်။ ဒါပေမယ့် ကားပေါ်ပါလာတဲ့ တခြားဘော်ဒါတွေက မရဘူး ငါတို့နဲ့လိုက်ခဲ့ရမယ်ဆိုပြီး ဆွဲခေါ်သွားလို့ ခြေကားယားလက်ကားယားနဲ့ ပြန်ပါသွားတယ်။

အဲဒီလို အဆင်ပြေသွားတဲ့နောက် ကျနော်လဲ မဏ္ဍပ်က ဆပလိုင်းလုပ်တဲ့ဟာလေး သောက်ပြီး မျိုးသင်္ကြန် ရှိရာကိုပဲ ဦးတည်သွားလိုက်တယ်။
“ကိုမောင် .. ဟိုဘက်မှာ ပို်က်အကြီးကြီး ကိုင်ပြီး ပက်မလား .. “
“ရတယ် .. သင်္ကြန် .. တခြား မသွားချင်ဘူး .. သင်္ကြန် အဆင်ပြေမယ်ဆို သင်္ကြန်နဲ့အတူတူပဲ ပက်ချင်တယ် .. ရမလား “
“ရပါတယ်  … လာလေ “

ကျနော်လဲ မျိုးသင်္ကြန်နဲ့ ကိုယ်ချင်းထိမတတ် တိုးသွားပြီးတော့ သူ့အနားမှာပဲ တောက်လျှောက်နေလိုက်တယ်။ မျိုးသင်္ကြန် ကျနော့်စိတ်ထဲမှာ ဘယ်လိုတွေ ဖြစ်နေမယ်ဆိုတာ ရိပ်မိပါတယ်။ အမှန်ကတော့ သူမသာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီ X2O မဏ္ဍပ်တစ်ခုလုံးက လူတွေ ကျနော် ဘယ်သူ့ကြောင့် ဒီမှာရောက်နေလဲဆိုတာ သိကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သင်္ကြန်တွင်းဆိုတော့ အားလုံးက ကိုယ့်ဇာတ်လမ်းနဲ့ကိုယ် အီနေကြတာရော၊ သောက်ထားတဲ့ အရှိန်လေးတွေနဲ့ရောဆိုတော့ ကျနော့်ကို သိပ်ဂရုစိုက်မနေကြပါဘူး။ ဒီတော့ ကျနော်လဲ လှုပ်ရှားရလွယ်ပြီး မျိုးသင်္ကြန်ကို ကျူ ဖို့တော်တော် အဆင်ပြေသွားတယ်။

နောက်ထပ် အချိန်နှစ်နာရီလောက် ကြာပြီးတဲ့ အချိန်မှာ ကျနော်တို့နှစ်ယောက်ရဲ ့ ရင်းနှီးမှုဟာ အများကြီး တိုးတက်သွားကြပြီ။ ခေတ်ကြီးကိုက အင်တာနက်ခေတ်လေ။ ဒီလောက်မြန်တာ အဆန်းမဟုတ်လောက်ပါဘူးနော် .. ဟုတ်တယ်မှတ်လား ကိုယ့်ဆြာတို့ ..

“သင်္ကြန် .. ပိုက်ကိုင်ထားရတာ ညောင်းလား .. “
“သိပ်မညောင်းပါဘူး .. ဘာဖြစ်လို့လဲ ကိုမောင် .. “
“ညောင်းတယ်ဆို .. ကိုယ်နောက်ကနေ ထိန်းကိုင်ပေးထားမလို့လေ .. “
“အော် .. ဒီလိုလား … ဒါဆိုလဲကောင်းတာပေါ့ “

ခွင့်ပြုချက်ရမှတော့ ကျနော်လဲ မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ လှုပ်ရှားပစ်လိုက်တာပေါ့။ သူ့နောက်ကနေ သိုင်းဖက်လိုက်ပြီး သူကိုင်ထားတဲ့ ရေပိုက်ခေါင်းကိုလဲ လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဖိကာ အုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ သဘောကတော့ သူ့ကို ရင်ခွင်ထဲသွင်းပြီး ဆွဲဖက်လိုက်တာပေါ့။ မျိုးသင်္ကြန်ရဲ ့ နောက်ကျောပိုင်းနဲ့ ကျနော့်ရဲ ့ရှေ့ပိုင်း ထိကပ်မိသွားရော။ သူ့တင်လုံးလုံးလေးနဲ့ ကျနော့်ရဲ ့ဆီးစပ်လဲ အောက်ပိုင်းမှာ ကပ်ပွတ်နေတာပေါ့။ ဒါတွင်ပဲလားဆိုတော့ မဟုတ်ဘူး။ ကျန်သေးတယ်။ ကျနော်က သူ့လက်မောင်းသားလေး နှစ်ဖက်အောက်ကနေ လျှို ပြီးမှ ရေပိုက်ကို ကိုင်ထားတာဆိုတော့ မျိုးသင်္ကြန် ရင်သားမို့မို့လေးတွေနဲ့ ကျနော့်လက်မောင်းက ပွတ်တိုက်နေသေးတာလေ။

ကိုယ်ချင်း ဒီလောက် ထိကပ်ပြီးပွတ်တိုက်ပါများမှတော့ ကျနော့် အငယ်ကောင်က ဘယ်နေနိုင်တော့မလဲ။ ဘောင်းဘီထဲကနေ ခုန်းခုန်းကြီး ထလာပါရော။ မျိုးသင်္ကြန်က ရှေ့ကို ရုန်းမထွက်သွားပဲ တောက်လျှောက်ကပ်ပေးထားလို့သာ တော်တော့တယ်။ မဟုတ်လို့ လူချင်းကွာသွားတယ်ဆိုရင် ကျနော့်အောက်ပိုင်းက ကောင်ကြီး ငေါထွက်နေတာ အသိသာကြီးရယ်။ လက်ဆော့ပြီး ဒုံပတ်ရိုက်တဲ့ကောင်နဲ့ တွေ့ရင် အင်တာနက်ပေါ်တောင် ပြန့်သွားနိုင်သေး .. ဟီး  ;D။ အခုတောင် မျိုးသင်္ကြန်ကို နောက်ကဖက်ထားပြီး အပြတ်ကဲနေတာကို ရိုက်သွားကြတဲ့ သူများ ရှိချင်ရှိနေမလား မသိဘူး။ ပြောလို့မရဘူး။ ရှိချင်လဲ ရှိမှာပဲ။ အလန်းစား ကောင်မလေး တစ်ယောက်နဲ့ အဖြောင့်သား ကောင်လေးတစ်ယောက် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပွေ့ဖက်ထားကြတယ်ဆိုတာ သင်္ကြန်တွင်းမှာတော့ အတော်ကြည့်ကောင်းတဲ့ မြင်ကွင်း ဖြစ်နေမှာပဲလေဗျာ ..

ပထမဦးဆုံးနေ့မှာတင် ကျနော် တော်တော်အခြေအနေကောင်းသွားတယ်လို့ ဆိုလို့ရမယ်။ ကောင်းဆို ညဘက် မဏ္ဍပ်သိမ်းတဲ့အချိန်မှာ မျိုးသင်္ကြန်ကို အိမ်ပြန်လိုက်ပို့ဖို့ပါ ပါမစ်ရလိုက်တာကိုး။ မျိုးသင်္ကြန်တို့ အိမ်က ကန်တော်ကြီး ပတ်လမ်းကနေဆို သိပ်အဝေးကြီးမှာ မဟုတ်ဘူး။ လမ်းလျှောက်သွားလို့ရတဲ့ အနေအထားပဲ ရှိတယ် ဆိုကြပါစို့။ မျိုးသင်္ကြန် အစ်မဝမ်းကွဲဖြစ်တဲ့ မပုံ့ကလဲ သောက်ထားတဲ့ ယစ်ရွှေရည် အရှိန်နဲ့ မှန်နေတာပဲလား ဘာလားတော့ မသိဘူး။ အခုကျမှ သဘောတွေ စွတ်ကောင်းနေတယ်။ ကျနော် မျိုးသင်္ကြန်ကို အိမ်ပြန်လိုက်ပို့လိုက်မယ်ဆိုတော့ အတင်းအကြပ် တားနေတာ မရှိရှာဘူး။

ကျနော်တို့နှစ်ယောက် တူယှဉ်တွဲပြီး ထွက်လာကြတယ်။ မဏ္ဍပ်ပေါ်မှာတုန်းက နှစ်ယောက်သား ပွေ့ဖက်ပြီး ကဲခဲ့ကြပေမယ့် အခုအချိန်မှာတော့ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး နဲနဲ ရှိန်နေသလို ဖြစ်နေကြတယ်။ မြူးကြွတဲ့ သင်္ကြန်တေးသံတွေရဲ ့ ပံ့ပိုးမှုက မရှိတော့သလို၊ ဟေးလားဝါးလားနဲ့ ကခုန်အော်ဟစ်နေကြတဲ့ လူထုလဲ မရှိတော့ဘူးကိုး။ ဒါပေမယ့် နှစ်ယောက်သား ရင်ထဲမှာ တစ်ဦးပေါ်တစ်ဦး တပ်မက်စွဲလန်းမှုကတော့ ရှိနေဆဲပါပဲ။ ကျနော် သိပါတယ် .. မျိုးသင်္ကြန်ရဲ ့အနေအထားဟာ အရိုင်းလေး မဟုတ်လောက်ဘူး။ သူ ကျနော့်ကို ဘယ်လောက်ကြီး သဘောကျတယ်ပြောပြော၊ သင်္ကြန်တွင်း ဇာတ်လမ်း လုပ်ချင်တယ်ပြောပြော သူ့မှာ ဇမရှိရင် ဒီလိုမျိုးအဆင့်ထိရောက်အောင်တော့ အထာပေးမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။

ဒါပေမယ့် ဒါတွေက ကျနော့်အတွက် အရေးမကြီးပါဘူး။ ကျနော်သိတာက အခုအချိန်မှာ ကျနော် သူ့ကို တွယ်တာနေတယ်။ တွယ်တာချင်စရာကောင်းတဲ့ အချက်တွေလဲ မျိုးသင်္ကြန်ကိုယ်ပေါ်မှာ ပြည့်နေတယ်။ ဘယ်အနေထားက ဘာဆိုတာလဲ အချိန်နာရီတော်တော်များများ ပွတ်သပ်ပြီးနေခဲ့ရလို့ ကောင်းကောင်းသိနေပြီ။ အဝတ်အစားတွေ ခံနေသေးတာပဲ ရှိတာ။ သူရော ကိုယ်ရော တစ်ယောက်ရဲ ့အတိုင်းအထွာကို တစ်ယောက်က သိနေကြပြီ။ အဲ .. ကျနော် မသိသေးပဲ ကျန်နေတာက နီထွေးထွေး နှုတ်ခမ်းလေး တစ်ခုသာ ..။

"သင်္ကြန် .. "
"ပြော .. ကိုမောင် "

တူယှဉ်တွဲလျှောက်လာရာက မှောင်ရိပ်တော်တော်ကျတဲ့ နေရာလေးတစ်ခုအရောက်မှာ သူမလက်ကို ဆွဲပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင်ဖြစ်အောင် လှည့်လိုက်တယ်။ မျိုးသင်္ကြန်က ကျနော် ဘာစကားပြောမှာလဲဆိုတာကို ငဲ့လင့်နေတဲ့ သဘောနဲ့ ကျနော့်ကို မော့မော့လေးကြည့်နေတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျနော် ဘာစကားမှ ထွေထွေထူးထူး ဆိုမနေပါဘူး။ စကားပြောတာထက် ထိရောက်တဲ့ အပြုအမူတစ်ခုကို ကျင့်သုံးလိုက်တယ်။ တခြားတော့ မဟုတ်ဘူး။ သူ့ခါးကျင်ကျင်လေးကို လက်နဲ့ဆွဲဖက်ပြီး နှုတ်ခမ်းနီထွေထွေးလေးကို ငုံနမ်းလိုက်တာ။ ပြွတ်ခနဲ မြည်သွားတဲ့ မတိုးမကျယ်အသံနဲ့အတူ နွေးထွေးအိစက်တဲ့ အတွေ့က ရင်ထဲကို ကူးစက်သွားတဲ့အခါ နှစ်ယောက်စလုံးရဲ ့ဘယ်ဘက်ရင်အုံဟာ ထိန်းမရနိုင်အောင် တုန်ခါလာတော့တယ်။

မျိုးသင်္ကြန်ရဲ ့နှုတ်ဖျားက "အို"လို့ အမျိုးအမည်တပ်ရမယ့် အသံလေး ထွက်ကျလာတယ်။ ပြီးတော့ ကျနော့် ရင်ဘတ်ကို သူ့လက်နှစ်ဖက်နဲ့ တွန်းထုတ်တယ်။ ဒါပေမယ့် ကျနော် သူ့ကိုလွှတ်ပေးဖို့ ဆန္ဒမရှိတော့ဘူး။ လူသွားလူလာ ဖြစ်နေသေးတဲ့ လမ်းဘေး ဆိုတာသိပေမယ့် လောလောဆယ်မှာ လူရှင်းနေတာရယ်၊ ကျနော်တို့နှစ်ယောက် ရှိနေတဲ့ နေရာမှာ အမှောင်ကလဲ တော်တော်ထူနေတာရယ်ကြောင့် ရှေ့ဆက်တိုးဖို့ပဲ ဆုံးဖြတ်ထားလိုက်တယ်။ နောက်ပြီး ဒီလိုအချိန်မှာမှ လွှတ်ပေးလိုက်ရင် ကျနော့် ည့ံရာကျသွားမယ်လေ ...။

နမ်းတယ် .. မွမွလေးနမ်းတယ် .. ဖိနမ်းတယ် .. စုပ်နမ်းတယ် .. လျှာဖျားလေးနဲ့ ပတ်ရစ်တယ် ..

ကျနော်ရော သူရော အသက်ရှူသံတွေ ပြင်းလာတဲ့အထိပဲ။ မျိုးသင်္ကြန်ရဲ့ ကိုယ်လုံးလေးဟာ တောင့်တောင့်လေး ဖြစ်နေရာကနေ တဖြေးဖြေးချင်း ကျနော့်ရင်ခွင်ထဲ ပျော့နွဲ့ပြီး တိုးကပ်လာပါရော။ ကျနော့်ရင်ဘတ်ကို အတင်းတွန်းထုတ်တဲ့ လက်နှစ်ဖက်ဟာလဲ အခုကျတော့ နေရာပြောင်းပြီး လည်ဂုတ်ကို သိုင်းဖက်တဲ့အထိ ဖြစ်သွားတယ်။

ကိုယ်ချင်း ပိုပြီးပူးကပ်သွားမှုနဲ့အတူ နို့လုံးလုံးလေး နှစ်ခုဟာလဲ ကျနော့်ရင်အုပ်နဲ့ ပွတ်တိုက်နေပါရော။ ကျနော့်စိတ်တွေ ဆူဝေတက်လာတာများ ပေါင်ကြားက ကောင်ဟာ မြွေနဂါးလို အလိုလို ခေါင်းထောင်လာတာသာ ကြည့်တော့။ မျိုးသင်္ကြန်က ခြေဖျားထောက်ပြီး ကျနော့်လည်ဂုတ်ကို ခိုတွဲထားတာဆိုတော့ သူမရဲ ့ ရွှေတြိဂံနေရာလေးနဲ့ ကျနော့်ဟာက ကွက်တိကို သွားထောက်နေတယ် (ပုံမှန်အတိုင်းသာဆို ကျနော်တို့နှစ်ယောက်အရပ် ကွာခြားမှုကြောင့် ကျနော့်ဟာက သူ့ဆီးခုံထိပ်ပိုင်းပဲ ထောက်နေရမှာလေ)

"ကိုမောင် .. တော်တော့ကွာ "
သူ့ခါးကို တင်းတင်းဖက်ထားတဲ့ ကျနော့်လက်တစ်ဖက်က နေရာရွှေ ့ပြီး နို့လုံးလုံးလေးတစ်ဖက်ကို တီရှပ်ပေါ်က အုပ်ကိုင်လိုက်တဲ့အချိန် မျိုးသင်္ကြန်က ရှုံ ့မဲ့မဲ့ မျက်နှာလေးနဲ့ ကျနော့်ကို အတင်းတွန်းထုတ်တယ် (မချင့်မရဲ ဖြစ်နေတဲ့ သဘောပါ)။ ကျနော်က မျိုးသင်္ကြန်ကို တင်းတင်းဖက်ထားတာ မဟုတ်တဲ့အခါဆိုတော့ သူအရုန်းမှာ လူချင်းအနည်းငယ် ကွာသွားတယ်။

"သင်္ကြန် .. ကိုယ့်ကို စိတ်ဆိုးသွားလား .."
"ဆိုးတာပေါ့ .. ကိုမောင်က လူဆိုးပဲ ... ဘာမပြော ညာမပြောနဲ့ လူကို ဆွဲနမ်းတာကိုး .." (အပြစ်တင်သလို ပြောနေပေမယ့် မျိုးသင်္ကြန်ရဲ ့လေသံမှာ အပြစ်တင်တဲ့ မယ်လိုဒီ တစ်ခုမှ မပါဘူး .. မူသလို ချွဲသလို ပြောနေတာနဲ့တောင် တူနေသေးတယ်)
"ဒါဆို  ... ကိုယ်အခုပြောမယ် .. "

ကျနော် ကိုယ်ချင်းကွာသွားတဲ့ သူမရဲ ့လက်နှစ်ဖက်ကို ပြန်ဆွဲယူလိုက်တယ်။ မျိုးသင်္ကြန်ရဲ ့ကိုယ်နဲ့ ကျနော့်ကိုယ် ပြန်ပူးကပ်သွားတယ်။ မော့မော့လေး ဖြစ်လာတဲ့ မျက်နှာလှလှလေးကို ငုံ့ကြည့်ရင်း နှစ်ကိုကြား လေသံနဲ့ တစ်နေ့တာလုံးမှာ ပြောချင်နေတဲ့ စကားတစ်ခွန်းကို ဆိုမိတော့တယ်။

"သင်္ကြန်ကို .. ကိုယ်ချစ်တယ် .."
"ကိုမောင်ရယ် ..."

ဒီတစ်ခါ ပြန်ပြီးနမ်းတဲ့သူက ကျနော် မဟုတ်တော့ဘူး။ မျိုးသင်္ကြန်ရယ်။ ခြေဖျားလေးကိုထောက်၊ မျက်နှာလေးကို မော့ပြီး ကျနော့်နှုတ်ခမ်းကို ဖိပြီးတော့ကို နမ်းလိုက်တာ။ အကြာကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ သူမရင်ထဲမှာ ရှိတဲ့ အဖြေကို အသိအမှတ်ပြု ပြန်ပေးယုံလောက်ပဲ။ ကျနော့် နှုတ်ခမ်းတွေပေါ်က နူးညံ့တဲ့ အရသာလေး ပြန်ခွာသွားတဲ့ အချိန်မှာ ရင်ထဲ ဟာခနဲ ဖြစ်ပြီး ကျန်ခဲ့တယ်ဗျာ။ ကျနော် မရတော့ဘူး။ ဒီကောင်မလေးကို တအားချစ်ချင်နေပြီ။

"သင်္ကြန် .. ကိုမောင်တို့တွေ အေးဆေးတွေ့လို့ ရနိုင်မလား .. နမ်းရတာ အားမရဘူးကွာ "
"အာ .. ကိုမောင်နော် .. သင်္ကြန့်ကို ဘယ်လိုထင်နေလို့လဲ .. "

ဘယ်လောက်ပဲ ရဲတယ်ပြောပြော မိန်းကလေးတွေဟာ ဒီလိုမျိုးအဆင့်ရောက်ရင် ဒီစကားမျိုးတော့ အနည်းနဲ့အများ ပြောကြတာပဲလေ။ ဒါကို ကျနော် ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။ ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ အဖြေတတ်ပြီး ကိုယ်လိုချင်တာရောက်အောင် ခေါ်သွားဖို့ လမ်းကြောင်းတတ်ဖို့ ကောင်းကောင်းလိုတယ်။ စကားပြောတဲ့ လေယူလေသိမ်းရော၊ အမူအယာရော အရေးကြီးတယ်ဗျ။

"ဘယ်လိုမှ မထင်ပါဘူး .. ကိုမောင့်ကို အရမ်းချစ်တဲ့ ကောင်မလေးလို့ပဲ မြင်တာပါပဲ .. "
"အဲဒီတော့ ..." (ကျနော့်အဖြေကို သဘောကျသွားတဲ့ဟန်နဲ့ ပြုံးသွားပြီး မျက်ဆံနက်လေးကို ဒေါင့်ကပ်ပြီး ကြည့်တယ်)
"အဲဒီတော့ ကိုမောင်ကလဲ သင်္ကြန့်ကို ဘယ်လောက်ချစ်လဲဆိုတာ ပြချင်တာလေ .."
"တကယ်လား .."
"တကယ်ပေါ့ "
"ဘယ်လို ပြမှာလဲ ..."
"ကိုမောင်က ပါးစပ်နဲ့ မပြောချင်ဘူး .. လက်တွေ့ပဲ ပြချင်တာ .. သင်္ကြန် စိတ်ပါတယ်ဆိုရင်လေ .. "
"အင်း .. ပြီးရော .."

စကားပြောရင်းနဲ့ လျှောက်လာတာဆိုတော့ မျိုးသင်္ကြန်တို့ လမ်းထိပ်နား ရောက်မှန်းမသိနဲ့ ရောက်လာခဲ့တယ်။ မျိုးသင်္ကြန်က လမ်းထဲထိတော့ လိုက်မပို့နဲ့ဆိုလို့ ကျနော် မပို့တော့ပါဘူး။ လမ်းထိပ်မှာပဲ လူရှင်းတဲ့အချိန် သူမနဖူးလေးကို သာသာလေးနှုတ်ဆက်နမ်းပြီး ကျနော် အိမ်ပြန်လာခဲ့တယ်။ မနက်ဖြန်အတွက်တော့ အချိန်းအချက် လုပ်ထားလိုက်တယ်။ မဏ္ဍပ်သွားဖို့အတွက် ကျနော် သူ့ကို လာခေါ်မယ်ပေါ့။ သူကလဲ မငြင်းပါဘူး။ လာခေါ်တဲ့ .. မဏ္ဍပ်မှ မဟုတ်ဘူးနော်ဆိုပြီး မျက်စလေးချီပြီး ပြောသွားသေးတယ်။ ဒီလောက်ဆို ကျနော် သဘောပေါက်ပါတယ်။ ခေတ်ယောကျ်ားလေးပဲ။ ဘယ်အထာက ဘာဆိုတာ သိနေတယ်လေ။ ကျနော် လက်တွေ့ပြမယ်ဆိုတဲ့ဟာကို သူ စိတ်ဝင်စားနေပြီဆိုတာ။

ကျနော်ကိုယ်တိုင်လဲ ပြောရမယ်ဆို မနက်ဖြန်အတွက် အစီအစဉ် ရှိပါတယ်။ လှုပ်ရှားမှ မုန့်စားရမှာဆိုတော့ ခပ်တင်းတင်းပဲ ကျားကွက်ရွှေ ့ရမယ်။ တန်းပြီး ကင်းဝင်ချင်လဲ ဝင်မယ်။ မဟုတ်လဲ တခြားအကွက် ပြန်ရွှေ့တာပေါ့။ ကြောက်ရင်လွဲ ရဲရင်မင်းဖြစ်လို့ ဆိုထားတယ်မဟုတ်လား။ မျိုးသင်္ကြန်လို ကောင်မလှလှလးတစ်ယောက်ကို အပိုင်သိမ်းဖို့ လက်နှေးနေရင်တော့ မဖြစ်ဘူးလေ။

တကယ်လဲ သင်္ကြန်အတက်နေ့မှာ ကျနော် အပြတ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်တယ်။ တစ်မနက်ခင်းလုံး ရေပက်ရင်းနဲ့ ပွတ်သပ် နှိုးဆွထားလိုက်တာ အဟုတ်အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ဟိုလိုမလုပ်ရပဲနဲ့တောင် မျိုးသင်္ကြန်က တစ်ချီ ပြီးသွားတယ်ဆိုပဲ (ဒါက နောက်ပိုင်းမှ သူပြန်ပြောလို့ သိရတာ)။ ကျနော်ကိုယ်တိုင်လဲ ညီတော်မောင်က တောက်လျှောက်တင်းပြီး အရှိန်တက်နေတာ ဘောင်းဘီကို ရေတွေစိုနေလို့သာ တော်တော့တယ်။ မဟုတ်ရင် စိမ့်ထွက်နေတဲ့ အရည်ကြည်တွေနဲ့ ဘောင်းဘီရှေ့ပိုင်းသား ကွက်စိုနေတာ အသိသာကြီးဖြစ်နေမှာ။

"သင်္ကြန် .. ကိုယ်တို့တွေ တစ်နေရာ သွားရအောင်ကွာ .. မပုံ့ကို ညနေ မပက်တော့ဘူးလို့ သွားပြောလိုက် .."
"ကောင်းပါ့မလား ကိုမောင်ရာ .."

အူတူတူ အင်တင်တင် ဖြစ်နေတဲ့ ကောင်မလေးကို ကျနော် နားနားတိုးကပ်ပြီး နှစ်ကိုယ်ကြားလေသံနဲ့ စကားတစ်ခွန်းပဲ ပြောလိုက်တယ်။ မျိုးသင်္ကြန် နောက်ထပ် ဘာမှ စျေးဆစ်မနေတော့ပဲ ကျနော့်ဘေးကန လှစ်ခနဲ ပြေးထွက်သွားတာပဲ။ တအောင့်လောက်နေတော့ မချိုမချဉ် မျက်နှာနဲ့ ကျနော့်နား ပြန်ရောက်လာတယ်။ တခြားသူ မမြင်အောင် ကျနော့်ကို မျက်စိတစ်ဖတ် မှိတ်ပြတယ်။ ပြီးတော့ လက်ချောင်းလေး နှစ်ချောင်းထောင်ပြပါလေရာ ...။

သူဘာပြောချင်လဲဆိုတာ ကျနော်က သိနေတော့ ကျနော့်လဲ လက်မနဲ့ လက်ညိုးကို ၀ိုင်းဝိုင်းလေးဖြစ်အောင် ဆက်ပြလိုက်တယ်။ ဇာတ်နိပါတ်ထဲကလို မင်းသားနဲ့ မင်းသမီး လက်ဟန်ပြပြီး ဉာဏ်စမ်းနေတာ မဟုတ်ပါဘူး ဆြာတို့ရယ်။ ကျနော်တို့ ဆိုလိုချင်တာက ရိုးရိုးလေးပါ။ မျိုးသင်္ကြန် တောင်းဆိုတဲ့ အနည်းဆုံး နှစ်ခါနော်ဆိုတာကို ကျနော်က အိုကေလို့ ပြန်အဖြေပေးလိုက်တာလေးရယ်ပါ ...  ;) ;)

ကျနော် ညကတည်းက ဘွတ်ကင်လုပ်ထားတဲ့ ဟိုတယ်ကိုရောက်တော့ ကြိုတင်စာရင်းပေးထားလို့သာ တော်တော့တယ်။ မဟုတ်ရင် အခန်းရမယ့်ကိန်း မမြင်ဘူး။ ကိုယ်လိုသူလို အတွဲတွေက အများသားပဲ .. ဟီး  ;D။ အဲဒါကြောင့်နေမှာ တစ်ခုသော သင်္ကြန်တွင်းတုန်းက ရှိုးပွဲလုပ်တဲ့ မဏ္ဍပ်တစ်ခုမှာ လာကြည့်တဲ့ ရွှေပွဲလာပရိသတ်ကို ကွန်ဒုံး ဗူးလိုက်ဝေတယ်ဆိုတာ (မဏ္ဍပ်နာမည်တော့ သေချာ ကျနော် မမှတ်မိဘူး .. ဒီထဲမှာ သိတဲ့သူလဲ ပါချင်ပါကြမှာပါ)။

ဟိုတယ်မှာ အတွဲတွေများနေတာ တစ်ခုတော့ ကျနော်တို့အတွက် ကောင်းတယ်လို့ဆိုရမယ်။ ဘယ်သူမှ ကိုယ့်ကို ဂရုတစိုက် ကြည့်နေတာ မဟုတ်တော့ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်မနေရဘူးပေါ့ဗျာ။ ရုပ်တည်ကြီးနဲ့ လက်ချင်းတွဲ ဝင်သွားလိုက်ယုံပဲကိုး ... :P :P ။

"ကိုမောင် .. သင်္ကြန်ကို ချစ်တယ်နော် .."
"ချစ်တာပေါ့ကွာ .. ဘယ်လိုချစ်ကြောင်း ပြမလို့ကို ဒီခေါ်လာတာပဲ ဟုတ်စာ .. "
"သွား .. သိဘူး ... ခစ် ခစ် "

အခန်းတံခါးဖွင့်ပြီး ဝင်လျှင်ဝင်လိုက်ခြင်းပဲ မျိုးသင်္ကြန်ရဲ ့ကိုယ်ကလေးကို ပွေ့ဖက်ပြီး အငမ်းမရ နမ်းပစ်လိုက်တယ်။ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ မြင်နေရတဲ့ ခုတင်နှစ်လုံး ရှိရာကိုတောင် လျှောက်မသွားနိုင်တော့ဘူး။ တစ်နေ့နဲ့တစ်ပိုင်း လုံးလုံး တောက်လျှောက် တင်းပြီးဆာနေခဲ့ရတဲ့ စိတ်က လွတ်ထွက်သွားတာလေ။ နှစ်ယောက်သား လွတ်လွတ်ကျွတ်ကျွတ် ဖြစ်ပြီဆိုတာနဲ့တင် ပွင့်ထွက်သွားတာ။ ကျနော့်ရဲ ့အားအရှိန်နဲ့ မျိုးသင်္ကြန်ရဲ ့ ကျောပြင်လေး အခန်းဝက နံရံနဲ့ ပြေးကပ်သွားတော့တယ်။

ကိုယ်ချင်းပူးတာနဲ့ နှုတ်ခမ်းချင်း ဖိကပ်ပြီး စုပ်နမ်းပစ်တာများ သူ့နှုတ်ခမ်းလေးတွေ ကျနော့်ဆီကို ပြုတ်ထွက်ပြီး ပါလာမလားတောင် ထင်ရတယ် (ကြမ်းတမ်းပြင်းထန်ပြီး မွတ်မွတ်သိပ်သိပ် ရှိပုံများ ပြောရမယ်ဆို နောက်တစ်ရက်မှာ မျိုးသင်္ကြန် နှုတ်ခမ်းနီကို အရောင်ခပ်ရင့်ရင့်ဆိုးရတဲ့ အထိပဲ)။ မျိုးသင်္ကြန်ကိုယ်တိုင်လဲ ကျနော့်အနမ်းရဲ ့Intensity လောက် မရှိပေမယ့် သူမ အားနဲ့ သူမတော့ ပြန်ပြီး နမ်းရှာတယ်။ ပါးစပ်ထဲ ဝင်ပြီး သောင်းကျန်းစပြုနေတဲ့ ကျနော့်လျှာကိုတောင် တစ်ချက်တစ်ချက် ပြန်ပြီး ပွတ်ဆွဲ ထိုးကစားနေသေးတာ ..။

"ကို ... အားးးး "
သူ့လည်တိုင်သား ဝင်းဝင်းလေးတွေကို နမ်းရင်း အောက်ဆင်းသွားရာက စိတ်မထိန်းနိုင်တဲ့အဆုံး ဖြူဖွေးနေတဲ့ ရင်ညွန့်သား အပေါ်ပိုင်းလေးကို ပြွတ်ခနဲ မြည်အောင် အတင်းစုပ်မိလိုက်တော့ မျိုးသင်္ကြန်ကိုယ်ကလေး ကော့တက်သွားရှာတယ် (အော် ပြောဖို့ မေ့နေ့လို့ဗျ .. ဒီနေ့ မျိုးသင်္ကြန် ဝတ်လာတာက တော်တော်လေး ပွင့်လင်းမြင်သာတဲ့ တီရှပ်ပန်းရောင်လေး .. ဘယ်လောက်တောင် ပွင့်လင်းမြင်သာလဲဆို အထဲက ဘရာရဲ ့ အပေါ်ဘက်ပိုင်း ဇာကွက်လေးတွေကိုတောင် ဖုံးမမိဘူးရယ် ... အဝကျယ်တဲ့ လည်ပင်းပေါက်ကြောင့် အထဲကဟာကို အတိုင်းသား မြင်နေရတယ်)။

အဲဒီမှာ အားမရသေးတဲ့ ကျနော် နောက်တစ်ချက် ထပ်စုပ်မယ်အလုပ် … မျက်လုံးလေး မှေးကျသွားတဲ့ မျိုးသင်္ကြန် .. အိပ်မက်က ကယောင်ကတမ်းနဲ့ နိုးလာသလို မျက်လုံးလေး ပွင့်လာပြီး ရင်ခွင်ထဲရောက်နေတဲ့ ကျနော့်ခေါင်းကို သူ့လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဆွဲထုတ်တော့တယ်။

"ကို .. အရမ်းမစုပ်နဲ့ .. အရာတွေ ထင်ကုန်မယ် .. အိမ်ကလူတွေ မြင်သွားရင် ခက်မယ် ..  "
"အင်း .. ကိုယ် စိတ်လွတ်သွားလို့ .. ဒါဆို လူမမြင်နိုင်တဲ့ နေရာပဲ ကစ်ပေးတော့မယ်နော် .. "
"ကိုမောင့် သဘောကွာ .. တအားဆိုးတယ် .. "

ကျနော် သူ့တီရှပ်လေးကို အောက်ခြေကနေ မပြီး ဆွဲချွတ်တော့ မျိုးသင်္ကြန်က အလိုက်သင့် လက်မြှောက်ပေးရှာတယ်။ တစ်မနက်လုံး တစ်ပိုင်းတစ်စ မြင်နေခဲ့ရတဲ့ အနီရောင်ရဲရဲ ဘရာလေးထဲက လုံးလုံးမို့မို့လေးတွေကို အခုကျတော့ အပြည့်အဝကို မြင်နေရပြီ။ ကိုယ့်ငါးချဉ်မို့ ကိုယ်ချဉ်တာတော့ မဟုတ်ဘူး။ ရက်ရက်စက်စက်ကို လှတယ်ဗျာ။ မို့ဝန်းတင်းမာပြီး မောက်ကြွနေတာများ ဘရာထဲကနေ ရုန်းထွက်နေတဲ့ သဘောတောင် ရှိတယ်။

ကြည့်ရင်းနဲ့ အသက်ရှူသံတွေ ပြင်းလာတဲ့ ကျနော် .. ကိုယ်ဝတ်ထားတဲ့ တီရှပ်ကို ခေါင်းပေါ်ကနေ မြန်မြန်ဆွဲချွတ်ပစ်လိုက်တယ်။ ကျနော် တီရှပ်ချွတ်နေတုန်းမှာ မျိုးသင်္ကြန်က သူမလက်ကို နောက်ပြန်ထားပြီး ဘရာရဲ ့ချိတ်ကို လှမ်းဖြုတ်လိုက်တော့ ကိုယ့်ဘောင်းဘီကို ဆက်ချွတ်ဖို့ ပြင်နေတဲ့ ကျနော် ဒုတိယအကြိမ်မြောက်အဖြစ် မှင်သက်သွားမိပြန်ရော။ တကယ်ဗျာ .. ။ မျိုးသင်္ကြန်ဟာ တချို့သော မိန်းကလေးတွေလို ဘရာအကူနဲ့မှ လှတာမဟုတ်ဘူး။ သူ့ပင်ကိုယ်အနေအထားနဲ့ကို တင်းရင်းမို့ထွတ် ဖြူဖွေးနေတာ။ ဆက်ဆီကျလှတဲ့ သူ့ကိုယ်လုံးနဲ့ ယှဉ်ရင်လဲ အရွယ်လေးတွေက လိုက်ဖက်တဲ့ အနေအထား ရှိသေးတာ။ မကြီးလွန်း၊ မသေးလွန်း၊ မပြားလွန်း၊ မကားလွန်းနေဘူး။

“အာ့ .. ရှီး ... ကျွတ် .. ကျွတ် .. “
ဘယ်ရတော့မလဲ။ တိုက်လေယာဉ်တစ်စင်း ဦးစိုက်ပြီး ဆင်းသလို ကျနော့်ရဲ ့ခေါင်းက သူ့ရဲ့ တောင်ပူစာနှစ်လုံးဆီ တရှိ်န်ထိုး သွားမိတာပဲ။ ခပ်စူစူလေး ဖြစ်နေတဲ့ နို့သီးခေါင်းလေးတစ်ဖက်ကို အသေစို့ပစ်မိတော့တယ်။ ဘယ်တွေ ညာတွေတောင် ရွေးမနေဘူး။ အဆင်ပြေတဲ့ တစ်ဖက်ကို အရင်ကောက်ဆွဲမိတော့တာ။ ဒါပေမယ့် ကျန်တဲ့တစ်ဖက်ကိုလဲ လျစ်လျူ တော့ ရှုမထားပါဘူး။ လက်တစ်ဖက်နဲ့ ကိုင်ပြီး နို့သီးလေးကို Tuning ညှိသလိုလုပ်၊ အိထွေးနေတဲ့ အသားတွေကိုတော့ ဂျုံနှယ်သလိုကို ကစားပေးလိုက်တယ်။ တစ်ဖက်ကို စို့နေတဲ့အချိန်မှာ တစ်ဖက်ကို လက်နဲ့ဆော့။ ပြီးတော့ ဟိုဘက်ဒီဘက်ပြောင်း နှစ်ခါ သုံးခါ လောက် အကူးအပြောင်းလုပ်လိုက်တာ မျိုးသင်္ကြန်ကိုယ်ကလေး ထွန့်ထွန့်ကို လူးလာပါလေရော ..

“ကိုမောင် .. အ .. ကိုမောင် ... တော် .. တော်ပြီ .. မစို့နဲ့တော့ ... ရပ် .. ရပ်တော့ “
“ဘာဖြစ်လို့လဲ သင်္ကြန်ရာ .. ဒီမှာ စို့ကောင်းနေတာကို “
“သိတယ် .. ကိုမောင် .. ဒါပေမယ့် သင်္ကြန်ဟာလေးတွေကို ကျိန်းနေပြီ .. တော်တော့နော် .. မဏ္ဍပ်မှာတုန်းက ကိုမောင် တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောတာပဲ လုပ်ပေးတော့ .. “

မကျေမချမ်းနဲ့ နို့စို့တာကို ရပ်ပေးလိုက်ရတဲ့ ကျနော် .. အဲဒီကျမှပဲ မျက်နှာက လငပုတ်ဖမ်းထားရကနေ လွတ်သွားသလို ဝင်းဝင်းကြီး ပြန်ဖြစ်သွားတော့တယ်။ ဟုတ်တယ်လေ။ မျိုးသင်္ကြန်ကို မဏ္ဍပ်ကနေ အပါခေါ်ထုတ်လာနိုင်တာ နှစ်ကိုယ်ကြားပြောလိုက်တဲ့ အဲဒီစကားကြောင့်။ တခြားတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဖုတ်ဖုတ်လေးကို ကောင်းကောင်းကြီး ပြီးတဲ့အထိ လျက်ပေးမယ်ဆိုတာ။ (ခင်ဗျားတို့လဲ ကိုယ့်ကောင်မလေး အင်တင်တင်ဖြစ်နေရင် အဲဒီလိုသာ ပြောပြီး ပင့်လာခဲ့ကြ .. အဆင်ပြေမှာ သေချာတယ်ဗျ .. ဟီး :P)

ပါးစပ်ထဲက လျှာကို အတောမသတ်နိုင်တဲ့ ကျနော် သိပ်ပြီး အချိန်ဆွဲမနေပါဘူး။ မျိုးသင်္ကြန်ရဲ ့ ကိုယ်လုံးအိအိလေးကို အသာပွေ့ထိန်းပြီး အနီးဆုံး ကုတင်နားခေါ်သွားလိုက်တယ်။ ကုတင်စွန်းနားရောက်တော့ သူမကို အပေါ်မတက်ခိုင်းသေးဘူး။ ကျန်နေသေးတဲ့ ဂျင်းဘောင်းဘီတိုလေးနဲ့ စိုတိုတိုဖြစ်နေတဲ့ အတွင်းခံ အနီလေးကို အရင်ချွတ်ပစ်လိုက်တယ်။ ဘုတ်စုလေးလို ပေါက်နေတဲ့ အမွှေးရှည်ရှည်လေးတွေရဲ ့အောက်က ချစ်စရာ အကွဲကြောင်းလေးဟာ ဒူးထောက်ပြီး ဘောင်းဘီကို ချွတ်ပေးနေတဲ့ ကျနော့်မျက်နှာနဲ့ တစ်တန်းတည်းကို ဖြစ်သွားပါရော ..

“လာ .. သင်္ကြန် .. လုံးဝအပေါ်ထိ ရောက်အောင် မသွားနဲ့ .. ဒီအစွန်းမှာ တင်ပါးတင်ပြီး ပေါင်နှစ်ဖက်ကို ထောင်ကားထားပေး .. “
“ဟုတ် ... ကိုမောင် .. “

နေရာကျပြီဆိုတာနဲ့ ကျနော်လဲ အကွဲကြောင်းလေးဆီ မျက်နှာကို ပြေးကပ်လိုက်တာပဲ။ အရင်ဆုံး နှုတ်ခမ်းသားခပ်ထူထူလေး နှစ်ခုကို ရွှတ်ခနဲ ဖိနမ်းလိုက်တယ်။ အီးခနဲ ညည်းပြီး မျိုးသင်္ကြန်ကိုယ်ကလေး တွန့်တက်သွားပါလေရော။ တင်ပါးနှစ်ဖက်က အငြိမ်မနေပဲ လိုက်ရွေ ့သွားလို့ ကျနော်လဲ မဖြစ်သေးဘူးဆိုပြီး လက်နှစ်ဖက်နဲ့ လှမ်းထိမ်းကိုင်ထားလိုက်တယ်။ ပြီးတာနဲ့ လျှာကို ကောင်းကောင်းကြီး အလုပ်ပေးတော့တာပဲ။ အကွဲကြောင်း တလျှောက် ချီတက်တယ်။ အပေါက်ဝလေးထဲ ထိုးပြီး ဝင်သွားတယ်။ ပုန်းပြီးအောင်းနေတဲ့ အစေ့လေးကို သွားရန်ရှာတယ်။ အစုံအစုံနဲ့ လုပ်ပေးလိုက်တာ တော်တော်လေး ကြာတော့ ကျနော့်ခေါင်းကို တင်းတင်းလာဆွဲပြီး မျိုးသင်္ကြန်ကိုယ်ကလေး ကော့တက်သွားပါလေရော။

ပြီးသွားပြီ ... တစ်ချီတော့ ကျနော် ပြီးအောင် လုပ်ပေးလိုက်ပြီ .. ရာခိုင်နှုန်း ငါးဆယ် အောင်မြင်သွားပြီပေါ့။ ကျန်တဲ့ ရာခိုင်နှုန်း ငါးဆယ်ကိုတော့ လျှာအစား ထိုးထိုးထောင်ထောင် ဖြစ်နေတဲ့ ကျနော့်ကောင်ကြီးကိုပဲ အလှည့်ပေးရမယ်။ မျိုးသင်္ကြန် အမောဖြေနေတုန်းမှာပဲ ကျနော့် ကိုယ်အောက်ပိုင်းမှာ ကျန်နေသေးတဲ့ဟာတွေကို ချွတ်ပစ်ရတယ်။ ကိုယ်ပေါ်မှာ ပြောင်တလင်းခါသွားလို့ ကုတင်ပေါ်အမြန်တက်၊ သူ့ကိုယ်လဲ ကုတင်အပေါ်ခြမ်းဘက် ရောက်အောင် အသာလေးဆွဲခေါ်၊ ဟန်ကျပြီဆိုတာနဲ့ ခပ်ကားကားလေး ဖြစ်နေတဲ့ သူ့ပေါင်တန်နှစ်ခုကြား မိုးတိုးမတ်တပ်ကောင်နဲ့ အတူ နေရာဝင်လိုက်တယ်ဆိုပဲ မျက်လုံးလေး မှေးတေးတေးနဲ့ ကြည့်နေတဲ့ မျိုးသင်္ကြန်က ကျနော့်ကို စကားတစ်ခွန်းလှမ်းပြောတယ်။ အဲဒီစကားကြားတဲ့ ကျနော် ... ဘာမှတောင် မလုပ်ရသေးဘူး .. ပြီးချင်သလိုတောင် ဖြစ်သွားလို့ ကိုယ်ကောင်ကြီး အရင်းကို လက်နဲ့တင်းတင်းညှစ်ထားလိုက်ရသေး ..

“ကိုမောင် .. ဖြေးဖြေးထည့်နော် .. သင်္ကြန်ဟာလေးက ကျဉ်းကျဉ်းလေး “ တဲ့ ဗျာ

တကယ်လဲ ကျဉ်းတယ်ဆိုတာ ထိပ်ဖူးကို မနည်းကြိုးစားပြီး ထည့်လိုက်ရတဲ့ ကျနော် .. ကောင်းကောင်းကြီး သိတာပေါ့။ ဗြွတ်ခနဲ မြည်ပြီး လိင်တန်ထိပ်ပိုင်း ဝင်သွားတဲ့ အချိန်မှာ သူမကျောကလေး ကော့တက်သွားသလို ကျနော့်ဗိုက်ကိုလဲ လက်ကလေးနဲ့ လာတွန်းထားသေးတာ။ ဒါပေမယ့် အဲဒီတစ်ချက်ပါပဲ။ ခေါင်းဝင် ကိုယ်ဆန့်ဆိုသလို နောက်ပိုင်းတွေတော့ သိပ်ကြီး ခဲရာခက်ဆစ် ဖြစ်မနေပါဘူး။ ဒါတောင်မှ တဘရိ်တ်ထဲ ထည့်လို့ရတာတော့ မဟုတ်ဘူးဗျ။ တဆင့်ချင်း တိုးသွားရတာ။

“ကိုမောင် .. ကြပ်တပ်တပ်ကြီးကွာ … တမျိုးကြီးပဲ “
“ခနလေးပါကွာ .. တော်ကြာနေ … အဆင်ပြေသွားမှာ “
“အင်း … ဒါဆို အဆင်ပြေအောင် လုပ်ပေးတော့ “
“လုပ်ပေးမယ် .. သင်္ကြန် မခံနိုင်ရင်သာ ပြော .. “
“ဟုတ် .. အ လာ လား “

ကျနော်လဲ ရမလားဆိုပြီး လိင်တန်ကို ပြန်ဆွဲထုတ်၊ ထိပ်ဖူးကိုသာချန်၊ ပြီးတာနဲ့ တစ်ချက်ဆောင့်ချလိုက်တာ မျိုးသင်္ကြန်လက်ကလေး နှစ်ဖက် ကျနော့်လက်ဖျံတွေကို တင်းတင်းလေး လာဆုပ်ရတဲ့ အထိ ဖြစ်သွားတာပဲ။

“ကိုမောင် .. အဲ့လို အရမ်း မလုပ်နဲ့ဦး .... သာသာလေးပဲ လုပ်ဦးကွာ.. “
အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် အဲဒီအချိန်မှာ ကျနော် တော်တော်ထန်နေပြီ၊ စိတ်ရှိလက်ရှိကို ဝုန်းပစ်လိုက်ချင်တာ။ နောက်ပြီး မျိုးသင်္ကြန်ဟာ အစိမ်းလေး မဟုတ်ဘူးဆိုတာ အဆုံးထိကို ဘာမှ အတားအဆီး မရှိပဲ ဝင်သွားကတည်းက သိပါတယ်။ ဆက်တိုက် ဆောင့်ပစ်လိုက်လဲ ရတော့ရမှာပါ။ ဒါပေမယ့် သူ့ကို တစ်နပ်စား ကြံတာလဲ မဟုတ် (One night stand မဟုတ်ဘူး)၊ ရင်ထဲက တွယ်တာသွားမိတာလေ။ မေသင်္ကြန်ဆိုတာ ဘယ်ရောက်လို့ ဘယ်ပေါက်နေတယ် မသိသေးတဲ့ အချိန်မှာ မျိုးသင်္ကြန်က ကျနော့်ဆီကို အချစ်တွေ ပြန်ဖန်ဆင်းပေးဖို့ ရောက်လာခဲ့တာ မဟုတ်လား။ ဒီတော့ အတူတူ ချစ်ပွဲဝင်ကြတယ်ဆိုပေမယ့် နာနာကျင်ကျင် ဖြစ်အောင်တော့ မလုပ်ရက်ဘူးရယ်။ ဘယ်လောက်ပဲ ထန်တယ် ပြောပြော၊ ချစ်တဲ့စိတ်ကလေးက ရှိနေတာကိုး …

အဲဒါနဲ့ပဲ စိတ်ဇောကို ထိန်းတဲ့အနေနဲ့ အဆုံးထိထည့်ထားတဲ့ကောင်ကို ပြန်မထုတ်ဘူး။ ကိုယ်ကိုသာ သူ့အပေါ်မှောက်ချပြီး နှုတ်ခမ်းလေးတွေကိုပဲ ဖိပြီး နမ်းလိုက်တော့တယ်။ သူ့ကို ဖိထားသလို ဖြစ်နေတော့ နို့လုံးလုံးလေးတွေနဲ့ ကျနော့်ရင်ဘတ်ကတော့ ပွတ်တိုက်နေတာပေါ့။ တစ်ချက်တစ်ချက် ကိုယ်တွေ လူးလွန့်နေတဲ့အချိန် ဖြစ်ချင်ရင် သူ့နို့သီးလေးနဲ့ ကျနော့် နို့သီး သွားတောင် ပွတ်မိသေး။ လူကို ကြက်သီးမွေးညင်းထပြီး တရှိန်းရှိန်းတောင် ဖြစ်မိတယ်ဗျာ။ မျိုးသင်္ကြန်လဲ ကျနော့်လိုပဲ ဖြစ်တယ်နဲ့တူတယ်။ ခနကြာတော့ မအောင့်နိုင်တဲ့ အသံလေးနဲ့ ပြောရှာတယ်။

“အင် … အင်း … ကို မောင် …. လုပ်တော့ကွာ … ငြိမ်မနေနဲ့တော့ “
ဒါကို စောင့်နေတဲ့ ကျနော်လဲ “ဟုတ်“ လို့ တစ်လုံးထဲ ပြောပြီး ကိုယ်ပေါ်ဖိထားရာက ခွာ၊ ထထိုင်ပြီး နေရာယူလိုက်တော့တာပဲ။ တစ်ဖက်တစ်ချက်ကားထားတဲ့ မျိုးသင်္ကြန် ပေါင်လုံးလေး နှစ်ဖက်ကိုတောင် အရင်းက ပွေ့မပြီး ပခုံးပေါ် ထမ်းတင်လိုက်သေး။ ပြီးတာနဲ့ တစ်ချက်ချင်း စဆောင့်ရင်း အရှိန်ကို တင်သွားလိုက်တယ်။ တအိအိ တစီးစီးနဲ့ အဝင်အထွက် ဖြစ်နေလေတော့ ကောင်းချက်က နိုင်းလောက်က မဆင်းဘူး ကိုယ့်ဆြာတို့ရာ။

“အား … ကိုမောင် …. ထိတယ်ကွာ .. တအားပဲ … ကို .. အင်း “
ပေါင်တန်နှစ်ချောင်းကို စုပြီး ထိမ်းထားတာဆိုတော့ ဒီလိုအနေအထားမှာ သူ့ဖုတ်ဖုတ်လေးက တအားကျဉ်းနေတာလေ။ ဒီတော့ ကျနော့်ကောင် အဝင်အထွက် ဖြစ်တိုင်း အကုန်လုံးနဲ့ ပွတ်တိုက်တာဆိုတော့ သူရော ကိုယ်ရော ဖီလင်က တရှိန်ထိုး တက်လာတော့တယ်။ သူ့ညည်းသံရော၊ ကျနော့်ရဲ ့မာန်တင်းသံရော အပြိုင်အဆိုင် ကျယ်လာပါရော။

နောက်ထပ် လေးငါးဆယ်ချက်လောက် ဒီအတိုင်း ဆောင့်နေလိုက်သေးတယ်။ မျိုးသင်္ကြန်ဆီက “တအားဆောင့် .. ဆောင့်ပေးကွာ” ဆိုတဲ့ အသံလဲ ထွက်လာရော ကျနော်လဲ ဘာရမလဲ။ ပခုံးနဲ့ထမ်းထားတဲ့ ပေါင်တန်နှစ်ဖက်ကို အောက်ကို ညွှတ်ကျသွားအောင်ကို ဖိချလိုက်တယ်။ တော်သေးတယ်။ မျိုးသင်္ကြန်ရဲ ့အရိုးအဆစ်တွေက တော်တော်ပျော့ပျော့ပြောင်းပြောင်းမို့။ တစ်ချို ့မိန်းကလေးတွေဆို ဒါမျိုး မခံနိုင်ဘူးရယ်။ ခါးရိုးမျက်တာတွေ ဘာတွေ ဖြစ်တတ်တယ်။ မျိုးသင်္ကြန်ကတော့ ရင်ဘတ်နဲ့ ခြေတန်တွေ ထိလုနီးပါးအထိ ကွေးချလို့ရတယ်ဗျ ..

“အား …. ကို … ကိုမောင် … အီး “
သူ့တင်ပါးလေး မွေ့ရာပေါ်က လွတ်သွားတဲ့ အချိိန်မှာ အပေါ်က စိတ်ကြိုက် ထောင်းထည့်ရတာဆိုတော့ တစ်ချက်ဆို တစ်ချက် ထိထိရောက်ပဲ။ သိပ်တောင် မောင်းမထောင်းလိုက်ရပါဘူးဗျာ။ ကျနော့် ဖင်ကို အတင်းလက်နဲ့ လှမ်းကုတ်၊ “အာ့!! “ လို့ အကျယ်ကြီးအော်ပြီး ကော့တက်သွားတော့တယ်။ ဘာလဲဆိုတာကို သွားမေးနေစရာ မလိုပါဘူးဗျာ။ အထဲကို အဆုံးထည့်ထားတဲ့ ကျနော့်ကောင်ကို ပွစိပွစိ ညှစ်နေတာနဲ့တင် သိလိုက်ပြီ။ ရာခိုင်နှုန်း ၅ဝကနေ ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း အထိ အောင်မြင်သွားပြီးပေါ့ …။

ဒါဟာ ကျနော့်အတွက်တော့ ကျန်နေတဲ့ ခရီးကို ခြေကုန်ထုတ်ပြေးဖို့ သေနတ်ဖောက် အချက်ပေးလိုက်တာပဲပေါ့။ မျိုးသင်္ကြန်ရဲ ့ ပခုံးနှစ်ဖက်ကို လှမ်းဆွဲဖက်ရင်း ထိုးမွှေတဲ့နည်းနဲ့ပဲ ဖိကြိတ်ပြီး ဆော်ပစ်လိုက်တယ်။ သိပ်တောင် ကြာကြာ မမွှေနို်င်ပါဘူးဗျာ။ သူ့ဟာလေးက ညှစ်ညှစ်ပေးနေတာနဲ့တင် လေးငါးဆယ်ချက် အပြီးမှာ သုတ်ရည်တွေ ဗြစ်ခနဲ ပန်းထုတ််မိပါရော။ ကောင်းလိုက်တာများ တကိုယ်လုံး အကြောအချဉ်တွေထဲ စိမ့်သွားတဲ့ အထိပဲ။ ခြေမတွေ ဘာတွေများ ကွေးပြီး တက်သွားသလားတောင် မသိ ... ;)

…………………………………….

ပေကျံနေတဲ့ဟာတွေကို တစ်ရှူးနဲ့ သုတ်ပြီး ကျနော်တို့ တခြားကုတင်ပြောင်းပြီး ခန မှိန်းနေလို်က်တယ်။ ဟိုဘက်ကုတင်က နှစ်ယောက်သား ဖက်ပြီး အိပ်လို့ အဆင်မပြေတော့ဘူးလေ။ ကုတင်အလယ်မှာ အကွက်ကြီး ဖြစ်နေတာကိုး .. ဟီး  :P

"သင်္ကြန် .. ကို တစ်ခုပြောချင်တယ် "
"တစ်ခု မပြောနဲ့ .. နှစ်ခုပြော .. ကိုမောင်က နှစ်ခါ ပြီးအောင် လုပ်ပေးလို့ .. ခစ် .. ခစ် .. "
"ဟီး .... ဒါဆို ပြောမယ် .. ကိုမောင် .. သင်္ကြန်ကို မျိုး လို့ ခေါ်ချင်တယ်ကွာ .. ရမလား .. "

ကျနော့် စကားကြားတော့ မျိုးသင်္ကြန်က ရင်အုပ်တစ်ဖက်ပေါ် ခေါင်းတင်ပြီး မှောက်လျက်လေးလှဲထားရာကနေ ကျနော့်ကို မျက်နှာလေး မော့ကြည့်တယ်။ အကြည့်နက်နက်လေးတွေရဲ ့နောက်ကွယ်မှာ စူးစမ်းတဲ့ သဘောများ ပါနေလား မသိဘူး။

ကျနော် ဘာဖြစ်လို့ ဒီစကားပြောရလဲဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ နားလည်အောင် ပြောရမယ်ဆို မျိုးသင်္ကြန်က ကျနော်နဲ့ မေသင်္ကြန်ရဲ ့အကြောင်းကို မသိသေးဘူးဗျ။ မသိဆို ကျနော့်ကို သူယူဆထားတာက ကောင်မချောချောလေး ဖြစ်တဲ့ သူ့ကို မြင်မြင်ချင်း ကြိုက်လို့ ကုလားဖန်ထိုးပြီး လာကြွိုင်တယ်််လို့ ထင်ထားတာကိုး။ သိတယ်မှတ်လား သင်္ကြင်္န်ဇာတ်လမ်းပေါ့ဗျာ။

ကျနော်ကလဲ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် မေသင်္ကြန်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စကို ရှင်းမပြချင်ဘူး။ ခင်ဗျားတို့ပဲ စဉ်းစားကြည့်။ “ဟာ .. ငါတကယ်ချစ်တာ နင့်ကိုမဟုတ်ဘူး .. နင်နဲ့ နာမည်တူတဲ့ နောက်တစ်ယောက်ကို” လို့ သွားပြောကြည့်ပါလား။ ဘယ်ကောင်မလေးမှာ လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး။ နေရာမှာတင် ပါးပဲကွဲမလား၊ ခေါင်းပဲကွဲမလား .. တစ်ခုခုတော့ တစ်ခုခုပဲလေ။ ဒီတော့ ကျနော်လဲ ချောလဲရောထို်င်လုပ်ပြီး မေသင်္ကြန့် အကြောင်းကို စကား စမနေတော့ဘူး။

ဒါပေမယ့် အခုကျတော့ မျိုးသင်္ကြန်ကို သူများတွေ ခေါ်သလို သင်္ကြန်လို့ မခေါ်ချင်ဘူး။ ဒီနာမည်ကို ကျနော့်နှုတ်က ခေါ်ရတာ ရင်ထဲက ဒဏ်ရာကို ပြန်ပြန်တူးဆွရသလိုပဲ။ မျိုးသင်္ကြန်ရဲ ့နာမည်ထဲက မျိုး ကိုသာလျှင် အဖျားစွတ် ခေါ်လိုက်ချင်တယ်။

"ကိ်ုမောင့် သဘောပါ … မျိုးလို့ ခေါ်ချင်လဲ ခေါ်ပေါ့ .. တကယ်တော့ သင်္ကြန့်ကို မျိုးလို့ ခေါ်တဲ့လူတွေလဲ ရှိပါတယ် … သင်္ကြန်လဲ တခါတလေတော့ မျိုးလို့ ကို်ယ့်ကိုယ်ကို ပြောလေ့ရှိတယ် … အထူးသဖြင့် ကိုယ့်ကို မျိုးလို့ခေါ်စေချင်တဲ့ သူတွေကိုလေ "

သူ့အလိုကို ကျနော် ရာခိုင်နှုန်းပြည့် ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်လို့လား မသိဘူး။ မျိုးသင်္ကြန်က လေသံအေးအေးလေးနဲ့ တုံ့ပြန်ပြီး ပြောနေတယ်။ ကျနော်လဲ ဒါဆို အိုကေပေါ့။ သူ့ကို ဘယ်သူတွေက မျိုး လို့ခေါ်လဲတော့ လျှာရှည်ပြီး မေးမနေပါဘူး။ တော်ကြာနေ ရည်းစားဟောင်းတွေက ခေါ်တာဆို နေရင်းထိုင်ရင်း ဂိန်နေဦးမယ်။ ပျော်စရာ အချိန်လေးတွေမှာ ပျော်ဖို့ကောင်းအောင် ဖန်တီးတာ အကောင်းဆုံးပဲ မှတ်လား ..

“မျိုး … တစ်ခုတော့ ပြောပြီးသွားပြီ .. နောက်တစ်ခု ထပ်ပြောရတော့မလား .. ဟီး “
“ပြောလေ .. အယ် .. ကိုမောင့်ရုပ်က မရိုးဘူး .. ဘာတွေ ပြောမလို့လဲ … “
“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူးကွာ … မျိုးကို နောက်ကနေ လုပ်ချင်လို့လေ .. “
“ဟွန်း … ကိုမောင် နော် … တော်တော်ကဲချင်တယ် … မဏ္ဍပ်မှာတုန်းကလဲ ကိုမောင် နောက်ကနေ အညှောင့်ကောင်းလို့ မျိုး အရည်တွေတောင် ထွက်ကျရတယ် သိလား .. “

နှာခေါင်းလေးရှုံ ့၊ မျက်စလေးချီပြီး ပြောနေတဲ့ မျိုးသင်္ကြန်ရဲ ့့ပုံစံလေးက ချစ်စရာကောင်းနေတာရော၊ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက်က စကားပြောရင်းနဲ့ ဟိုပွတ်ဒီပွတ် လုပ်နေကြတာကြောင့်ရော ထင်တယ်။ ခပ်ပျော့ပျော့ဖြစ်နေတဲ့ ကျနော့်ကောင်က အသက်ပြန်ဝင်လာရော။ ဒါကို သူရော ကျနော်ရော မြင်တယ်။

“အယ် .. ကိုမောင်ဟာက ပြန်မာလာပြီနဲ့ တူတယ် .. “
“ဟုတ်တယ် … သူက ကို့ဘက်မှာ အပြည့်အဝရှိတယ် .. ကိုယ်တို့ ညီအကို နှစ်ယောက်က သိပ်စည်းလုံးတာ “
“ဟွန်း .. နှာဘူး ညီအကို “
“အေး .. တွေ့မယ် .. နှာဘူး ညီအကိုအကြောင်း သိမယ် .. “
“အမေ့ .. ကိုမောင် .. “

မှောက်လျက်ကလေး ဖြစ်နေသေးတဲ့ မျိုးသင်္ကြန်ရဲ ့ခါးလေးကို အတင်းဆွဲမ၊ ကော့တက်လာတဲ့ တင်ပါးလေးကို ခပ်ဆတ်ဆတ်လေး ပုတ်လိုက်တော့ ကောင်မလေး အာမေဍိတ်သံတွေ ဘာတွေ ထွက်သွားရှာတယ်။ ကျနော်လဲ စွင့်ကားနေတဲ့ တင်ပါးဖွေးဖွေးလေးရဲ ့နောက်မှာ နေရာယူ၊ မာတောင်စပြုနေတဲ့ ကို်ယ့်အကောင်ကို လက်နဲ့ပွတ် အရှိန်တင်၊ အဆင်ပြေလာတယ်ဆိုတာနဲ့တင် သူ့ဖင်ကြားထဲ လျှောတိုက် ထိုးဆွဲလုပ်တော့တာပဲ။ မျိုးသင်္ကြန်လဲ စိတ်ပါတယ် မပါတယ် မေးနေစရာတောင် မလိုဘူး။ တအင်းအင်း အသံလေးတွေ ပြန်ထွက်ပြီး၊ တင်တွေ ရမ်းနေတာနဲ့တင် သိသာတယ်။

ဒုတိယတစ်ချီဆိုတော့ သိပ်ပြီး ပျ ုိး တာတွေ ဘာတွေ လုပ်မနေတော့ပါဘူး။ ကျနော့်ကောင်ကြီး စံချိန်မီ မာလာပြီဆိုတာနဲ့တင် ကုန်းပေးထားလို့ ပြူ တစ်တစ်ထွက်နေတဲ့ ဖုတ်ဖုတ်ဝမှာ တေ့ပြီး ကော့ထိုးထည့်လိုက်တော့တယ် …

သန်တုန်းမြန်တုန်း အရွယ်တွေမို့လို့လား မသိပါဘူးဗျာ။ ကျနော်တို့နှစ်ယောက် ဟိုတယ်ထဲကနေ တစ်ညနေကုန်တဲ့အထိ ပြန်မထွက်ဖြစ်တော့ဘူး။ တစ်ချီဆွဲလိုက်၊ ခနနားလိုက်၊ သူဖြစ်ဖြစ် .. ကျနော်ဖြစ်ဖြစ်က ပြန်ဆွလိုက်နဲ့ အသားကုန်ကို ဆွဲပစ်လိုက်တာ ဟိုတယ်က ညမိုးချုပ်မှ ပြန်လာခဲ့ရတဲ့ အထိပါပဲဗျာ …။

သင်္ကြန်တွင်း ဖြစ်ကြတဲ့ ဇာတ်လမ်းဟာ သင်္ကြန်ပြီးသွားရင် တစ်ခန်းရပ်သွားလေ့ ရှိတယ်ဆိုပြီး တော်တော်မျာများက ယူဆထားလေ့ရှိကြတယ်။ ဒါပေမယ့် ကိုကိုမောင်နဲ့ မျိုးသင်္ကြန် အတွက်တော့ မဟုတ်မမှန်ပါဘူး။ အထူးသဖြင့် ကိုကိုမောင့်အတွက်ပေါ့ …။

တက္ကသိုလ် နောက်ဆုံးနှစ် ရောက်တဲ့အထိ ချစ်သူရည်းစားရယ်လို့ ဟုတ်တိပတ်တိ မရှိတဲ့ ကိုကိုမောင်ဟာ မျိုးသင်္ကြန်ကို ရင်ထဲကနေ နှစ်နှစ်ကာကာကို ချစ်သွားခဲ့တယ်။ ချစ်တယ်ဆိုတဲ့နေရာမှာလဲ ယောကျ်ားလေး မျက်စိနဲ့ ကြည့်ပြီး ပြောရရင် မျိုးသင်္ကြန်ဟာ ချစ်စရာ တအားကောင်းတာကိုးဗျ။ မျက်နှာသွယ်သွယ်ချောချောလေးမှာ အသားလေးက ဖွေးတဲ့အပြင် ကိုယ်လုံးကို်ယ်ပေါက်က အချိုးအစားကျသေးတယ် မဟုတ်လား။ တကယ်ဆို ကိုကိုမောင် လက်သွက်ခြေသွက်နဲ့ သင်္ကြန်အကျနေ့မှာ တွေ့တွေ့ခြင်း လှုပ်ရှားလိုက်လို့၊ မဟုတ်ရင် မျိုးသင်္ကြန် အနေအထားနဲ့က သင်္ကြန်တွင်းမှာ ၀ိုင်းဝိုင်းလည်နေလို့ ခါချနေရမှာလေ …။

နောက်ပြီး မျိုးသင်္ကြန်ဟာ ခပ်ကဲကဲလေးလို့ ဆိုလို့မရပေမယ့်၊ ခပ်ရဲရဲလေးတော့ ရဲရဲလေးဗျ။ ဆက်စ်ကိစ္စမှာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ။ အစိမ်းလေး မဟုတ်ဘူးပဲပြောပြော၊ အကျက်လေးပဲလို့ ပြောပြော အခုခေတ်မှာ ဒါတွေက အရေးမကြီးပါဘူး။ ပြောရရင် ကိုကိုမောင်လဲ မျိုးသင်္ကြန်နဲ့ မတွေ့ခင်မှာ ရည်းစားရယ်လို့ အတိအကျ မရှိပေမယ့် အီစီကလီကတော့ ရှိခဲ့ဖူးတာပဲ။ အဆင်ပြေတဲ့ ကောင်မလေး တစ်ယောက်စ နှစ်ယောက်စလောက်နဲ့လဲ အတူတူ အိပ်ခဲ့ဖူးတာပဲ။ သူတောင်မှ ဒီလိုဆိုတော့ မျိုးသင်္ကြန် သူ့အရင် တခြားကောင်လေးတွေနဲ့ ကြိုက်ခဲ့ဖူူးနိုင်တာကို စိ်တ်ထဲ ထည့်တွေးမနေတော့ဘူး။ အရေးကြီးတာက အခုအချိန်မှာ သူက ကိုယ့်ကိုချစ်ပြီး၊ ကိုယ်က သူ့ကို ချစ်နေဖို့ပဲလေ .. မဟုတ်ဘူးလားဗျာ ..

ဒါပေမယ့် သူတို့နှစ်ယောက် အဆင့်တွေတက်ကြတာက မတရားတော့ မြန်တယ်လို့ ထင်စရာ ရှိတယ်ဗျ။ အခုတွေ့ အခုကြိုက်ပြီး အခုအိ်ပ်ရာပေါ်ရောက်တယ်ဆိုတာက စဉ်းစားကြည့်ရင် လုပ်ဇာတ်ကြီးလိုပဲ။ တစ်ခုတော့ ရှိတာပေါ့လေ။ သင်္ကြန်တွင်းလဲ ဖြစ်ပြန်၊ ကဲလို့ကောင်းတဲ့ အခြေအနေလဲဖြစ်ပြန်၊ သွေးဆူအောင် ဖန်တီးပေးတတ်တဲ့ ယမကာတန်ခိုးလေးလဲ ပါပြန်ဆိုတော့ အလုံးစုံခြုံပြောရရင် အခြေအနေပေးလို့သာ ဖြစ်သွားကြတာပါလို့ conclusion ဆွဲရမယ်။ ဒါ ကိုကိုမောင်တို့မှ မဟုတ်ဘူး။ တခြားတခြားသော သူတွေလဲ ဖြစ်ကြတာပဲ။ ပြောခဲ့သလို အပျော်လား၊ အတည်လားဆိုတာပဲ ကွာတာပေါ့။

ကိုကိုမောင်နဲ့ မျိုးသင်္ကြန်ကတော့ အတည်ပါ။ သူတို့နှစ်ယောက် ဆက်တွဲ ဖြစ်ကြတယ်။ မျိုးသင်္ကြန်တက်နေတဲ့ ကျောင်းနဲ့ ကိုကိုမောင့်ကျောင်းက မတူတော့ ကျောင်းမှာတော့ မတွေ့ဖြစ်ကြဘူး။ မတွေ့ဆို ခင်ဗျားတို့ သိကြတဲ့အတိုင်းပဲလေ။ အဲဒီခေတ်မှာ တက္ကသိုလ်ဆိုတာတွေက တောကြိုအုံကြားထဲရောက်နေပြီး တစ်ခုနဲ့တစ်ခုကလဲ တောင်တစ်နေရာ၊ မြောက်တစ်နေရာ ဖြစ်နေတာကိုး။  သွားဖို့လာဖို့က တော်တော် အချိန်ပေးရတာ။ ဒီတော့ မျိုးသင်္ကြန်နဲ့ ကိုကိုမောင်က ဖုန်းဆက်ပြီး ချိန်းကြရင် နှစ်ယောက်စလုံးအတွက် အဆင်ပြေမယ့် တစ်နေရာမှာပဲ ချိန်းကြတယ်။ ဒါတောင် များသောအားဖြင့် ကိုကိုမောင်က မျိုးသင်္ကြန်ဆီ သွားရတာ များပါတယ်။

နှစ်ယောက်သား အပြင်မှာ တွေ့ကြရင်တော့ ချစ်သူရည်းစားတို့ ထုံးစံ၊ ကန်ဘောင်သွားတယ်၊ ကစားကွင်းသွားတယ်၊ ဆိုင်ထိုင်တယ်၊ မုန့်အတူစားတယ်၊ ပြီးတော့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ရှိကြတဲ့ ထုံးစံအတိုင်း အဆင်ပြေမယ့် တည်းခိုခန်း တစ်ခုမှာ အဆုံးသတ်ကြတယ်ပေါ့။ ချစ်စခင်စ ကြင်နာစဆိုတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ ့ ချစ်ခရီးဟာ အစောပိုင်းကာလတွေမှာ ပျော်စရာကြီးပဲပေါ့ဗျာ။ ကိုကိုမောင်က မျိုးသင်္ကြန်နဲ့တွေ့ဖို့ကို အမြဲတက်ကြွနေသလို၊ မျိုးသင်္ကြန်ကလဲ ကိုကိုမောင့်အတွက်ဆို အဆင်သင့်ပဲ။ အနည်းဆုံးတော့ မဖြစ်ဘူးဆိုရင်တောင် တစ်ပတ်ကို တစ်ရက်တော့ တည်းခိုခန်း ရောက်ကြတာပဲ။ သူတို့သွားနေကြ တည်းခိုခန်းဆို ပုံမှန် customer လို ဖြစ်နေလို့ နောက်ပိုင်းဆို လျှော့ပေါ့ပြီး ယူတာတွေတောင် ဖြစ်လာသေး …

ဒါက သင်္ကြန်ပြီးသွားတဲ့နောက် .. ရှေ့ပိုင်းကာလတွေလေ ..

နောက်ပိုင်းကာလတွေမှာတော့ …

*************************

“မျိုးဟာ … ဘယ်လို ဖြစ်ရပြန်တာလဲ … သေချာ ချိန်းထားပြီးမှ “
“စိတ်မတိုပါနဲ့ကွာ .. ကိုမောင်ကလဲ … မျိုး တကယ် မအားလို့ပါ … “

မျိုးသင်္ကြန်ရဲ ့အသံက ချော့မော့တာလေး စွက်နေပေမယ့် ကျနော် စိတ်ထင်လို့လား မသိ၊ သိပ်ပြီးတော့ လေးနက်မှု မရှိသလိုပဲ။ ပေါ့ပျက်ပျက်နဲ့။ လူချင်းတွေ့ရတာ မဟုတ်ပဲ ဖုန်းနဲ့ ပြောနေရတာ ဖြစ်ပြန်တော့ သူမ ဘယ်လိုမျက်နှာ အမူအယာရှိနေတယ်ဆိုတာ မမြင်နို််င်ဘူး။ ခက်တော့လဲ အခက်သားလား။ ကို်ယ့်မှာသာ သူမနဲ့ မတွေ့ရတဲ့ ရက်တွေ နှစ်ပတ်တောင် ရှိသွားလို့ ဖီလင်တအား ဖြစ်နေတာ။ မျိုးကြည့်ရတာ ကျနော့်လောက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် မခံစားနေရသလိုပဲ။ စိတ်ထဲ မခံနိုင်တဲ့ အဆုံး ပါးစပ်ကနေ စကားတစ်ခွန်း လွှတ်ခနဲ ထွက်သွားတယ်

“အခု မျိုးသွားမယ်ဆိုတာ ဘယ်သူတွေနဲ့လဲ … မိန်းကလေးတွေရော ဟုတ်ရဲ ့လား “
“ကိုမောင် !!  … ဒါက ဘာစကားလဲ “

ရုတ်ချည်း လေသံမာသွားတဲ့ မျိုးသင်္ကြန် အနေအထားကို ရိပ်မိပေမယ့် ကျနော်လဲ ဒီတစ်ခါတော့ သိပ်အလျှော့မပေးချင်ဘူးရယ်။ တကယ်ပါ။ အခုနောက်ပိုင်း ကျနော့်အပေါ် သူမ ဆက်ဆံရေးက တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ပြောင်းလဲနေတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို လူကဲခတ်ကောင်းတဲ့ အထဲမှာ ပါတယ်လို့တော့ ကျနော် မယူဆပါဘူး။ ဒါပေမယ့် စိတ်ထဲ သံသယနဲနဲ ရှိနေတာက မျိုးသင်္ကြန်များ ကျနော့်အပေါ်မှာ ငြီးငွေ့သလိုများ ဖြစ်နေသလားလို့။ ကျနော်နဲ့တွေ့ဖို့ကို အရင်တုန်းကလောက် မတက်ကြွသလိုပဲ။ သူ့သူငယ်ချင်းဆိုတာတွေနဲ့ အပြင်သွားဖို့ကို ပိုပြီးတော့ အာရုံရောက်နေတယ်။ တစ်ခါလဲ မဟုတ်၊ နှစ်ခါလဲ မဟုတ်။ ဒီနောက်ပိုင်း တော်တော်များများကို ဖြစ်နေတာ ..။

“ဟုတ်တယ်လေ .. မျိုး ကိုယ့်နေရာကလဲ ဝင်ပြီး စဉ်းစားကြည့်ဦး … ကိုယ် အများကြီး တောင်းဆိုတာလဲ မဟုတ် … တစ်ပတ်မှာ တစ်ရက်လောက်ပဲ အေးဆေးတွေ့ကြတာကို … အဲဒါကို မျိုးက တခြားကိစ္စရှိလို့ မလာနို်င်ဘူးဆိုတော့ ကို်ယ်က ဘာပြောရမလဲ .. “
“ကိုနဲ့က နောက်နေ့တွေ့လို့ရတာပဲလေ … မျိုးက မတွေ့ဘူးလို့ ပြောနေလို့လား .. ကိုမောင်နော် … မျိုးကိ်ု လိုက်ရစ်မနေနဲ့ .. “
“ဟ .. ဒါ ရစ်တာ မဟုတ်ဘူးလေ .. မေးပိုင်ခွင့်ရှိလို့ မေးတာ … နောက်ပြီး မျိုး သူငယ်ချင်းဆိုတာတွေနဲ့လဲ ကိုယ့်ကို တခါမှ မိတ်ဆက်ပေးထားတာ မဟုတ်ဘူးလေ .. တကယ်ဆို  ကိုယ်ပါ လိုက်ခဲ့လို့ ရတာပဲ “
“အာ .. ကိုမောင်ကလဲ .. မျိုး အဲဒီလို မသွားတတ်ဘူးဆိုတာ သိသားနဲ့ .. သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ သွားတယ်ဆိုကတည်းက လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားချင်လို့လေ .. သူတို့လဲ သူတို့ ဘွိုင်းဖရန့်တွေ .. ဘာတွေညာတွေ ပါတာမှ မဟုတ်တာ .. “
“ဒါပေမယ့် မျိုးက အခုနောက်ပိုင်း သူတို့နဲ့ သိပ်သွားတာပါ … ကို မကြိုက်ဘူးကွာ … ကိုနဲ့ချိန်းတာကို ဖျက်ပြီး သူတို့နဲ့သွားတာကို  “
“အင်းပါကွာ .. နောက် မဖြစ်စေရဘူး .. ဒီနေ့ကတော့ ထားလိုက်တော့နော် .. စီစဉ်တာကလဲ မျိုး မဟုတ်လို့ပါ .. နောက်ပြီး ကိုမောင့်ကို မျိုး သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးထားမယ် …ဟုတ်ပြီလား .. မနက်ဖြန် ကို ကျောင်းချိန် မရှိဘူးဟုတ် … အဆင်ပြေရင် ကျောင်းလာခဲ့မလား … မျိုး ကျောင်းလဲ ရောက်ဖူးသွားတာပေါ့ … “
“မျိုး .. တကယ်ပြောတာနော် .. “
“တကယ်ပေါ့ … နောက်ပြီး ကျောင်းက အပြန် .. မျိုး  လိုက်ခဲ့မယ်လေ .. မျိုးလဲ ကိိုမောင့်ကို လွမ်းတာပဲ  .. သိလား .. မျိုးပိပိလေး ဆို ပိုတောင် ဆိုးသေး …“

အထာလေးနဲ့ ပြောတဲ့ မျိုးသင်္ကြန် စကားကြောင့် ကျနော့် ရင်ထဲ ဖိုးသိုးဖတ်သတ်တောင် ဖြစ်သွားပါလေရာ။ စိတ်ထဲ မကြည်သလို ဖြစ်နေတာတွေလဲ ဘယ်ရောက်လို့ ဘယ်ပေါက်သွားမှန်း မသိဘူး။ ယောကျ်ားလေးတွေများ အဲဒီလို အဲဒီလို၊ ဘယ်ခေါင်းသုံးပြီး တွေးတတ်လဲဆိုတာ သိပ်သိသာတာပဲ .. ဟီး  ;D။ မျက်စိထဲလဲ နှစ်ယောက်သား လွတ်လွတ်လပ်လပ် တွေ့ကြရင် တက်တက်ကြွကြွ လို်က်လျောတတ်တဲ့ မျိုးသင်္ကြန်ရဲ ့ ကိုယ်လုံးတီးပုံလေးကို ပြေးမြင်လာပါရော။

“ကိုမောင်လဲ .. မျိုးကိုလွမ်းတာပဲ .. လွမ်းတာမှ နှစ်ပတ်တောင် ဘာမှ မလုပ်ပဲ အောင့်ထားရတာ … အုထားတာတွေ အများကြီးပဲ သိလား … “
“အာ .. တော်ပြီ .. ကိုရာ မပြောနဲ့တော့ … မျိုးက အပြင်သွားရဦးမှာ … တော်ကြာနေ စိုနေလို့ လမ်းလျှောက်ရခက်မယ် .. ဒါပဲ .. ဒါပဲနော် ..  ညကျမှ ဖုန်းဆက်လိုက်မယ် .. တာ့ တာ “

မျိုးသင်္ကြန် ဖုန်းချသွားမှတော့ ကျနော်လဲ ဘာမှ ဆက်ပြောလို့ မရတော့ဘူးလေ။ စကားပြောရင်းနဲ့ ဘာညာတွေ ပါလာလို့ ခေါင်းထောင်ချင်သလို ဖြစ်လာတဲ့ ကိုယ့်ကောင်ကို ငုံ့ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲကပဲ ကျိတ်ပြောလိုက်ရတယ်။ သားကြီး စောင့်လက်စနဲ့ နောက်တစ်ရက်ထက်စောင့်လိုက် .. မနက်ဖြန်ရောက်မှပဲ အတိုးချ ဆောင့်ကြတာပေါ့ကွာ လို့ ..


“လာ .. ကိုမောင် … မိ်တ်ဆက်ပေးမယ်  … ဒါက အိရွှေစင်တဲ့ မျိုးနဲ့ တစ်ခန်းထဲ … တစ်မေဂျာထဲ .. ဒီဘက်က နှစ်ယောက်က ပိုးပိုးနဲ့ ဇာဇာအေး .. သူတို့ကတော့ မေဂျာ မတူဘူး .. ပိုး နဲ့က ဆယ်တန်းတုန်းထဲက သူငယ်ချင်း ... ဇာ နဲ့ကတော့ ဒီရောက်မှ သိကြတာ “
“ဟုတ် .. ကျနော် ကိုကိုမောင်ပါ .. တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် “
“အာ .. အိုင် ကတော့ တွေ့ရတာ အီလည်လည်ကြီးပဲ … ယူ့နာမည်က ကိုကိုမောင်ဆိုတော့ ခေါ်ရမှာ ပါးစပ်မရဲဘူးရယ် .. ကိုကိုဆိုလဲ မဖြစ်ပြန် .. မောင်ဆိုပြီးတော့လဲ ခေါ်လို့ မရ .. ကိုမောင်ဆိုရင် မျိုး ခေါ်နေသလို လိုက်ခေါ်တာ ဖြစ်နေမှာပေါ့ … ကဲ .. ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ .. မျိုး .. ယူ့လူကိစ္စ ယူရှင်း “

မိတ်ဆက်ပေးတာကို ခပ်တင်းတင်း တု့ံပြန်တဲ့ အိရွှေစင်ဆိုတဲ့ တစ်ယောက်ကို ကျနော် သိပ်ကြည့်မရဘူးရယ်။ ကြည့်မရဘူးဆိုတာ သူ ကျနော်ကို မလိုသလို အမူအယာပြလို့ မဟုတ်ဘူး။ ဒီကောင်မလေး ပုံစံကို မကြိုက်တာ။ ပခုံးသာသာလောက်လေးပဲ ရောက်အောင် ရှည်တဲ့ ဆံနွယ်လေးတွေရဲ ့အဖျားအနားသားမှာ ရွှေရောင်ဆိုးထားတဲ့ အိရွှေစင်ဟာ တကယ်တမ်းပြောရရင် မျိုးသင်္ကြန်လိုပဲ အတော်ချောတဲ့ ကောင်မလေးပါ။ မိန်းကလေး လေးယောက်ရှိတဲ့ သူတို့အဖွဲ့မှာ မျိုးသင်္ကြန်နဲ့ အိရွှေစင်က ဖလားလို့ ပြောရမယ်။ ပိုးပိုးဆိုတာက သာမန်ရုပ်ရည်လေးနဲ့ ကောင်မလေးဖြစ်ပြီး၊ ဇာဇာအေးကတော့ နဲနဲ အိုဗာဝိတ်ဖြစ်နေတော့ လေးယောက်ယှဉ်လိုက်ရင် သူတို့နှစ်ယောက်က ပိုသာနေသလို ဖြစ်နေတာပေါ့။

မျိုးသင်္ကြန် ခေါ်ထားတဲ့ အတိုင်း ကျနော် သူတို့ကျောင်းကို ရောက်နေတာပါ။ နေ့လည်နှစ်နာရီကတည်းက ရောက်နေပေမယ့် မျိုးသင်္ကြန် တက်နေတဲ့ အတန်းက မပြီးသေးဘူးဆိုလို့ ကြိုတင်ချိန်းထားတဲ့ ကန်တင်းမှာ တစ်နာရီကျော်ကျော်လောက် ထိုင်စောင့်နေရတာ။ လူသူရယ်လို့ သိပ်မရှိတဲ့ ကန်တင်းမှာ ယောင်ချာချာနဲ့ စောင့်နေရတာ။ အခု သုံးနာရီကျော်မှ မရွှေချောတို့က ပေါ်လာကြတော့တယ်။ အဝေးကြီးကလဲ လာရသေးတယ်။ အကြာကြီးလဲ စောင့်ရသေးတယ်။ တွေ့တွေ့ခြင်း မိတ်ဆက်တဲ့အချိန်မှာ ကိုယ့်နာမည်ကို ခုတုံးလုပ်ပြီး ဒီလို စအပြောခံရတော့ နဲနဲတော့ ဖီလင်ဖြစ်သွားတော့တာပဲ။

ကျနော် တစ်ခုခုပြောမယ်လို့ ပြင်တဲ့အချိန် မျိုးသင်္ကြန်က ကျနော့်ကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်တဲ့အပြင် ကိုယ့်ထက်ဦးအောင် ဝင်ပြောပါရော ..

“ကိုမောင်ဆိုတာက မျိုးမှ ခေါ်တာ မဟုတ်ပါဘူး အိ ရာ .. သူ့သူငယ်ချင်းတွေရော .. သူ့တစ်အိမ်လုံးကလူတွေရော ခေါ်တာပါ .. မင်းတို့ခေါ်လို့လဲ ကိုယ်ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး .. သူသူငါငါ သူ့ကို ခေါ်နေကြတာပဲ .. ကိုယ်တို့တွေ အချင်းချင်းနာမည်ကို တစ်လုံးထဲ ဖြစ်အောင်ခေါ်ပေမယ့် ကိုမောင်ကိုတော့ နှစ်လုံးတွဲခေါ်လိုက်ပေါ့ ... ခြွင်းချက်ပေါ့ကွာ ... “
“အိုကေလေ ... ကိုယ်တို့ထဲမှာ ယူက ပထမဦးဆုံး လက်ဆုပ်လက်ကိုင် ဘဲရသွားတဲ့သူဆိုတော့ ယူ့ကို အထူးအခွင့်အရေးပေးတဲ့ အနေနဲ့ ယူပြောတာကို သဘောတူလိုက်ပါ့မယ် .. ဟုတ်ပြီလား “

အိရွှေစင်ရဲ ့ ပုံစံက သူတို့အဖွဲ့ထဲမှာ ဆရာမကြီးဆိုတဲ့ အထာနဲ့။ ပြောရရင် ကျန်တဲ့သူတွေက သူပြောတာကို လိုက်လုပ်နေရသလိုပဲလို့ ကျနော် မြင်မိတယ်။ မျိုးသင်္ကြန်လဲ သူမရဲ ့လောင်းရိပ်မိနေသလိုပဲ။ ကိုယ်ချစ်နေတဲ့ကောင်မလေးက တခြားသူတစ်ယောက်ရဲ ့ သြဇာအာဏာအောက် ရောက်သလို ဖြစ်နေတာ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ဘယ်ကောင်လေးမှ ကြိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျနော်လဲ အတူတူပဲပေါ့။ စစတွေ့ချင်း ဆောက်နဲ့ထွင်းသလို ဖြစ်မှာစိုးလို့ သိပ်တော့ အကြီးအကျယ် လုပ်မနေတော့ဘူး။ ခနနေလို့ မျိုးသင်္ကြန် ကျနော်နဲ့ ပါလာမှပဲ ဒီကိစ္စကို ရှင်းမယ်ဆိုပြီး တေးထားလိုက်တယ်။

အဲဒီနောက်တော့ မိတ်ဆက်ပွဲ ထုံးစံအတိုင်း ကန်တင်းမှာ ရှိတဲ့ မုန့်တစ်ချို ့ကို မှာစားကြတယ်။ ဒကာကတော့ ကျနော်ပေါ့။ ပြသနာ မရှိပါဘူး။ ဒီလောက်ကတော့ ကျနော် တတ်နိုင်ပါတယ်။ ဆရာမကြီး အထာနဲ့ တင်တင်စီးစီး ပုံစံရှိ်တဲ့ အိရွှေစင်ကလွဲရင် ကျန်တဲ့နှစ်ယောက်က မဆိုးပါဘူး။ သဘောကောင်းတဲ့ ပုံ ပေါက်ပါတယ်။ ကျနော်က တမင်တကာ ရွဲ ့တဲ့အနေနဲ့ မှာစားတဲ့ ဆီချက်ခေါက်ဆွဲထဲက အသားဖတ်အချို့ကို မျိုးသင်္ကြန် ပန်းကန်ထဲ ထည့်ပေးတော့ ပိုးပိုးတို့က အားကျသလို မျက်လုံးနဲ့တောင် ကြည့်နေကြသေး။ အိရွှေစင်တစ်ယောက်သာ အပိုတွေဆိုတဲ့ အထာနဲ့ နှာခေါင်းရှုံ ့သလို ဖြစ်သွားတာ …။

“ဒါပြီးရင် ယူတို့က ဘယ်သွားကြမှာလဲ … ယူက ကားပါလာတာလား ကိုမောင် .. “
“ကျနော့်ဆီမှာ ကိုယ်ပိုင်ကား မရှိဘူး အိရွှေစင် .. လိုင်းကားနဲ့ပဲ လာခဲ့တာ “

ကျနော့်အဖြေကြောင့် အိရွှေစင်က “အော် .. အော် “ ဆိုပြီး ကျနော့်ဘေးမှာ ထိုင်နေတဲ့ မျိုးသင်္ကြန်ရဲ ့မျက်နှာကို လှမ်းကြည့်တယ်။ သဘောကတော့ ကားလေးတစ်စီးတောင် မရှိတဲ့သူကို ကြိုက်ရလားဆိုတဲ့ အထာ။ ဒီတစ်ခါတော့ ကျနော် မရတော့ဘူး။ စိတ်ထဲ ထောင်းခနဲ ဖြစ်သွားတာနဲ့ တစ်ခုခုပြန်ပြောမယ် အလုပ်မှာ မျိုးသင်္ကြန် ထိုင်နေရာကနေ ဆတ်ခနဲ ထလိုက်လို့ ဘာဖြစ်တာလဲဟ ဆိုပြီး ကျနော် သူမကို လိုက်ကြည့်နေလိုက်တယ် ..

“ဟေး !! … မေ … ဒီမှာ .. ငါတို့ ဒီမှာ .. “

မျိုးသင်္ကြန်က လက်ခုပ်လက်ဝါးတီးပြီး လှမ်းအော်ယုံမက လက်ပြပြီးပါ ခေါ်နေလို့ ခေါ်လိုက်တဲ့သူဆီ ကျနော့် မျက်စိက အလိုလို ရောက်သွားတယ်။ အဲဒီမှာ ကျနော့်ရင်ထဲ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အကြည့်ကို ကျနော်တို့ ထိုင်နေရာ ကန်တင်းထဲ ဝင်လာတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ဆီကနေ လွှဲလို့ မရတော့ဘူး။

မြန်မာဝတ်စုံ ဖက်ဖူးရောင် ဝမ်းဆက်လေးနဲ့ သာသာလေး လှမ်းလာတဲ့ ကောင်မလေးရဲ ့ ပုံစံက အင်မတန်မှ ကျက်သရေရှိနေတယ်ဗျာ။ နဲနဲလှမ်းကွာနေသေးလို့ မျက်နှာလေးကို အတိအကျ မမြင်ရသေးပေမယ့်၊ မြင်နေရတဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကတော့ ရှယ်ပဲ။ ခါးသေး ရင်ချီတယ်ဗျာ။ နောက်ပြီး ထဘီသားပျော့ပျော့အောက်မှာ  ခြေလှမ်းတိုင်း အသားနဲ့ပြေးပြေးကပ်နေတဲ့ ပေါင်တန်တွေကတော့ ရွှေဘိုမင်းကြိုက်လို့ဆိုရမယ်။ ခြေတစ်လှမ်းကို ကုဋေတစ်သန်းတန်တယ်ဆိုတာ ဒီကောင်မလေး လှမ်းလျှောက်လာတာကို ပြောတာ ဖြစ်ရမယ်။

“လာဟေ့ .. မေ … ငါ နင့်ကို လိုက်ရှာသေးတယ် … မတွေ့လို့ သဇင့်ကို ပြောထားခဲ့တာ … “
“ဟုတ်တယ် .. မေ  လို်င်ဘရီထဲ ရောက်နေလို့ .. အဲဒီကအထွက် သဇင်နဲ့တွေ့တော့  .. မျိုးရှာနေတယ်ဆိုတာ ပြောလို့ ကန်တင်းဘက်ထွက်လာတာ .. ပြောပါဦး .. မေ့ကို ဘာကိစ္စ ရှာတာလဲ … “

ယဉ်ယဉ်လေးနဲ့ လှနေတဲ့ မိန်းမချောလေးဟာ မျက်နှာမှာ ဘာမှ လိမ်းခြယ်ထားဟန်လဲ မရှိဘူးဗျ။ ဒါပေမယ့် သူ့အသားလေးက ပကတိဝင်းဝါပြီး စိုပြေနေလို့လား မသိဘူး။ ဆေးဆိုးပန်းရိုက်မျက်နှာနဲ့ ရှိနေရှာတဲ့ မျိုးသင်္ကြန်တို့၊ အိရွှေစင်တို့တို့လို မဟုတ်ပဲ တစ်မျိုး ကြည့်ကောင်းလှတယ်။ ကျနော် ကြည့်နေတုန်းမှာပဲ မိန်းမချောလေးက မျိုးသင်္ကြန်ရဲ ့ အနားကို ရောက်လာပြီး သူမလက်ကို ဆုပ်ကို်င်လိုက်တာတွေ့တယ်။ မျိုးသင်္ကြန်ကလဲ သူမလက်ကို ပြန်အုပ်ကိုင်ထားတယ်။ သူတို့ကြည့်ရတာ တော်တော်ရင်းနှီးပုံပဲ။ နောက်ပြီး အိရွှေစင်တို့နဲ့ မျိုးသင်္ကြန် ခင်မင်နေတဲ့ ပုံမျိုးနဲ့လဲ မတူဘူး …။

“ထိုင် .. မေ .. တခြားမဟုတ်ဘူး .. ဒီမှာ ကိုယ့်ချစ်ချစ် ကျောင်းလာလည်လို့ .. အဲဒါ မျိုး သူငယ်ချင်းတွေ အားလုံးနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးထားချင်လို့လေ … ဒါ ကိုမောင် .. နာမည်အရင်းက ကိုကိုမောင်တဲ့ .. မျိုးနဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့ သင်္ကြန်တုန်းက ဆုံကြတာ .. “
“ကိ်ုမောင် .. “

တိုးတိုးလေးနဲ့ မျိုးသင်္ကြန်ပြောတဲ့ အတိုင်း လိုက်ရွတ်လိုက်တဲ့ အသံလေး။ မျိုးသင်္ကြန်ရဲ ့ဘေးနားမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ရှာတဲ့ မေ ဆိုတဲ့ ကောင်မလေးရဲ ့နှုတ်ဖျားက အသံလေး။

ကျနော့် နာမည်ကို သူများတွေ ခေါ်လို့ ပြန်ကြားခဲ့တာ အခုအချိန်ထိ မနည်းပါဘူး။ ဒါပေမယ့် အခု မေ ဆီက ကြားလိုက်ရတဲ့ ခေါ်သံကတော့ ကျနော့်ရင်ထဲမှာ ပဲ့တင်လှိုင်းတွေ ဖြစ်အောင်အထိ ဖန်တီးပေးနေတယ်။ ဒီအသံကြောင့် မေ ရဲ ့ မျက်နှာလေးကို ဦးတည်ပြီး လှမ်းကြည့်မိတော့၊ ကျနော်နဲ့ တပြိုင်နက်ထဲ ပြန်ကြည့်နေတာကို တွေ့တယ်။ မျက်နက်ဝန်း ၀ိုင်းဝိုင်းလေးတွေဟာ အမျိုးအမည် မသိတဲ့ အဓိပ္ပါယ်တစ်မျိုးကို ဆောင်နေသလိုပဲ …။

“ဟုတ်တယ် .. မျိုးတို့လဲ အခုလေးတင် ကိုမောင်လို့ နာမည်နှစ်လုံးတွဲခေါ်ဖို့ အတည်ပြုထားတာ … ခစ် .. ခစ် … ကိုမောင် … မိ်တ်ဆက်ပေးမယ် .. ဒါ မျိုးရဲ ့ နယ်က သူငယ်ချင်းဟောင်း .. ဒီနှစ်မှ မေက ကျောင်းပြောင်းလာလို့ ပြန်တွေ့ကြတာ .. နာမည်က …. “
“ကျမ နာမည် မေဝင့်ဝါ ပါ ..  မေ လို့ မျိုးတို့ခေါ်သလို ခေါ်လို့ရပါတယ် .. “

မေဝင့်ဝါဆိုပြီး ဝင်ကာ မိတ်ဆက်လိုက်တဲ့ ကောင်မလေးရဲ ့အပြောကြောင့် ကျနော့်ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးလေးတောင် ဖြစ်သွားတယ်။ ပျော်တာလား၊ ဝမ်းနည်းတာလား၊ ကြေကွဲတာလား၊ အလိုမကျတာလား … ဒါမှမဟုတ် အဲဒါတွေ အကုန်လုံးပဲ ပေါင်းပြီးဖြစ်တာလား .. ဘာမှန်းကို မသိတဲ့ ခံစားချက်နဲ့ အီလည်လည်ကြီးရယ်။

မျိုးသင်္ကြန်နဲ့အတူ ကန်တင်းမှာ ဆက်ထိုင်နေပေမယ့် ကျနော့်အသိစိတ်က ကိုယ်နဲ့တွဲပြီး ရှိမနေတော့ဘူး။ ကိုကိုမောင်ဆိုတဲ့ ရုပ်ကြီးကသာ ငုတ်တုတ်ထိုင်နေပြီး အသိစိတ်ကတော့ ရောက်ချင်ရာရောက်နေသလိုမျိုး။ သူတို့ ဘာတွေပြောကြလဲဆိုတာ ကျနော့် နားထဲမှာ ကြားတစ်ချက်၊ မကြားတစ်ချက်ပဲ။ တစ်ခုပဲ ကျနော် သေချာသိတယ်။ အိရွှေစင်တို့ အလျှိုလျှို ကန်တင်းကနေ မှာစားပေမယ့် မေဝင့်ဝါက ဘာဆိုဘာမှ မစားဘူး။ မျိုးသင်္ကြန် မှာပေးမယ်ဆိုတဲ့ အအေးတောင်မှ မသောက်ပဲ ခနကြာတဲ့အခါ သွားစရာရှိလို့ ပြန်ဦးမယ်ဆိုပြီး ထပြန်သွားတာပဲ။

အားလုံး စားသောက်ပြီးစီးပြီ ဆိုတဲ့နောက်တော့ အိရွှေစင်တို့ သုံးယောက်လဲ မျိုးသင်္ကြန်ကို ကျနော်နဲ့ ထားပြီး ထွက်သွားကြတယ်။ ဒါတောင် သွားခါနီးမှာ မျိုးသင်္ကြန်ကို အိရွှေစင်က သူ့အနားကို သီးသန့်ခေါ်ပြီး နှစ်ကိုယ်ကြား စကားတွေ ပြောနေသေးတယ်။ ဘာတွေမှန်းတော့ ကျနော် မသိပေမယ့် သိပ်တော့ မဟန်လောက်ဘူးဆိုတာ ကျနော် သိတာပေါ့။ ဒါပေမယ့် အခုအချိန်မှာ ကျနော် ဒါတွေကို သိပ်ပြီး စိတ်မဝင်စားနိုင်ဘူး။ ကျနော့်ရဲ ့အာရုံက ကန်တင်းကနေ ထွက်သွားတဲ့အချိန်မှာ မေဝင့်ဝါ ကျနော့်မျက်နှာကို သေချာ စူးခနဲတစ်ချက် စိုက်ကြည့်သွားတာကို စဉ်းစားနေမိတယ်။ ကျနော့် စိတ်ထဲမှာ ဒီအကြည့်တွေကို ရင်းနှီးနေတယ်လေ ...

အဲဒီနေ့က အဖြစ်အပျက်ကို ဆက်ပြောရမယ်ဆိုရင်တော့ ကိုယ့်ဆြာတို့ စိတ်ဝင်စားမယ့် အကြောင်းအရာတွေ ဖြစ်ပါတယ်။ မျိုးသင်္ကြန်က နှစ်ယောက်ထဲတွေ့ရင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ရှိတဲ့ထုံးစံအတိုင်း ကျနော့်ကို ရက်ရက်ရောရော ပေးဆပ်တော့တာပဲ။

ဒါပေမယ့်ဗျာ ပြောရင်ယုံကြမလား မသိဘူး။ မနေ့ကတုန်းက မျိုးသင်္ကြန်နဲ့ ဒီလိုမျိုး ဝုန်းဖို့ကို စိတ်ပါခဲ့သလောက်၊ ဒီနေ့တော့ စိတ်တွေက ထွေနေတာပဲလား မသိဘူး။ တစ်ကြောင်းပြီးဖို့တောင် မနည်းလုပ်ယူနေရတယ်။ မျိုးသင်္ကြန် ကျနော့်အပေါ်ကနေ ကောင်းဘွိုင်မလေး လုပ်ရင်း တစ်ခါပြီးတယ် .. ကျနော် မပြီးဘူး၊ ပက်လက်ကလေး အောက်မှာနေပေးမယ်ဆိုပြီး ပြောတယ် … သူထပ်ပြီးတယ် .. ကျနော် မပြီးသေးဘူး။ နောက်ဆုံး ကျနော် သိပ်ကြိုက်ပါတယ်ဆိုတဲ့ ကုတင်စောင်းမှာ ကုန်းပေးတာတောင် သူ့ဖင်ဖြူဖြူဖွေးဖွေးလေးတွေ ရဲလာတဲ့အထိ ဖြစ်မှ ကျနော်ပြီးသွားတယ် ..

စူပုတ်ပုတ်မျက်နှာနဲ့ မျိုးသင်္ကြန် ကုန်းထားရာက သမင်လည်ပြန် လှည့်ကြည့်ပြီး ကျနော့်ကို ပြောတယ် .. တော်ပြီ .. ကိုမောင်က တစ်ပတ်တစ်ခါတွေ့မှကို အဆင်ပြေမှာ .. နှစ်ပတ်တစ်ခါဆို ခံကို မခံနိုင်ဘူးတဲ့

ကျနော်လဲ ဘာပြောလို့ ပြောရမယ်မှန်း မသိပဲ အိမ်ပြန်လာခဲ့ရတော့တာပဲ …
မျိုးသင်္ကြန်ရဲ ့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ သူမတို့ကျောင်းမှာ တွေ့ပြီး နောက်ပိုင်း အဖြစ်အပျက်တွေမှာ ကျနော်တို့ နှစ်ယောက်ကြား အဆင်မပြေမှုတွေ နဲနဲ စလာတော့တယ်။ လက်ခုပ်ဆိုတာ နှစ်ဖက်တီးမှ မြည်တယ်ဆိုတော့ သူမှားတယ်၊ ကို်ယ်မှားတယ် ဆိုပြီး အငြင်းပွားမနေချင်တော့ဘူး။ ဒါပေမယ့် ကျနော် တစ်ခုတော့ ပြောရဲတယ်ဗျာ။ ပြသနာရယ်လို့ဆိုပြီး နှစ်ယောက်သားကြား ရောက်လာတိုင်း မျိုးသင်္ကြန်ဘက်က ဖြစ်ဖြစ်နေတာပဲ။ ဒီထက်ပိုပြီး ဆိုးတာက အဲဒီပြသနာရဲ ့နောက်ကွယ်မှာ အိရွှေစင်က ရှိရှိနေတတ်တာ ..

ပြောရရင် ကျနော်က လျှာရှည်ပြီး သူ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ မိတ်ဆက်ခိုင်းတာဆိုတော့ ကို်ယ့်အပြစ်လဲ မကင်းပါဘူးဗျာ။ အခုကြတော့ မျိုးသင်္ကြန်က ကျနော့်ကို အချိန်မပေးချင်တိုင်း အကြောင်းပြချက် ကောင်းကောင်း ပေးလို့ရနေပြီလေ။ “အိ တို့ အတင်းခေါ်သွားလို့ပါ .. ကိုမောင်ရာ .. မျိုးမှ ငြင်းလို့ မကောင်းတာ” ဆိုတော့ ကျနော်လဲ ပြောရတာ ခက်လာတယ်။ ကိုယ်ကပဲ သဘောထား မကြီးသလိုမျိုး ကြီးလေ။ “ကိုမောင်က မျိုးကို ချစ်တယ်လဲ ပြောသေးတယ် .. ဒါလေးတောင် နားလည်မပေးနိုင်ဘူးလား “ ဆိုတော့ ဒီကကောင် ငုတ်တုတ်မေ့ပေါ့ .. ဘာပြောလို့ ပြောရမှန်းတောင် မသိဘူး ..

ဒါပေမယ့် ခက်တာက ဒီလိုမျိုး ကိစ္စတွေဟာ တစ်ခါလဲ မဟုတ်၊ နှစ်ခါလဲ မဟုတ် .. ထပ်ပြန်တလဲလဲကို ဖြစ်လာတော့ ကျနော် သည်းခံလို့မရတော့ဘူး။ မျိုးသင်္ကြန်ကို ကျနော် တတ်နိုင်သလောက် အိရွှေစင်နဲ့ မပတ်သက်ဖို့ ပြောတယ်။ အဲဒါလဲ ကျနော့်မှာ အကြောင်း ခိုင်ခို်င်လုံလုံ ရှိတယ်။ အိရွှေစင်ရဲ ့ပုံစံကို သိပ်သဘောမတွေ့လို့ ကျနော် ကျိတ်စုံစမ်းထားလို့ သိရတာက အိရွှေစင်က တော်တော်ဇယားရှုပ်တယ်ဆိုပဲ။ အတည်တကျ တွဲနေတဲ့သူ ဆိုပြီး အပြင်မှာ မရှိပေမယ့်၊ လူမမြင်ရတဲ့ နေရာတွေမှာတော့ ဟောတစ်ယောက် ဟောတစ်ယောက်လို့ ဆိုလို့ရတယ်တဲ့။

အိရွှေစင် ဘာဖြစ်ဖြစ် ကျနော် စိတ်မဝင်စားဘူး။ ပြောရရင် သူက ကျနော့် type မဟုတ်ဘူး။ သူလဲ ကျနော့်ကို ဒီလိုပဲ မြင်တယ်နဲ့တူပါတယ်။ ကိုယ်ပိုင်ကားတစ်စီးတောင် မရှိတဲ့ကောင်ဆိုတော့ သူ့ type မဟုတ်လောက်ဘူးလေ။ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် အမြင် မကြည်တာ စစတွေ့ခြင်းကတည်းက ဆိုတော့ နောက်ပို်င်း ကျနော် မျိုးသင်္ကြန်တို့ကျောင်း ရောက်သွားလဲ အိရွှေစင်နဲ့ သိပ်စကားမပြောဖြစ်။ ပိုးပိုးတို့၊ ဇာဇာအေးတို့တောင်မှ အိရွှေစင်ရဲ ့လောင်းရိပ်ကို မလွန်ဆန်နိုင်လို့လား မသိ။ အစောပိုင်းတုန်းက ကျနော့်အပေါ် ခင်မင်မှု ပြသလောက် နောက်ပိုင်းမှာ ခပ်တန်းတန်းဖြစ်လာသလိုပဲ။

အဲဒါကြောင့် ကျနော်လဲ တတ်နိုင်ရင် မျိုးသင်္ကြန်တို့ကျောင်းကို မသွားဖြစ်အောင် အခုနောက်ပိုင်း ရှောင်နေခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် တစ်ရက်မှာတော့ မျိုးသင်္ကြန်နဲ့တွေ့ဖို့ ချိန်းထားတဲ့ရက် ဖြစ်သလို၊ သူမအတန်းက ကျူ တိုရီရယ်က ဘယ်အချိန်ပြီးမှာလဲ မသိလို့ ကျောင်းမှာလာစောင့်နေပါလို့ မှာထားလို့ ကျနော် ရောက်သွားခဲ့တယ်။

ထုံးစံအတိုင်း သူမကျောင်းကို စရောက်တုန်းက ထိုင်ခဲ့တဲ့ ကန်တင်းက ဆိုင်လေးရဲ ့ထောင့်ဘက် ခပ်ကျကျခုံမှာ တစ်ယောက်ထဲ ထိုင်နေစဉ်မှာ ဖြတ်ခနဲ ဆိုင်ပေါက်ဝမှာ ပေါ်လာတဲ့ လူရိပ်ကြောင့် ကျနော့်တကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားတော့တယ်။ တခြားသူ မဟုတ်ဘူး။ မျိုးသင်္ကြန်တို့ ကျောင်းကို ပထမဆုံး စရောက်တဲ့နေ့က မိတ်ဆက်ပေးထားခဲ့တဲ့ မေဝင့်ဝါဆိုတဲ့ တစ်ယောက်လေ။ ဆိုင်ထဲကို ဝင်လာဖို့ ပြင်နေတာ ..

ဟိုးအရင် စတွေ့ခဲ့တဲ့ နေ့ကလိုပါပဲ .. အပေါ်အောက်ဝမ်းဆက် မြန်မာဝတ်စုံ ပန်းနုရောင်လေးနဲ့ မေဝင့်ဝါက ထင်းထင်းလေးလှနေတာ။ အရောင်အသွေးနဲ့ အပေါ်က ရင်ဖုံးလိုအင်္ကျ ီဒီဇိုင်းလေးသာ ပြောင်းသွားတာ။ မေဝင့်ဝါကိုယ်ပေါ်မှာ လှလှပပရှိနေပြီး မိန်းမပီသတဲ့ အတိုင်းအတာတွေကို အရှိအတိုင်း ပြနေတာတော့ မပြောင်းသွားဘူး။ ကျနော်နဲ့အတူ ကန်တင်းထဲမှာ ထိုင်နေတဲ့ ငနဲသားတွေရဲ ့ မျက်လုံးက ချက်ချင်းဆိုသလို ဆိုင်ပေါက်ဝရောက်နေတဲ့ သူ့အပေါ်မှာ ဝဲသွားတာပေါ့။ မေဝင့်ဝါက ဆို်င်ထဲကို တောက်လျှောက် ဝင်မလာသေးဘူး။ ဟိုကြည့် ဒီကြည့်နဲ့ လုပ်နေလေတော့ လှမ်းကြည့်နေတဲ့ ကျနော်နဲ့ အကြည့်ချင်းဆိုင်သွားတယ်။ မျက်လုံးလေး တစ်စုံ ၀ိုင်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူမကိုယ်လေး ချာခနဲ လှည့်သွားရှာတယ် ..

“မေ .. မေ ဝင့်ဝါ !! .. “
ကျနော် ထိုင်နေရာကနေ ထပြီး အပြေးတစ်ပိုင်းနဲ့ သူမဆီ လျှောက်သွားမိလို့လား မသိဘူး  .. နောက်ကျောပေးထားတဲ့ မေဝင့်ဝါရဲ ့ ကိုယ်ကလေး ဆတ်ခနဲ တုန်ပြီး ကျနော့်ဘက် ပြန်လှည့်ကြည့်တယ်
“ကို .. မောင် .. “
“ဟုတ်ပါတယ် .. ကျနော် ကိုမောင်ပါ … မေဝင့်ဝါ ဆိုင်ထဲ ဝင်လာမယ် ထင်လို့ .. အခုမှ ပြန်ထွက်သွားမယ် ဆိုတာ သိလိုက်တော့ လှမ်းခေါ်တာ .. “
“ဟိုလေ .. ကျ မ .. ကျမ “
“တခြား အရေးတကြီး သွားစရာ မရှိရင် ခန ထိုင်ပါလား မေ .. ရီကွက်စ်ပါ .. ပလိစ် .. ကျနော့်မှာ မေ့ကို မေးစရာလေးတွေ နဲနဲရှိလို့ပါ“
"ဟုတ် .. ဟုတ်ကဲ့ ရှင့် .. "

ကျနော့်ရဲ ့ဖိတ်ခေါ်ချက်ကို မငြင်းပဲ လက်ခံလိုက်တဲ့အတွက် မေဝင့်ဝါ ကျနော်ထိုင်နေတဲ့ စားပွဲကို ပါလာတော့တယ်။ ကန်တင်း(ဆိုင်)ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ကျန်တဲ့ကောင်တွေရဲ ့အကြည့်က ကျနော့်ကို အားကျသလို ကြည့်နေတဲ့အတွက် မှန်တာပြောရရင် နဲနဲတောင် ဘဝင်မြင့်သွားသလိုပဲ။ ဒါကတော့ ကျနော့်နေရာမှာ ခင်ဗျားတို့ဆိုလဲ ဖြစ်မှာပါ။ မေဝင့်ဝါဆိုတာ ယဉ်ယဉ်လေးနဲ့ တအားလှနေတဲ့ ကောင်မလေး မဟုတ်လား။ ဗမာဝတ်စုံလေးအောက်က အစိတ်အပိုင်းတွေကလဲ အတိုင်းသား ရုန်းကြွနေတော့ မျက်စိကို ဒီနေရာတွေ မရောက်ဖို့ တော်တော်ခဲခဲယဉ်းယဉ်း ထိန်းချုပ်ထားရတာဗျ ..

“ကိုမောင် .. ပြောလေ ... မေးစရာရှိလို့ဆို “
“အော် .. ဟုတ် .. တခြား မဟုတ်ပါဘူး .. ကျနော် တစ်ခု သိချင်လို့ .. မေဝင့်ဝါက နယ်ကနေမှ ရန်ကုန်ပြန်ပြောင်းလာတာဆိုတော့ ဘယ်နယ်ကလဲလို့ သိချင်လို့ပါ “
“ဘာဖြစ်လို့လဲ ... “

ကျနော်မေးတဲ့အမေးကို မဖြေပဲ အမေးနဲ့ တုံ့ပြန်လိုက်လို့ ကျနော် သူ့မျက်နှာလေးကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်တော့ မေဝင့်ဝါက ကျနော့်ကို တွေတွေလေး ငေးကြည့်နေတာ တွေ့ရတယ်။ သူမအကြည့်တွေကြောင့် ကျနော့် ရင်ထဲ ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ ဒီအကြည့်တွေကို လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ကျော်ကျော်က ချာတိတ်မလေးတစ်ယောက်ဆီကနေ ကျနော် ရခဲ့ဖူးတယ်လေ။ ချက်ချင်းဆိုသလို ကျနော့်ရဲ ့အတွေးမြင်ကွင်းဟာ နောက်ပြန်ရစ်သလိုမျိုးနဲ့ ဘက်ဂီယာထိုးပြီး သက္ကရာဇ်တွေကို ကျော်ဖြတ် ပြန်ဆုတ်သွားတဲ့အခါ ကျနော့်နှုတ်က အလိုလို နာမည်တစ်ခုကို လွှတ်ခနဲ ခေါ်လိုက်မိတော့တယ်။

“သင်္ကြန် ....... “
“အာ ... ကိုမောင်က နောက်ကျောမှာ မျက်စိများ အပိုပါတာလား  .. မျိုးက တိတ်တိတ်လေး ခြေသံမကြားအောင် နောက်ကဝင်လာတာတောင် သိဖြစ်အောင် သိလိုက်သေး .. “

ကန်တင်းကို နောက်ကျောပေးပြီး ပြန်ထိုင်လိုက်တာဖြစ်လို့ ဆိုင်ပေါက်ဝကို မမြင်တော့တဲ့ ကျနော် .. အသာလွင်လွင်လေးနဲ့ ပြောသံကြားမှ လှည့်ကြည့်ဖြစ်တယ်။ မျိုးသင်္ကြန်ရယ် .. နောက်မှာ ရောက်နေတာ။ ကျနော့်နောက်မှာ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ခပ်ပြုံးပြုံးမျက်နှာလေးနဲ့ ငုံ့ကြည့်နေတယ်။

“မျိုး .. “
ကျနော်ရာ မေဝင့်ဝါဆီကရော သူမနာမည်ကို ခေါ်တဲ့အသံနှစ်ခု တပြိုင်တည်း ထွက်သွားတယ်။ မေဝင့်ဝါကတော့ မျိုးသင်္ကြန်နာမည်ကို ခေါ်လိုက်တဲ့အပြင် ထိုင်နေရာနေ ထမလိုတောင် ပြင်နေတယ်

“မေ .. ဘယ်သွားမလို့လဲ “ (မျိုးသင်္ကြန်ရဲ ့အကြည့်က ကျနော့်ဆီကနေ မတ်တပ်ရပ်မလို ဖြစ်နေတဲ့ မေဝင့်ဝါဆီကို ရောက်သွားတယ်)
“ဟို .. ဟိုလေ  .. ငါက နင်မရောက်လာသေးလို့ .. ကိုမောင့်ကို ဧည့်ခံထားတာလေ .. အခု နင်ရောက်လာတယ်ဆိုတော့ .. “ (မေဝင့်ဝါရဲ ့အသံက မသိမသာ အဖျားခတ်သံလေး ပေါက်နေလို့ .. ကျနော့်စိတ်ထဲ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားတယ် .. ကျနော်တို့နှစ်ယောက် ရိုးရိုးသားသား ထိုင်စကားပြောနေကြတာ မဟုတ်လား .. ဘာမှ အကျယ်တဝင့် ရှင်းပြစရာ မလိုဘူးလေ)
“အာ .. ဒါဆို မထနဲ့ .. ပြန်ထိုင်ဦး .. ကိုမောင်ကို့ မေပဲ ဆက်ဧည့်ခံထား .. မျိုးက သွားစရာလေး တစ်ခုရှိလို့ .. “

ဒီတစ်ခါ မတ်တပ်ထရပ်ရတဲ့သူက ကျနော် ဖြစ်သွားတယ်။
“မျိုး ... ဘာဖြစ်ရပြန်တာလဲ .. ဘယ်သွားစရာ ရှိရပြန်တာလဲကွာ ... ကိုယ်နဲ့ ချိန်းထားတယ်လေ .. “
“ကိုမောင်ကလဲ .. လေသံမမာပါနဲ့ .. မျိုးလဲ ကျောင်းရောက်မှ သိတာလေ .. အိတို့နားမှာ ဖွင့်တဲ့ xxx ဆိုတဲ့ နာမည်ကြီး အလှပြင်ဆိုင်လေ .. အဲဒါ ဒီနေ့ ဆိုင်ဖွင့်တာ သုံးနှစ်ပြည့်နှစ်ပတ်လည်မို့လို့တဲ့ ပရိုမိုးရှင်းလုပ်ပြီး အထူးအစီအစဉ်နဲ့ ဒစ်စကောင့်ချပြီး အလှပြင်ပေးမယ်တဲ့ .. အိက မျိုးအတွက် ဒစ်စကောင့် လက်မှတ်တစ်စောင်ရထားတယ် .. အဲ .. ဒါ   “
“တော်တော် .. မျိုး .. မင်းဟာက မဟုတ်သေးဘူး ... မင်းအတွက် အဲဒီကိစ္စကတော်တော် အရေးကြီးနေလား “

မျိုးသင်္ကြန်ရဲ ့စကားထဲမှာ အိရွှေစင်ဆိုတာ ပါလာတဲ့အတွက် ကျနော်တော်တော်သည်းမခံနိုင်ဖြစ်သွားတယ်။ မိန်းကလေးမို့ လှချင်တာကို ကျနော် အပြစ်မပြောပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ဒီနေ့မှ ဖြစ်ရတယ်တဲ့လား။ နောက်ပြီး ကျနော်က အဝေးကြီးကနေ လာရတဲ့သူလေ။ အိရွှေစင်ဆိုတဲ့ တစ်ယောက်ဟာ ကျနော်စောင့်နေမယ်မှန်းသိလို့ တမင်ရော လုပ်တာလား။ မျိုးသင်္ကြန်နဲ့ အိရွှေစင်ရဲ ့ဆက်ဆံရေးကို ကျနော် တော်တော်ကို သဘောမကျတော့ဘူး။

“ကိုမောင် .. မျိုးကို မအော်ပါနဲ့ .. မျိုးအလှပြင်တာ ဘယ်သူ့အတွက်လဲဆိုတာ ကိုမောင် သိလျက်သားနဲ့ ... ကိုမောင်ဟာလေ မျိုးကိုဆို နားလည်မှုကို မပေးနိုင်ဘူး “
“အေး ... မပေးနိုင်ဘူးကွာ ... မင်းဟာက တစ်ခါလဲ နှစ်ခါလဲမဟုတ် ... ဒီမှာ မျိုး မင်းသဘောပဲ .. မင်းဖာသာမင်း သွားချင်လဲ သွား .. မသွားချင်လဲ နေ .. “

ကျနော်လဲ ဘာစကားမှ ဆက်မပြောချင်တာနဲ့ ထိုင်နေတဲ့ခုံမှာပဲ ခြေပစ်လက်ပစ် ပြန်ထိုင်ချလိုက်တော့တယ်။ စိတ်တော်တော်ကုန်သွားသလို စိတ်ထဲလဲ တော်တော်ရှက်သွားတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကျနော်နဲ့ မျိုးသင်္ကြန် ပြောဆိုနေကြတာကို ကန်တင်းထဲမှာ ရှိနေတဲ့ တခြားသောလူတွေက အကုန်ဝိုင်းကြည့်နေကြတာကိုး။ ဒါပေမယ့် ကျနော် ဒီလူတွေကို ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ စိတ်ထဲမှာ အားအနာကြီးနာသွားတာကတော့ အခုအချိန်ထိ ကျနော်တို့နားမှာ ဆက်ရှိနေသေးတဲ့ မေဝင့်ဝါကိုပါ။

ကျောပေးထားတဲ့ ကျနော့်နောက်မှာ မျိုးသင်္ကြန် ခနရပ်နေသေးတယ်။ ပြီးတော့ နားထဲမှာ အဝေးကို ထွက်သွားတဲ့ ခြေသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။

“ကိုမောင် .. မျိုး ထွက်သွားတယ် .. “

မေဝင့်ဝါစကားကြောင့် ကျနော် စိတ်ထိန်းထားတဲ့ကြားက ကျောခိုင်းထားရာက နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်မိတယ်။ စိတ်ခုနေပါတယ်ဆိုတဲ့ ကျနော် နာကျည်းစရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ထပ်တွေ့လိုက်ရတယ်။ မျိုးသင်္ကြန်ရယ် ဆိုင်ပေါက်ဝ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ ရပ်စောင့်နေတဲ့ အိရွှေစင်ရဲ ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ရယ်ရယ်ပြုံးပြုံးနဲ့ ထွက်သွားတာကိုပဲ ..။ ကျနော့်ဘက်ကိုတောင် တစ်ချက်မှ လှည့်မကြည့်ခဲ့ပါဘူးဗျာ ... ။

အဲဒီနေ့က အဖြစ်အပျက်ဟာ ကျနော်နဲ့ မျိုးသင်္ကြန်ရဲ ့ဇာတ်လမ်းကို တစ်ခန်းရပ်ဖို့ ဖြစ်အောင် ဖန်တီးပေးလိုက်တာပါပဲ။ ကျနော် မေဝင့်ဝါနဲ့ ကန်တင်းမှာ ခနတဖြုတ် ဆက်ထိုင်နေသေးပေမယ့် စကားကို ဟုတ်တိပတ်တိ မပြောဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။ နောက်တော့ ကျနော် ကျောင်းထဲမှာ ဆက်နေဖို့ စိတ်မရှိတော့တာမို့ မေဝင့်ဝါကိုပါ နှုတ်ဆက်ပြီး ထပြန်လာခဲ့တယ်။ ကျနော် ထိုင်နေခဲ့တဲ့ ကန်တင်းထဲမှာ မေဝင့်ဝါက ဆက်ထိုင်ပြီး ကျန်နေခဲ့တယ်။ စိတ်ထင်လို့လား မသိဘူး။ ကျနော် ပြန်ခါနီးမှာ မေဝင့်ဝါရဲ ့နှုတ်ခမ်းလေးတွေဟာ တလှုပ်လှုပ်နဲ့ တစ်ခုခု ပြောချင်နေသလိုပဲ။ ဒါပေမယ့် သူမ ဘာပြောချင်လဲဆိုတာက ကျနော် မှန်းဆလို့မရသလို၊ ကျနော်ကို်ယ်တိုင်လဲ သူမကို ကျနော် ပြန်လိုက်ဦးမယ်နော်ဆိုတဲ့ စကားကလွဲလို့ ထူးထူးထွေထွေ မပြောဖြစ်ခဲ့ပါဘူးဗျာ ..

မျိုးသင်္ကြန်ဆီ ကျနော် ဖုန်းမဆက်ဖြစ်ဘူး။ အခုကိစ္စမှာ ကျနော်မှားတယ်လို့ မထင်တဲ့အတွက် သူက ဖုန်းဆက်ပြီး တစ်ခုခုကို ပြောရမယ်လို့ကို တွက်ထားတယ်။ ဒါပေမယ့် မျိုးသင်္ကြန် ကျနော့်ဆီ ဖုန်းမဆက်ပါဘူး။ မဆက်တာမှ အဲဒီနေ့က မဆက်သလို၊ နောက်ရက်တွေလဲ မဆက်ခဲ့ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့ မျိုးသင်္ကြန် ကျနော့်ကို အဆက်အသွယ် မလုပ်တာလဲဆိုတာ နောက်တစ်ပတ်ကျော်ကျော်မှာ ဗိုလ်ချုပ်စျေးကို ကိစ္စတစ်ခုရှိလို့ ရောက်သွားတဲ့အခါ မျက်ဝါးထင်ထင် ကျနော် တွေ့လိုက်ရတယ်။

မေမေနဲ့ သိတဲ့ ဗိုလ်ချုပ်စျေးထဲက ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ပစ္စည်းတစ်ခုသွားပို့ပြီး ပြန်အလာမှာ ကျနော်နဲ့ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ ရှိတဲ့ နာမည်ကျော်ဖက်ရှင်ဆိုင်ထဲက စျေးဝယ်ပြီး ထွက်လာတာက အတွဲနှစ်တွဲ။ ရှိုးကောင်းကောင်းစတိုင်လ်နဲ့ ဘရန်းဒက်တွေ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ ဘဲနှစ်ဗွေက ဘယ်သူတွေမှန်း မသိပေမယ့်၊ တစ်ယောက်စီကို လက်ချင်းချိတ်ပြီး ထွက်လာတဲ့ စော်နှစ်ဗွေကတော့ ကျနော့် မျက်လုံး ကန်းသွားတာတောင် မှတ်မိနေဦးမယ်။ ဘယ်သူရှိရမလဲ .. အိရွှေစင်နဲ့ မျိုးသင်္ကြန်လေ .. ဒင်းတို့နှစ်ယောက်ကတော့ ကျနော့်ကို မမြင်သေးဘူး .. ပျော်လို့ ရယ်လို့နဲ့ ဟီလာတိုက်နေကြတယ် ..

ကျနော် ရပ်နေတာကို အရင်ဆုံး မြင်သွားတာက မျိုးသင်္ကြန် .. ချက်ချင်းဆိုသလို ဟိုအကောင်နဲ့ သူလက်တွဲထားတာကို ဖြုတ်လိုက်တယ်။ မျိုးသင်္ကြန်ရဲ ့မျက်နှာ အမူအယာပျက်သွားတာကို ပြိုင်တူလိုလို သတိထားမိတာက အိရွှေစင်နဲ့ မျိုးသင်္ကြန် လက်တွဲထားတဲ့ကောင်။ တစ္ဆေသရဲ တစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသလို ကျနော့်ကို အထိတ်တလန့်နဲ့ ကြည့်နေတဲ့ မျိုးသင်္ကြန်ရဲ ့ မျက်လုံးလားရာကို သူတို့ လိုက်ကြည့်ကြတယ်။ အဲဒီနောက်တော့ …

မျိုးသင်္ကြန် ကျနော်ရှိရာကို လာမလို ပြုတယ်။ အိရွှေစင်က သူမ လက်ကိုဆွဲထားတယ်။ ပြီးတော့ ခေါင်းခါပြတယ်။ မျိုးသင်္ကြန်နဲ့ ရှိနေတဲ့ကောင်ကပါ သူမလက်ကို ဆွဲခေါ်တယ်။ နောက်တော့ လက်တွင်မကဘူး .. ပခုံးကိုပါဖက်လိုက်တယ်။ ဆိုင်ရဲ့ရှေ့ မလှမ်းမကမ်းမှာ ရပ်ထားတဲ့ နောက်ဆုံးပေါ် ကားအသစ်နှစ်စီးပေါ် တစ်တွဲချင်းစီ အလျှိလျှိုုတက်တယ်။ ပြီးတော့ ကားတွေကို ဝူးခနဲ အသံမြည်အောင် စက်နှိုးပြီး မောင်းထွက်သွားကြတယ် …

ကျနော်လား …
စကော့စျေးရဲ ့ ခနော်နီခနော်နဲ့ ဖြစ်နေတဲ့ ပလက်ဖောင်းအုတ်ရိုးလေးပေါ်မှာ ဘေးကပ် မတ်တပ်ရပ်ရင်း ကျန်နေခဲ့တာပေါ့ … ခနနေတော့မှ အိမ်ပြန်ဖို့ဆိုပြီး ဆူးလေက လိုင်းကားဂိတ်ကို လျှောက်လာခဲ့တယ် …

ဦးခေါင်းတည့်တည့်ကို ကျော်ပြီး နောက်ကျောဘက်ရောက်နေတဲ့ နေလုံးကြီးကတော့ ကျနော့် အပေါ်မှာ ကျဲကျဲတောက် ပူလျှက်နဲ့ တရွေ ့ရွေ ့ကို ကပ်ပါလာတာပေါ့ …
အင်း … ဒီအချိန်ဆိုရင်တော့ လိုင်းကားတွေ ထိုင်စီးဖို့ နေရာ ရလောက်သေးပါရဲ ့ …



အသည်းကွဲတယ်တော့ မဟုတ်ပေမယ့် စိတ်ထိခိုက် ခံစားရတာတော့ ကျနော် ဖြစ်တာပေါ့။ မျိုးသင်္ကြန်က ကျနော့်အပေါ်မှာ ဘယ်လိုသဘောထားတယ်ဆိုတာ လူကဲခတ်မကောင်းတဲ့ ကျနော် .. သေချာမသိပေမယ့် နှစ်ယောက်သား ဆိတ်ကွယ်ရာမှာတွေ့ရင် ရက်ရက်ရောရော ရှိတဲ့ သူမအကြောင်းက ရက်တော်တော်များများ စိုးမိုးထားတာတော့ သေချာပါတယ်။ မိန်းမရှားတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် မျိုးသင်္ကြန်လို ချောချောလှလှလေးလဲ ဖြစ်၊ ဆက်စ်ကိစ္စမှာလဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ရှိကတော့ နဲနဲ ရှားမယ်ထင်တာပဲ။ စိတ်ထိခိုက်တယ်ဆိုတာကလဲ နှမြောတဲ့ စိတ်ကိုပဲ အရင်းခံနေမလား မသိပါဘူး .. ကျနော်လဲ သေသေချာချာ မပြောတတ်ဘူးရယ် .. ။

ဒါပေမယ့် စောစောစီးစီး ဇာတ်လမ်းပြတ်သွားတာလဲ ကောင်းပါတယ်။ သူလဲသူ့လမ်း သူသွား၊ ကိုယ်လဲ ကိုယ့်လမ်းကိုယ့်သွားပေါ့။ တစ်နေ့နေ့ တစ်ချိန်ချိန်မှာ ပြန်တွေ့ကြမယ်ဆိုရင်တော့ ကိုယ့်ရွေးချယ်ချက်ကို ကိုယ်နောင်တ ပြန်မရဖို့သာ လိုတာပါပဲလေ ..

ဒီလိုနဲ့  .. နောက်ထပ် နှစ်လနီးပါးလောက် ကြာသွားပြီး သကာလ .. တစ်ခုသော ညနေခင်း ကျနော် အိမ်မှာရှိတဲ့ အချိန်မှာ …

“အယ် .. မဖြူ တို့ပါလား .. လာကြ .. လာကြ “
အိမ်ရှေ ့ဘက်က မေမေရဲ ့မဖြူလို့ အားရဝမ်းသာစွာ လှမ်းခေါ်တဲ့ အသံကြောင့် မီးဖိုချောင်ထဲမှာဝင်ပြီး ညနေစာ ထမင်းချက်ဖို့ ဆန်ဆေးနေတဲ့ ကျနော် လက်ထဲက ထမင်းပေါင်းအိုးကို ကမန်းကတမ်းချပြီး ပြေးထွက်လာခဲ့တယ် (ကျနော်တို့ မိသားစုက မိန်းကလေးရယ်လို့ တနည်းအားဖြင့် အစ်မတွေ၊ ညီမတွေ မရှိလို့ ထမင်းဟင်းကို တခါတလေ သားယောကျ်ားလေးတွေက ချက်ကြတယ်ဗျ)။ ကျနော် ပြေးထွက်လာတဲ့ အကြောင်းရင်းကို ပြောပြရရင်ဖြင့် ဘာဖြစ်လို့လဲ ခင်ဗျားတို့ မှန်းမိကြမလား။ မေမေ မဖြူလို့ ခေါ်တာ တရင်းတနှီး ပုံစံပေါက်နေတယ်လေ။ ကျနော်တို့ အသိထဲမှာ မဖြူလို့ခေါ်တာ အခုအချိန်ထိ တစ်ယောက်ထဲ ရှိခဲ့တာ။ တခြားသူ မဟုတ် မေသင်္ကြန်အမေလေ ..

“ဟာ !! .. အန်တီဖြူ …  “
“ဟယ် .. ဒါ .. အငယ်ကောင်လား … လူကောင်ကြီးကို ထွားတာ .. ကိုကိုမောင် မှတ်လား .. မမရီ .. “
“ဟုတ်တယ် … ဒါ သားငယ်လေ မဖြူ “
“အန်တီဖြူ .. မေ .. သင်္ကြန် … သင်္ကြန်ရော “

ကျနော် ဘယ်လောက်တောင်မှ စိတ်လှုပ်ရှားနေသလဲဆိုရင် အသံတွေက အဖျားခတ်ပြီးတောင် တုန်ယင်နေတယ်။ အန်တီဖြူက ကျနော့်ကို နားလည်တဲ့ အကြည့်နဲ့ကြည့်တယ်။ ပြီးတော့ အိမ်ရှေ ့လမ်းဘက်မှာ ရပ်ထားတဲ့ ကိုရိုလာဗင်ကား အဖြူရောင်လေးကို မေးလေးဆတ်ပြီး ပြရှာတယ်။

“မင်း ညီမက .. ဘာဖြစ်လဲ မသိဘူး  ကိုမောင် .. မဆင်းချင်ဘူး လုပ်နေတယ် .. အဲဒီကားထဲမှာ .. (မင်းပဲ သွားခေါ်တော့) “
“ဟုတ် .. ကျနော် .. သွားခေါ်လိုက်မယ် .. “

ကျနော် အန်တီဖြူ ပြောတဲ့စကား (မင်းပဲ သွားခေါ်တော့) ကိုတောင် ဆုံးအောင် နားမထောင်နိုင်ဘူး။ မေမေနဲ့ အန်တီဖြူ ရှေ့က ခါလေးကိုင်း ခေါင်ငုံ့လျှောက်ပြီး အိမ်ရှေ့ကို ပြေးထွက်လာခဲ့တယ်။ ရှက်ရှက်နဲ့ မှန်ရာကို ဝန်ခံရမယ်ဆိုရင် ဖိနပ်တောင်မှ အိမ်ကပြင်မှာတွေ့တဲ့ တစ်ရံကို စွပ်စီးခဲ့တာပါ။ ကိုယ့်ဖိနပ်လား၊ တခြားသူ ဖိနပ်လားတောင် သတိမထားမိခဲ့ပါဘူး။

အပြေးတစ်ပိုင်းနဲ့ ထွက်လာတဲ့ ကျနော် ဗင်ကားလေးနားကို ရောက်သွားတဲအခါမှာ ခြေလှမ်းတွေဟာ အလိုလို နှေးကွေးသွားတယ်။ ရင်ထဲမှာလဲ အမျိုးအမည်တပ်ရခက်မယ့် ခံစားချက်တွေနဲ့ ဗြောင်းဆန်နေအောင် လှုပ်ခါနေလေရဲ ့။ ဗင်ကားရဲ ့ ရှေ့ ပါစင်ဂျာဘက်ခြမ်းမှာ ထိုင်နေတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကို ကျနော် မြင်လိုက်ရပြီ။ သူမ ထိုင်နေတဲ့ဘက်ခြမ်းက အိမ်ရှေ့မှာ ရှိတဲ့ ဗံဒါပင်ရဲ ့အရိပ်ကျနေတာရော၊ ကားမှန်ရဲ ့ အရိပ်ကြောင့်ရော မျက်နှာကိုတော့ သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရသေးဘူး။ ဒါပေမယ့် ဝတ်ထားတာက မြန်မာဝတ်စုံ ခဲရောင်လေးဆိုတာတော့ လှမ်းမြင်နေရတယ်။ သူမလေးရဲ ့ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်နဲ့ ဝတ်စားထားတဲ့ ပုံစံလေးကို ကြည့်ပြီး ကျနော့်ရင်တွေ ဒိန်းခနဲ ခုန်သွားပြီး ကားတံခါးရှိရာကို မြန်မြန်လျှောက်သွားမိတယ်။ ကားတံခါးလက်ကိုင်ကိုဆွဲပြီး ဖွင့်လိုက်တယ်ဆိုရင်ပဲ ဆံပင်တစ်ခြမ်း မျက်နှာပေါ်ဖုံးအောင် ခေါင်းငုံ့ပြီး ဝှက်ထားတဲ့ ကောင်မလေး .. ကျနော်ရှိရာကို ဖြေးဖြေးခြင်း မော့ကြည့်လာတာ ပန်းပွင့်လှလှလေးတစ်ပွင့် ငုံရာကနေ ဖူးပွင့်လာတာနဲ့တောင် တူနေသေး။

“ကိုမောင် .. “
“မေ .. မေဝင့်ဝါ .. ဟာ .. သင်္ကြန် “

ဟာဗျာ … ကျနော် စိတ်ထဲမှာ မတင်မကျဖြစ်သလို ထင်နေမိတဲ့ အကြောင်းအရာတစ်ခုဟာ တကယ်ကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် မှန်နေပြီ။ မေဝင့်ဝါဆိုပြီး ကျနော် သိထားတဲ့တစ်ယောက်က အခုတော့ မေသင်္ကြန်ဆိုပြီး ဖြစ်နေတာလေ။ ဘာပြောလို့ ပြောရမှန်းကို မသိတော့ပါဘူး။ နှစ်ရှည်လများ ကြာအောင် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တဲ့ အမြတ်နိုးဆုံးပစ္စည်းတစ်ခုကို ပြန်တွေ့ရတာ တကယ်တမ်းဆို ပျော်လိုက်ရမယ့် ဖြစ်ခြင်းဗျာ။ ဒါပေမယ့် အဲဒီအပျော်ရဲ ့နောက်ကွယ်မှာ မေသင်္ကြန်ဟာ ကျနော်နဲ့ မျိုးသင်္ကြန်အကြောင်းကို ကောင်းကောင်းကြီး သိထားခဲ့တဲ့သူဆိုတော့ ကျနော် ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ။ ကျနော့်မျက်နှာ တစ်ခြမ်းက ပျော်ပြီး၊ ကျန်တဲ့တစ်ခြမ်းက မဲ့နေသလိုမျိုးတောင် ဖြစ်သွားလား မသိတော့ပါဘူး။ ဆယ်နှစ်တာလုံးလုံး မေသင်္ကြန်ကို ပြန်တွေ့ရင်တော့ ပြောလိုက်မယ်ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေဟာ အခုကျတော့ လည်ချောင်းထဲမှာပဲ အချင်းချင်း တွန်းတိုက်ပြိုလဲကုန်ကြတော့တယ်။ ပါးစပ်ကတော့ တစ်လုံးမှကို အပြင်ကို ထွက်လို့မရပါဘူးဗျာ … ဟူး ..

“သင်္ကြန် .. ဘာဖြစ်လို့ အိမ်ထဲထိ လိုက်မဝင်လာရတာလဲ .. ဘာလဲ ငယ်ငယ်တုန်းက တိုးပြီး လာခဲ့တဲ့ မလွယ်ပေါက်ကပဲ ဝင်လာချင်လို့လား …  “
နှစ်ယောက်သားကြား တိတ်ဆိတ်သွားမှုကို မလိုလားတဲ့ အနေနဲ့ ကျနော် အရွှန်းဖောက်ပြီးသာ ဆိုလိုက်ရတယ်။ ရင်ထဲမှာတော့ ခြောက်ကပ်ကပ်ကြီးနဲ့။ မေသင်္ကြန်က ကျနော့်စကားကို မရယ်ပေမယ့် တည်တည်ငေးငေးလေး ဖြစ်နေတဲ့ မျက်နှာလေးကတော့ ပြုံးသွားပြီး မျက်စောင်းလေးတစ်ခု ထိုးတယ်။ လှတဲ့ မိန်းကလေးက ထိုးတဲ့ မျက်စောင်းဆိုတော့ မျက်စောင်းလေးကလဲ သိပ်လှနေတာပေါ့ဗျာ။

“အိမ်ရှင်ကရော ဧည့်သည်ကို ခေါ်ချင်သေးရဲ ့လား မသိလို့ .. သင်္ကြန်က လိုက်ဝင်မလာရဲတာလေ .. “
“သင်္ကြန်သာလာမယ်ဆို ကိုမောင်က အချိန်မရွေး တံခါးဖွင့်ကြိုဆိုနေမှာပါ .. “
“အပိုတွေ .. “

ထပ်မံပြီးလွင့်လာတဲ့ မျက်စောင်းနဲ့အတူ မေသင်္ကြန်ရဲ ့ခြေတံလေးတစ်ဖက်က ကားအပြင်ဘက်ကို ထွက်ကျလာတယ်။ မြန်မာဝတ်စုံကို ထမိန်စကတ်လို ချုပ်ထားတာဆိုတော့ ဖြူစင်ဝင်းမွတ်တဲ့ ခြေသလုံးသားလေးက ဖွေးခနဲပေါ်လာလို့ ကျနော့်အကြည့်က အဲဒီနေရာကိုတောင် ဖြတ်ခနဲ ရောက်သွားသေး။ တကယ်ပါ။ ငယ်ငယ်တုုန်းက ဘိုမရုပ်လေးလို ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကောင်မလေးဟာ အခုကျတော့ ယမင်းရုပ်လေးလို အချိုးကျကျနဲ့ ကြည့်လို့ အလွန်ကောင်းနေတယ်။ နှာဘူးကျတယ်ပဲပြောပြော အခုအချိန်မှာတော့ ကျနော့်မျက်လုံးကို ကျနော် ထိန်းလို့မရဘူး။ အင်း .. ရင်ထဲက ဆန္ဒကိုရော ထိန်းနိုင်ပါ့မလား … ။

“ကဲ ..ကိုမောင် .. ရှေ ့ကသွားလေ .. ဘာလဲ သင်္ကြန်က ကိုယ့်အိမ်ကိုယ့်ယာလို သဘောထားပြီး ဝင်သွားရမှာလား .. “
“အော် .. အင်း .. အင်း .. လာ သင်္ကြန် .. “

သူမတကိုယ်လုံးကို သိမ်းကျုံးပြီး ငေးကြည့်နေမိတာ လူမိသွားတဲ့အတွက် နဲနဲတော့ မလုံမလဲ ဖြစ်သွားသေး။ ဒါပေမယ့် ဒါက ခနပါပဲ။ မေဝင့်ဝါလို့ ပြောပြီးမှ မေသင်္ကြန်ဖြစ်သွားတဲ့ သူမကို မေးစရာ စကားတွေ အများကြီး ရှိနေတာနဲ့ ရှေ့ကနေ ဦးဆောင်ပြီးတော့ပဲ ခေါ်လာခဲ့တယ်။ မေသင်္ကြန်ပါလာတာကို မြင်တော့ အန်တီဖြူနဲ့ ကျနော့် မေမေက လှမ်းစကားပြောသေးတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျနော် မေသင်္ကြန်ကို အိမ်ရှေ ့ဧည့်ခန်းမှာ မေမေတို့နဲ့ အတူ မထို်င်ခိုင်းပါဘူး။ တမင်တကာကို နောက်ဘေးဘက်ကို လက်မဆွဲယုံတမယ် ခေါ်လာခဲ့တယ်။

“Ring any bells ??? သင်္ကြန် “

နောက်ဘေးဘက်တံခါးကို ဖွင့်ပြီး အပြင်ကို ထွက်လိုက်တာနဲ့ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ ရှိနေတဲ့ ပိတောက်ပင်ကြီးကို ပြပြီး မေးလိုက်တဲ့ မေသင်္ကြန် သူမခေါင်းကို ဖြေးဖြေးလေး ညိတ်ပြတယ်။

“မြေကြီးတွေကိုလဲ .. တမံတလင်း ခင်းလိုက်တာနော် … “
“ဟုတ်တယ် .. သင်္ကြန် .. ရေတက်လို့လေ . တစ်ခြံလုံးနီးပါး အင်္ဂတေလောင်းပစ်လိုက်တာ .. လာ .. ဟိုမှာ ရှိတဲ့ စားပွဲဝိုင်းလေးမှာ ထိုင်ကြရအောင် ..  ညနေဘက်ကျရင် အေးဆေးထိုင်လို့ရအောင် လုပ်ထားတာ .. “

မေသင်္ကြန် ကျနော်နဲ့အတူ သစ်သားစားပွဲဝိုင်းလေးရဲ ့ဘေးမှာ ချထားတဲ့ ပလတ်စတစ်ထို်င်ခုံလေး တစ်လုံးစီမှာ ဝင်ထိုင်ဖြစ်တယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို ပြန်ပြောင်းတမ်းတသလို လိုက်ကြည့်နေတဲ့ မေသင်္ကြန် မျက်နှာလေးကို လိုက်ကြည့်ရင်း ကျနော် အမေးချင်ဆုံး မေးခွန်းတစ်ခုကို အရင်ဆုံး မေးမိလိုက်တယ်။

“သင်္ကြန် .. ဘာဖြစ်လို့ ကိုမောင်နဲ့ ပြန်တွေ့တော့ မေသင်္ကြန်လို့ မပြောရတာလဲ .. “

“မပြောဆို … ကိုမောင်နဲ့ ပြန်တွေ့တာကရော .. ဘယ်အခြေအနေနဲ့မို့လဲ .. “
“မဆိုင်ပါဘူးကွာ .. သင်္ကြန်ကလဲ .. သင်္ကြန်ဟာ မေသင်္ကြန်ပါဆိုတာကတော့ ပြောသင့်တာပေါ့ .. အမှန်တကယ်ဆို ကိုယ်ဘယ်လောက်ထိ သင်္ကြန်ကို သတိရလဲဆိုတာ သင်္ကြန်မသိလို့ပါ .. “
“သင်္ကြန်ကရော .. သတိမရဘူးလို့ ထင်လို့လား .. ရန်ကုန်ကို ပြန်ရောက်လာတော့ အရင်ဆုံး တွေ့ချင်တာ ဘယ်သူထင်လို့လဲ .. “

ကျနော်တို့နှစ်ယောက်စလုံး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အနိုင်မခံ အရှုံးမပေး ပြောနေပေမယ့် တစ်ယောက်ရဲ ့ စကားမှာ တစ်ယောက်ကို ထားတဲ့ သံယောဇဉ်ကတော့ အပြည့်အဝ ပေါ်လွင်နေတာ သေချာပါတယ်။ သူနဲ့ ကျနော်ရဲ ့မျက်ဝန်းတွေထဲမှာလဲ ရင်ထဲမှာရှိတဲ့ ခံစားချက်တွေက အလိုလိုထင်ဟပ်နေသေးတာ။ အဲဒီနောက်တော့ မေသင်္ကြန်နဲ့ ကျနော် စကားတွေ အများကြီး ထပ်ပြောဖြစ်ကြပါတယ်။ အဲ့လို ထပ်ပြောဖြစ်တဲ့အတွက် သူ့အကြောင်းတွေ ကျနော် သိလာခဲ့ရသလို (တနည်းအားဖြင့် သူ့ရင်ထဲကို ကျနော် တစွန်းတစ လှမ်းမြင်လိုက်တာပါ)၊ ကျနော့်ကို ကျနော်လဲ သူမကို ဘာဖြစ်လို့ တွေ့တွေ့ခြင်း မမှတ်မိရအောင် ညံ့ဖျင်းရတာလဲလို့ အပြစ်တင်မိတယ်။ ဒါပေမယ့် မေသင်္ကြန်ပြောတာ ဟုတ်ပါတယ်လေ။ သူမကို မေသင်္ကြန်လို့ သိသွားတော့ရော ကျနော်က အဲဒီအချိန်မှာ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ ရည်းစားကြီး ငုတ်တုတ်နဲ့မှတ်လား။

“ဒါဆို သင်္ကြန့်နာမည်က မေဝင့်ဝါဆိုတာ မဟုတ်ဘူးပေါ့ ..  “
“မဟုတ်ဘူး .. မျိုးနဲ့ ကိုမောင့် အခြေအနေကို သိလို့ တမင်တကာကို ပြောလိုက်တာ .. မျိုးတောင်မှ အ့ံသြတဲ့ပုံံစံဖြစ်သွားသေး .. အိတို့က သင်္ကြန့်နာမည်အရင်းကို မသိကြဘူးလေ .. မျိုးက မေလို့ပဲ ခေါ်တော့ သူတို့က မေဆိုတာပဲ သိထားတာ .. မျိုးနဲ့ကတော့ ကိုမောင့်ကို ခုနက ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ .. သင်္ကြန်တို့ရှိတဲ့ မြို ့မှာ ရှစ်တန်းနဲ့ ကိုးတန်းကို သူက လာတက်ဖူးတော့ အဲဒီထဲက သိနေတယ် .. အဲ့အချိန်တုန်းက ကျောင်းမှာ သင်္ကြန်တို့ဆို ကြန်နှစ်ကြန်ဆိုပြီး နာမည်ကြီးခဲ့သေးတယ် .. ပြောရရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မေလို့ ပြောင်းပြီး သုံးနှုန်းမိတာလဲ အဲ့အချိန်က စတာပဲ … မဟုတ်ရင် မျိုးနဲ့ မေ ကွဲအောင် ကျောင်းမှာ ခေါ်လို့မရဘူးလေ .. သူလဲ သင်္ကြန် .. ကိုယ်လဲ သင်္ကြန် ဖြစ်နေတာကိုး .. “

“ဒါဆို သင်္ကြန်က နောက်ဆုံးနေခဲ့တဲ့ နယ်ကနေ ဒီနှစ်မှ ရန်ကုန် ပြန်ရောက်တာပေါ့ .. “
“ဟုတ်တယ် .. ဖေဖေကလဲ ဒီနှစ်မှ ရန်ကုန် ပြန်ဝင်လို့ရတာ .. အဲဒါလဲ ကျန်းမာရေးကြောင့် .. ရန်ကုန်ကို မရရအောင် ပြန်လျှောက်ပြီး ဝင်ရတာ .. အခုတောင်မှ သိပ်နေမကောင်းလို့ အိမ်ကို လိုက်မလာနို်င်တာလေ .. သင်္ကြန်လဲ အိမ်မှာ လူပိုမရှိတော့ ရန်ကုန်ရောက်တယ်ဆိုကတည်း ဖေဖေ့ ဝေယျာဝစ္စလုပ်နေရတာနဲ့ ဒီဘက်ကို ထွက်မလာဖြစ်ခဲ့ဘူး .. “
“အင်း .. သင်္ကြန် မသိလို့ .. ကိုမောင်လေ နှစ်စဉ် သင်္ကြန်ရောက်တိုင်း သင်္ကြန့်ကို တမ်းတမိတာ .. သင်္ကြန်ထွက်လည်ခဲ့တိုင်းလဲ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်များ တွေ့မလားဆိုပြီး လိုက်ရှာမိခဲ့တယ် .. ပြောရရင် အဲဒါကြောင့်လဲ မျိုးသင်္ကြန်နဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့ သင်္ကြန်မှာ ဆုံဖြစ်တာ .. ကိုမောင်နဲ့ သင်္ကြန်သာ စောစောစီးစီး ပြန်တွေ့ဖြစ်ရင် အခြေအနေတွေက တမျိုး ဖြစ်ချင်ဖြစ်နေမှာ .. “

“တော်ပါ  .. ဒီလောက် နာမည်ကြီး ကွဲနေတာ သိရဲ ့သားနဲ့ .. ကိုမောင့်ကိုက မပြောလိုက်ချင်ဘူး .. ဟော့တာလေးမှ ကြိုက်ချင်တာ မှတ်လား .. “
“မကြိုက်ချင်တော့ပါဘူး … ဟော့တာလေးဆိုတာကလဲ ဟော့တဲ့သူနဲ့ပဲ အဆင်ပြောတာပါ .. ကိုယ်လိုလူ ပုံတုံးကြီးကို စိတ်မဝင်စားတော့ပါဘူး .. အ ဟက် .. “
“အဲ့သတင်းလဲ သင်္ကြန်ကြားတယ် .. အမှန်ဆို သင်္ကြန်လဲ ဒီကိစ္စကို ကိုမောင့်ကို သတိပေးချင်တာပါ .. မျိုးနဲ့အိက ကျောင်းမှာ ပြောရရင် အချစ်တော်လို့တောင် နာမည်ကြီးတာ .. အရမ်းတွဲလို့လေ .. သူတို့နှစ်ယောက်က ဘယ်ကိစ္စမဆို အတူတူလုပ်တာ .. ကိုမောင်နဲ့ တွေ့တယ်ဆိုတဲ့ သင်္ကြန်တုန်းက အိက ယူအက်စ်ရောက်နေလို့ .. မဟုတ်ရင် သူပါ ရှိနေမှာ .. “
“ထားလိုက်တော့ .. သင်္ကြန် .. သူတို့အကြောင်း မပြောနဲ့တော့ .. ကိုယ့်ရင်ထဲမှာ မျိုးနဲ့ပတ်သက်ပြီး မရှိတော့ပါဘူး .. အခု ကိုယ့်ရင်ထဲမှာ ရှိနေတာ တခြားတစ်ယောက်ပါ .. အခုမှ ရှိတာလဲ မဟုတ်ဘူး .. အရင်တုန်းကတည်းက ရှိခဲ့တာ ..“

ကျနော့်စကားသံက ဘာကိုရည်ရွယ်ပြီး ကျနော့်အကြည့်တွေက ဘယ်သဘောဆောင်နေတယ်ဆိုတာ မေသင်္ကြန်လဲ အရွယ်ရောက်နေတဲ့ မိန်းကလေးမို့ ချက်ချင်းသိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် တခြားသော မိန်းကလေးတွေမှာ တွေ့ရတဲ့ ရှက်ဝဲဝဲ အမူအယာလေးနဲ့ ခေါင်းငုံ့သွားတာမျိုးတို့၊ လက်ချောင်းလေးတွေကို အချင်းချင်း ပြန်ပွတ်သပ်နေတာမျိုးတို့ မရှိဘူး။ ၀ိုင်းစက်စက် မျက်ဝန်းလေးတွေနဲ့မှာ ပြုံးတုံ့တုံ့အမူအယာလေးနဲ့ ကျနော့်ကို စိုက်ကြည့်နေတာ။ ကျနော်လဲ မထူးတော့ဘူးဆိုပြီး စကားတစ်ခွန်းကို အဆင်အခြင် မရှိပဲ ပြောဖြစ်လိုက်တယ်။ မျက်နှာရူးလို့ပဲ ဆိုချင်ဆိုတော့ဗျာ ..

“ဟုတ်တယ် .. ကိုယ့်ရင်ထဲမှာ တောက်လျှောက်ရှိနေခဲ့တာက လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ကျော်တုန်းက ဒီပိတောက်ပင်ကြီးအောက်မှာ အတူရှိနေခဲ့တဲ့ ကောင်မလေးပါ .. “
“ဒါ .. ဘာစကားလဲ ကိုမောင် .. မျိုးသင်္ကြန်နဲ့ ဇာတ်လမ်းပြတ်သွားလို့ နောက်ထပ် ဇာတ်လမ်းတစ်ခု စတဲ့ စကားလား .. “
“ကျွတ် !!  .. သင်္ကြန် .. “
“ဘာလဲ ကိုမောင် “

ရင်ထဲမှာ ရှိ်တဲ့ စစ်မှန်တဲ့စကားတစ်ခွန်းကို ထုတ်ပြောတဲ့အချိန်မှာ တစ်ဖက်သားက လှောင်သလိုလိုမျိုးနဲ့ တုံ့ပြန်တာကို ခင်ဗျားတို့တော့ မသိဘူး .. ကျနော်တော့ မခံစားနိုင်ဘူးဗျာ။ ရင်ထဲကျင်ခနဲ ဖြစ်သွားတာနဲ့အတူ မျက်နှာအမူအယာကလဲ ပြောင်းသွားတယ်။

“ဒီမှာ သင်္ကြန် .. ကိုယ်ပြောမယ် .. ကိုယ်တကယ် စွဲလန်းတမ်းတပြီး ချစ်ခဲ့တာ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ကနေ အခုအချိန်ထိ တစ်ယောက်ပဲ ရှိ်တယ် ..  အဲဒါ သင်္ကြန်ပဲ .. ဟုတ်တယ် .. ကိုယ်နဲ့ မျိုးသင်္ကြန် ညိစွမ်းခဲ့တယ် .. ဒါပေမယ့် အဲဒါလဲ သင်္ကြန်ဆိုတဲ့ နာမည်ကို မေ့မရတဲ့ စိတ်အရင်းခံနဲ့ ဖြစ်ခဲ့ကြတာ .. သင်္ကြန် ယုံချင်မှယုံ .. အခုစကားတွေကိုလဲ ကိုယ့်စိတ်ထဲက မထိန်းနိုင်လို့သာ ဖွင့်ပြောလိုက်ရတာ .. ကိုယ်သင်္ကြန်ဆီက အချစ်ကို ပြန်တောင်းဆိုမှာ မဟုတ်ဘူး .. ဆယ်နှစ်တာ ရင်ထဲမှာ ရှိခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရာတစ်ခုကို မအောင့်နိုင်လို့ ထုတ်ပြောလိုက်တာပဲ .. “
“ပြီးတာပဲလေ .. ကိုမောင်ပြောတဲ့လဲ သင်္ကြန်က နားထောင်ရမှာပေါ့ .. ကိုမောင်က အိမ်ရှင်ကိုး “
“တော်တော် … သင်္ကြန် … ဒီအကြောင်းအရာကို ဒီမှာပဲ ရပ်လိုက်ကြရအောင် .. သင်္ကြန်တို့ ညနေစာ စားသွားပါလား .. လာလည်တုန်းလေးလေ “
“အိမ်ရှင်က ဧည့်ဝတ်ကျေချင်တယ်ပေါ့ .. ခိ .. ခိ “

ဘယ်လိုကောင်မလေးမှန်း မသိပါဘူးဗျာ။ မချိုမချဉ်ရုပ်လေးနဲ့ ကျနော် ဖြစ်ပျက်နေပုံကို မလွတ်တမ်း လိုက်ကြည့်နေတယ်။ ကြာတော့ လူတောင်မှ ရှိုးတိုးရှိုးတန်း ဖြစ်လာတယ်။ ခင်ဗျားတို့ပဲ စဉ်းစားကြည့်ဗျာ။ သူက ကောင်မလေးလှလှဖြစ်တဲ့အပြင် အနေအထားက ရွှေငါးလေးမို့ ကိုယ်က ငမ်းရမလား အောင့်မေ့တယ်။ သူကပဲ ကိုယ့်ကို့ လိုက်ကြည့်နေတော့ ကိုယ်က မျက်စိကို ဘယ်နားသွားထားရမလဲ။ မျက်လွှာလေးချပြီး တမံတလင်းကိုပဲ စိုက်ကြည့်ရမလို၊ အဝေးတစ်နေရာကို ငေးမောပြီး စားပွဲမျက်နှာပြင်ကိုပဲ လက်သည်းနဲ့ ချစ်ရမလို ဘာလိုလိုနဲ့။ အူကြောင်ကြောင်နဲ့ စိတ်တိုပြီး ရှက်နေရတယ် …  :-[ :-[

“သမီး .. စကားကောင်းနေတာလား .. မေမေတို့ ဝင်စရာ ရှိသေးတယ်လေ .. “
နောက်ဘေးပေါက်ဝမှာ ပေါ်လာတဲ့ အန်တီဖြူ နဲ့ မေမေကြောင့် သင်္ကြန်ရော ကျနော်ပါ ထိုင်နေရာက မတ်တပ်ထရပ်ဖြစ်ကြတယ်။
“ဟုတ် .. ကိုမောင်က ဒီမှာ ညနေစားစားသွားဖို့တောင် ပြောနေတာ .. “
“ဟုတ်သားပဲ မဖြူ  .. စားသွားပါလား …  “
“မစားတော့ဘူး မမရီ .. ကျမတို့က ဒီနားမှာ အိမ်သွားကြည့်ဖို့ ချိန်းထားတာ နောက်ကျနေမှာစိုးလို့ .. “

အန်တီဖြူရဲ ့စကားမှာ ကျနော် မသိတာပါလာလို့ မေသင်္ကြန်ကို လှမ်းကြည့်တော့ မေသင်္ကြန်က “နောက်မှပြောပြမယ်” ဆိုတာကို နှုတ်ခမ်းလေး လှုပ်ယုံပြောတယ်။ ကျနော်လဲ ထပ်မမေးနေပါဘူး။ မေသင်္ကြန်နဲ့ ပတ်သက်ရင် သူပြောပြတာကိုပဲ နားထောင်မယ် .. သူဆုုံးဖြတ်တာကိုပဲ လက်ခံမယ်လို့ သဘောထားလိုက်ပြီ။ တကယ်ပါ။ ကျနော့်အပေါ် သူ ဘယ်လိုပဲ သဘောထားထား၊ ကျနော်ကတော့ သူ့အပေါ်မှာ ရှိနေခဲ့တဲ့၊ ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်တဲ့ အချစ်စိတ်ကို မပြင်နိုင်တော့ပါဘူး။ ကျနော့်အနားမှာ သူ မရှိ်နိုင်ရင်တောင်၊ သူ့အနားမှာ (သူလိုအပ်တဲ့အခါတိုင်း) ကျနော် ရှိနေရမယ်ဆို ကျေနပ်နေမှာပါ …။

အဲဒီလိုနဲ့ပဲ ကျနော် နှစ်ရှည်လများ တမ်းတနေခဲ့ရတဲ့ မေသင်္ကြန်ဟာ ကျနော့်ဘဝလေးထဲကို ပြန်ရောက်လာခဲ့တယ် .. ။ ပိုပြီးတော့ ကျနော့်အတွက် အဆင်ပြေဖို့ ဖြစ်သွားတာက အန်တီဖြူ က သူမတို့ နေခဲ့ဖူးတဲ့ ဒီရပ်ကွက်လေးကို သဘောကျလို့ဆိုပြီး ရှေ ့နှစ်လမ်းကျော်မှာ ခြံနဲ့အိမ်လေး ဝယ်လိုက်လို့လေ (မေသင်္ကြန် နောက်မှ ပြောပြမယ်ဆိုတာ အဲ့ဒီအကြောင်းပါ)။ ဒီတော့ မေသင်္ကြန်တို့ အိမ်အပြောင်းအရွှေ ့ကိစ္စတွေကို လိုက်လုပ်ပေးရတဲ့သူက ကျနော် အလိိုလို ဖြစ်လာတာပေါ့။ မေသင်္ကြန်ကတော့ လုပ်ပေးချင်မှ လုပ်ပေးပါဆိုပြီး ကျနော့်ကို ပြုံးစေ့စေ့နဲ့ ပြောသေးတယ်။ ဒါပေမယ့် သူမ ဘယ်လို စကားနာထိုးထိုးပါ။ ကျနော်ကတော့ တကယ်ကို စိတ်ထဲမှာ ရှိတဲ့ သံယောဇဉ်အရင်းခံနဲ့ပဲ အစအဆုံး အဆင်ပြေအောင် လိုက်လုပ်ပေးခဲ့ပါတယ်။

ဝေးကွာချင်တုန်းကလဲ ဘယ်ရောက်လို့ဘယ်ပေါက်မှန်း မသိအောင် ဖြစ်ခဲ့ကြသလို၊ နီးစပ်ချင်တော့လဲ အခြေအနေတွေက တမင်တကာကို ဖန်တီးထားသလား အောက်မေ့ရတယ်။ အိမ်အပြောင်းအရွှေ ့ကိစ္စကို ၀ိုင်းလုပ်ပေးလို့ မေသင်္ကြန်နဲ့ အချိ်န်တော်တော်များများ ဆုံခဲ့ရပါတယ်ဆိုမှ ၊ အိမ်ပြောင်းပြီးတဲ့ အချိန် သိပ်မကြာဘူး။ မေသင်္ကြန် အဖေ့က နေတော်တော်မကောင်း ဖြစ်ပါရော။ ဆေးရုံတောင် တင်ဖို့ ဖြစ်လာတယ်။ ကျနော့် မေမေအသိထဲမှာ အဲဒီရောဂါဘက်ပိုင်းကို ကျွမ်းကျင်တဲ့ အထူးကုသမားတော်တစ်ယောက် ရှိနေတော့ ပြောရရင် ဒီကိစ္စကိုလဲ ကျနော်ပဲ လိုက်လုပ်ပေးရတယ်ဆိုပါတော့။

ဒီလိုနဲ့ .. ဒီလိုနဲ့

ဘာလိုုလိုနဲ့ အချိန်ကာလဆိုတဲ့ စက်ဝိုင်းဟာ တစ်နှစ်တာဆိုတာကို ပြန်ပြောင်းရောက်ဖို့ ခြေလှမ်းပြင်နေပြီ။ ကျနော်တို့ ရပ်ကွက်ထဲကလူငယ်တွေ၊ လမ်းထဲကလူငယ်တွေတောင် သင်္ကြန်ကျရင် ဘာလုပ်မှာလဲဆိုတာကို တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက်တွေ့ရင် မေးခါစပြုနေပြီ။ တီဗီမှာ လာတဲ့ ချန်နယ်တွေကလဲ တူးပို့ တူးပို့အသံနဲ့အတူ သင်္ကြန်သီချင်းတွေကို စလွှင့်နေပြီပေါ့။

တစ်နေ့က သူရိန်က ကျနော့်ကို လာမေးတယ်။ ဒီသင်္ကြန်မှာ ဘာလုပ်မှာလဲတဲ့။ သူကတော့ ထုံးစံအတိုင်း ကိုစောဦးနဲ့ လိုက်မယ်လို့ ပြောတယ်။ ကျနော်ကတော့ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် သင်္ကြန်ကို မလည်ချင်တော့ဘူး။ ပြောရရင် ဘာဆိုဘာမှ မလုပ်ချင်တော့တာ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ မေသင်္ကြန်နဲ့ ကျနော့် ဇာတ်လမ်းက အခုချိန်ထိ ဘာမှန်းကို မသိသေးဘူး။ ကျနော်ကိုယ်တိုင်ကလဲ ကိုယ့်ခံစားချက်နဲ့ကိုယ်၊ ကိုယ့်မာနနဲ့ကိုယ် ရှည်ပြီးတော့ မေသင်္ကြန်ဆီက ဘာအဖြေမှ မလိုပါဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ် မှတ်လား။ ဒီတော့ မေသင်္ကြန်နဲ့ ကျနော်သာ ပြန်တွေ့နေရတယ်၊ စကားပြောနေရတယ်ဆိုပေမယ့် ကျနော်တို့နှစ်ယောက် အခြေအနေက တိုးတက်မှု မရှိပါဘူး။ တစ်ခုခု ပြောမယ် ပြင်တိုင်းလဲ မျိုးသင်္ကြန်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အရိပ်မည်းကြီးက ခြောက်လှန့်နေတော့ ကျနော့်မှာ ကို်ယ့်လိပ်ပြာကိုယ်မလုံပဲ ဖြစ်နေရတယ်ဗျာ ..

အခုတော့ .. အေပရယ်လ် ရောက်လာပြီမို့ အဖူးလေးတွေ ဝေစပြုလာတဲ့ ပိတောက်ပင်ကြီးရဲ ့ခြေရင်းအောက်မှာ ကိုကိုမောင်ဆိုတဲ့ ကျနော်ဟာ .. တစ်ယောက်ထဲပါ .. လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ကာလတုန်းကတော့ ဒီအပင်ကြီးအောက်မှာ ချာတိတ်မလေး တစ်ယောက် အတူရှိခဲ့ဖူးတာပေါ့


“ကိုမောင် … ကိုမောင် !! .. “

ကျနော့်ပခုံးကို အမိအရကိုင်ပြီး လှုပ်နှိုးနေတာကြောင့် လေးလံနေတဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကြိုးစားပြီး ဖွင့်လိုက်ရတယ်။ မို့ဖောင်းဖောင်း ပါးပြင်နှစ်ဖက်မှာ သနပ်ခါးပါးကွက်ကြားကို ညီညီညာညာ လိမ်းထားတဲ့ မေသင်္ကြန်က ကျနော့်ကို ယဉ်စစမျက်နှာလေးနဲ့ ငုံ့မိုးပြီး ကြည့်နေလေရဲ ့။ ကိုယ်ချစ်ရတဲ့သူရဲ ့ မျက်နှာလှလှလေးကို မနက်ခင်း အိပ်ရာနိုးစအချိန် မျက်လုံးဖွင့်ဖွင့်ခြင်းမှာ တွေ့လိုက်ရတာဟာ ကျနော့်အတွက်တော့ ကြည်နူးဖွယ်အကောင်းဆုံး ခံစားချက်ပါပဲ။ ကျနော့် နှုတ်က သင်္ကြန်လို့ အားရဝမ်းသာစွာ ခေါ်လိုက်ပြီး အပေါ်စီးက မိုးပြီးငုံ့ကြည့်နေတဲ့ သူမရဲ ့ လည်တိုင်ကျော့ကျော့လေးကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ သိုင်းဖက်လိုက်တယ် ..

“အွန် .. ကိုမောင် .. ဒါ ဘာလုပ်တာလဲ “
“ချစ်လို့လေ .. ကိုယ့်အခန်းထိရောက်အောင် လာပြီး အိပ်ရာက လာနှိုးတဲ့ ကောင်မလေးကို ချစ်မလို့ .. “
“အာကွာ .. လုပ်နဲ့ .. အန်တီက ပိတောက်ပန်းတွေ ပွင့်နေပြီဆိုပြီး ဖုန်းဆက်လို့ သင်္ကြန်က ပျော်ပြီး ထွက်လာတာ .. လွှတ်ကွာ .. ကိုမောင် .. ပိတောက်ပန်း ခူးရအောင် .. သင်္ကြန့်ကို ခူးပေးနော် .. “
“ခူးပေးရင် .. ဘာဆုပေးမှာလဲ .. “
“ကိုမောင် လိုချင်တဲ့ ဆုပေးမယ် .. ကဲ .. ထတော့ .. “
“ဟင့်အင်း .. ထဘူး .. ဆုအရင် ယူလိုက်ဦးမယ် .. “
“အယ် .. လူဆိုး “

ဘယ်ရမလဲ။ ဒီတစ်ခါတော့ ကျနော် အလွတ်မပေးနိုင်တော့ဘူးရယ်။ တကယ်ဆို မေသင်္ကြန် ကျနော့်ကို သံယောဇဉ်မရှိ်တာမှ မဟုတ်တာ။ ကျနော် ပြောထားခဲ့တဲ့ စကားတစ်ခွန်းကို ခုတုံးလုပ်ပြီး ကျနော့်ကို ပညာရှိနည်းနဲ့ ရှောင်နေတာလေ။ အခုလို ကျနော့်အခန်းထဲထိ လူကိုယ်တိုင်ရောက်လာချိန်မှာတော့ ကိုယ်ကမှ မလှုပ်ရှားရင် “ခွင့်သာခိုက်မှ မလိုက်ချင်ရင် အမိုက်နင့်ပြင်ရှိဦးမလား” ဖြစ်နေမှာပေါ့။

လည်တိုင်ကျော့ကျော့ကို သိုင်းဖက်ထားရာက လက်တစ်ဖက်ကို ခွာပြီး ခါးသေးသေးလေးကို လှမ်းဆွဲလိုက်တယ်ဆိုရင်ပဲ မေသင်္ကြန် ကျနော့်ကိုယ်ပေါ် မထိန်းနိုင်ပဲ ပြိုကျလာတယ်။ ကျနော့်ရင်ဘတ်ကို လက်နဲ့ထောက်ပြီး သူမကိုယ်ကို ပြန်ခွာဖို့ ကြိုစားပေမယ့် အဲဒီအချိန်လေးမှာ ကျနော်က သူ့နှုတ်ခမ်းလေးကို အရအမိငုံပြီး ဖမ်းနမ်းလိုက်တယ်။

အနမ်း … ဆယ်စုနှစ်တစ်နှစ်စာ ရင်ထဲမှာ သိုလှောင်ထားရတဲ့ အနမ်း .. တစ်ဦးအပေါ် တစ်ဦး ထားတဲ့ သံယောဇဉ်ကို ဖွင့်ပြတဲ့ အနမ်း .. နူးညံ့မှုရှိသလို မွတ်သိပ်မှု အပြည့်ပါတဲ့ အနမ်း .. အချစ်တွေ တစ်ယောက်ထံမှ တစ်ယောက် ဖြတ်သန်းစီးဆင်းသွားစေတဲ့ အနမ်း .. ရင်ခုန်သံကာရံတွေ တူညီသွားစေတဲ့ အနမ်း … အနမ်း … အနမ်း .. အနမ်း

ကျနော့်အနမ်းရဲ ့ခေါ်ဆောင်ရာနောက်ကို မေသင်္ကြန်ဟာ မဝံ့မရဲနဲ့ လိုက်ပါလာခဲ့တယ်။ အနမ်းရဲ ့ ကြီးစိုးထားမှုကြောင့် မျက်လုံးလေးတွေဟာ အလိုလို မှေးကျသွားပြီး သူမလက်တွေကတော့ ကျနော့်ရဲ ့ ကျောပြင်ကို တင်းတင်းဖက်ထားတာပေါ့။ ရင်ချင်းထပ်ပြီး အပ်နေတာမို့ မို့မို့ရွှေရင်တွေဟာ ကျနော့်ရင်ဘတ်ကို လာရောက် ဖိပွတ်နေတဲ့အခါ ကျနော့် သွေးတွေ ဆူဝေစပြုလာခဲ့ပြီ။ ကျောရှင်းတဲ့ သူမရဲ ့ကျောပြင်တလျှောက် လက်တွေက အစုန်အဆန်ပြေးလွှားသွားမိပြီး တင်သားအိအိလေးတွေကို ထဘီပေါ်ကနေ အုပ်ကိုင်လိုက်မိတဲ့အချိန်မှာ မေသင်္ကြန့်ကိုယ်ကလေး ကော့တက်သွားတယ် …

“အ !! .. ကိုမောင် “
မေသင်္ကြန်ရဲ ့မျက်လုံးလေးတွေ ရီဝေဝေနဲ့ ပွင့်လာတဲ့အချိန်မှာ ကျနော်က သူမရဲ ့ခါးကျင်ကျင်လေးကို တင်းတင်းဖက်ပြီး တစ်ဖက်ကို ဆွဲလှည့်ပစ်လိုက်တော့ ကုတင်ပေါ်မှာ သူမကအောက်၊ ကျနော်က အပေါ်ဖြစ်သွားတယ်။ ရင်ချင်းအပ်ထားတဲ့ အနေအထားကတော့ မပြောင်းဘူး။ ပြောင်းသွားတာက ကျနော့်လက်တွေရဲ ့နေရာသာ။ မို့မို့ထွားထွားဖြစ်နေတဲ့ ရင်အုံလေးတစ်ဖက်ကို အပေါ်ကနေ အုပ်ကိုင်ပစ်လိုက်တယ်လေ။ “ကိုမောင်ရယ် .. ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ” လို့ လေသံဖျော့ဖျော့လေးနဲ့ ပြောနေပေမယ့် မေသင်္ကြန် မျက်နှာပေါ်မှာ တားမြစ်ချင်တဲ့ အရိပ်အယောင် တစ်ခုမှ ရှိမနေပါဘူး။ သနပ်ခါးပါးကွက်ကြားလေးပေါ်မှာ ရှက်သွေးရဲရဲလေးတွေ စွန်းနေတာသာ ရှိနေတာပါ။ အလှမျက်နှာ နီရဲရဲလေးဆီကို ကျနော့် မျက်နှာက တစ်ဖန် ငုံ့ကျသွားတဲ့အခါ ကျနော့် နှာခေါင်းနဲ့ ပါးပြင်လေးတစ်ဖက် အလိိုလို မိတ်ဆက်သွားပြန်ပါရော ..

“အာ .. ကိုမောင် .. ပါးကွက်တွေ ပျက်ကုန်မယ်ကွာ .. လုပ်နဲ့ .. “
“အင် .. ဒါဆို ဘာကို နမ်းရမှာလဲ .. “
“ဒါက အလှလိမ်းထားတာ .. ဒီဟာကို နမ်းနဲ့ .. ကျန်တာကို နမ်း .. “
“တကယ်နော် .. ဒါဆိုပြီးရော .. “

“ဟွန်း “ ဆိုပြီး မေသင်္ကြန် မျက်စောင်းထိုးမယ် ရှိသေးတယ်။ ကျနော့်ရဲ ့လက်တွေက မေသင်္ကြန် ဝတ်ထားတဲ့ အင်္ကျ ီရဲ့ အောက်ခြေကို ဆွဲလှန်တင်လိုက်လို့ သူမ မျက်လုံးလေးတွေ ၀ိုင်းစက်ပြီး ပြူးကျယ်သွားပါရော။ တကယ်တော့ အဲဒါက သူမတစ်ယောက်ထဲ ဖြစ်တာ မဟုတ်ဘူး။ ကျနော်ကိုယ်တိုင်လဲ မျက်လုံးအိမ်တွေ ကျယ်သွားရတာပဲလေ။ ဝင်းမွတ်ညီညာပြီး ၀ိုင်းဝိုင်းမို့မို့လေး ဖြစ်နေတဲ့ ရင်သားဆိုင်လေးတွေဟာ ဘာအကာအကွယ်မှ မရှိပဲ ကျနော့် မြင်ကွင်းထဲ ရောက်လာတာကိုး။ ချွန်ထွက်ပြီး မို့မောက်နေတဲ့ အပိုင်းရဲ ့ ထိပ်ဆုံးမှာတော့ အသားထဲ နစ်မြုပ်နေတဲ့ အသီးလေးနှစ်ခုက အစီအရီ ရှိနေတယ်။
ချစ်စရာကောင်းလွန်းလှတဲ့ အသီးလေးတစ်ခုကို မဆိုင်းမတွ လက်ညှိုးနဲ့လက်မ သုံးပြီး ပွတ်ပေးလိုက်တယ်။

“အာ့ ကိုမောင် “ ဆိုတဲ့ အသံက သူမနှုှတ်ခမ်း ဖူးဖူးလေးဆီက ထွက်ကျလာတော့ အဲဒီ နှုတ်ခမ်းလေးကိုလဲ အလွတ်မပေးချင်တော့တာနဲ့  ငုံ့ပြီး ထပ်နမ်းပစ်လိုက်တယ်။ တချိန်တည်းမှာ ကျနော့်လက်တွေက အသီးလေးတစ်ခုကို ပွတ်လိုက် ၊ နို့အုံ ဖွေးဖွေးလေးကို အုပ်ကိုင်လိုက် ၊ နောက်ထပ် အသီးလေးတစ်ခုကို ပွတ်လိုက်နဲ့ တောက်လျှောက် အလုပ်များနေပါရော ..။

ကျနော် နှုတ်ခမ်းနဲ့ သူမနှုတ်ခမ်း ဂဟေဆက်ထားတာမို့ သင်္ကြန်ခမျာ ညည်းသံတောင် ပီပီသသ မထွက်နိုင်ရှာဘူး။ ကိုယ်လုံးလေးသာလျှင် လှုပ်လှုပ်ရွရွနဲ့ တွန့်ခါနေတာ။ ကျနော်လဲ နှုတ်ခမ်းတွေကို နမ်းလို့အားရမှ လည်တိုင်လေးတလျှောက် အောက်ကို နှုတ်ခမ်းနဲ့ ပွတ်တိုက်ပြီးဆင်းလာ၊ ညာဘက်ခြမ်းက နို့သီးခေါင်းလေးကို အရင်ဆုံး ငုံစို့လို်က်တယ်ဆိုရင်ပဲ မေသင်္ကြန်ရဲ ့ ညာဘက်ခြမ်းလေးက ကြွလာသလို ဖြစ်ပြီး ကျနော့်ခေါင်းကို သူမလက်တစ်ဖက်နဲ့ တင်းတင်း လာဆုပ်ကိုင်ထားပါရော။

“အာ့ … မောင် .. အာ့ ..  “
ကျနော့် လှုပ်ရှားချက်က ဘယ်လောက်ထိရောက်လဲဆိုတာ မေသင်္ကြန့်နှုတ်ဖျားက “မောင်”ဆိုတဲ့ ခေါ်သံလေးက သက်သေခံနေလေတော့ ဒီကကောင်ခမျာ ရင်ထဲမှာ အချစ်မီးတွေ ဟုန်းခနဲကို တောက်လာတာပေါ့။ ပါးစပ်ထဲ ရောက်လာပြီ ဖြစ်တဲ့ နို့သီးလေးကို လျှာနဲ့ထိုးဆွပြီး အကြင်နာတွေ ပေးလိုက်သလို၊ လက်တစ်ဖက်ကလဲ သူမရဲ ့ဗိုက်သားဝင်းဝင်းလေးတွေကို အသာပွတ်ပေးရင်း အောက်ဘက်ကို လျှောဆင်းသွားတော့တယ်။ မေသင်္ကြန်ရဲ ့ထဘီလေးက လုံးလားထွေးလား ကျနော်နဲ့ ဖြစ်တဲ့အချိန်တုန်းကတည်းက လျော့ရဲရဲ ဖြစ်နေလေတော့ လက်က အထဲကို လျှောဝင်သွားဖို့ မခက်ဘူး။ အဆင်ပြေချက်များ အဲ့လို အဲ့လို ..

ဟာ .. ကျနော် ကံကောင်းဖို့များ ဖြစ်နေတာလား မသိဘူး … ။ ထဘီအောက်မှာ တခြား အခုအခံ ဘာမှ ရှိမနေဘူး။ ကျနော့်ရဲ ့လက်က ကျိုးတိုးကျဲတဲလေး ဖြစ်နေတဲ့ အမွှေးရှည်ရှည်လေးတွေ ရှိရာ လွင်ပြင်ကို အရင်တွေ့တယ်။ ပြီးတော့ ပြည့်ပြည့်ဖောင်းဖောင်းလေး ဖြစ်နေတဲ့ နူးနူးညံ့့ညံ့အသားတွေကို စမ်းမိပြီး အဲဒီကနေမှ တဆင့် အကွဲကြောင်းလေး တစ်ခုကို ထိတွေ့လိုက်တော့တယ်။ အကျင့်ပါနေပြီ ဖြစ်တဲ့လက်က မထူမပါးတဲ့ နှုတ်ခမ်းသား နှစ်ဖက်ကို အသာအယာတွန်းထုတ်ပြီး လက်ညိုးလေးနဲ့ အထက်အောက် ပွတ်ဆွဲလိုက်တယ်ဆိုပဲ မေသင်္ကြန့်လက်တစ်ဖက်က ကျနော့်လက်ကို အပေါ်ကနေ လာအုပ်မိုးကိုင်ပါရော ..

“မောင် .. မလုပ်နဲ့ကွာ .. သင်္ကြန် စိတ်တွေ တမျိုးဖြစ်လာပြီ .. “
“ဘာဖြစ်လဲ .. သင်္ကြန်ကလဲ .. မောင်က ချစ်လို့လုပ်တာပဲကို .. ဘာလဲ သင်္ကြန်က မချစ်လို့လား .. “
“အဲ့လို ဟုတ်ဘူး .. ဟိုလေ .. ဟိုလေ ..” (မေသင်္ကြန်ရဲ ့အသွင်လေးက နောက်ထပ်စကားဆက်ဖို့ကို ရှက်သလိိုလိုနဲ့ မဝံံ့မရဲ ဖြစ်နေရှာတာ)
“ဘာ .. ဟိုလေ လဲ .. သင်္ကြန်ရဲ ့ .. ရှက်မနေနဲ့ .. မောင့်ကိုပြောပြ “ (မေသင်္ကြန်နှုတ်က စကားသံထွက်လာအောင် အတင်းဖိမေးနေတုန်း .. ကျနော့်လက်ညိုးကလဲ အနားမပေးပဲ ချွဲကျွိကျွိလေး ဖြစ်စပြုနေတဲ့ အကွဲကြောင်းလေးအတိုင်း တောက်လျှောက် ထိုးဆွနေတယ် .. အပေါက်ဝ ကျဉ်းကျဉ်းလေးကိုတောင် လက်ညိုးရဲ့ ထိပ်ပိုင်းက ဝင်စပြုနေပြီ)
“ဟိုလေ .. သင်္ကြန် မနေတတ်တော့လို့ .. မောင် ချစ်ပေးတာ .. ကို .. အာကွာ .. သိတော့ဘူး .. “ (ရှက်ရှက်နဲ့ ပြောပြီးမှ အတိအကျ မပြောရဲတော့လို့ ထင်တယ် .. ရဲခနဲဖြစ်သွားတဲ့ မျက်နှာလေးနဲ့ အတူ မေသင်္ကြန်တစ်ယောက် သူမ မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ပြန်အုပ်ကာလိုက်တယ်)
“မောင်ချစ်ပေးတာကို လိုချင်တယ် ဟုတ် .. ဟုတ်တယ် မှတ်လား သင်္ကြန် “ (ကျနော်က သူမအပြောကို ဖြည့်စွက်ပြီး ပြောလိုက်တော့ မျက်လုံးပေါ်ကာထားတဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေက အရင်ခြားသွားပြီး ကျနော့်ကို လှမ်းကြည့်တယ် .. ပြီးတော့ ခေါင်းလေးကို တစ်ချက်ငြိမ့်ပြတယ်)

ဒါ .. အဖြေပဲပေါ့ဗျာ။ ဒီအခြေအနေရောက်မှတော့ ကျနော်လဲ သူမကို မချစ်ရပဲ နေနို်င်ပါတော့မလား။ မေသင်္ကြန်ရဲ့ လိုလားတောင့်တမှုကို ပြည့်ပြည့်ဝဝကြီး ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့သာ ပြင်လိုက်တော့တယ်။ ပြေစပြုနေတဲ့ ထဘီလေးကို ဆွဲချွတ်လိုက်တော့ မေသင်္ကြန်က အလိုက်တသိနဲ့ပဲ တင်ပါးတွေကို ကြွပေးရှာတယ်။ ကျနော့် လက်ညိုးနဲ့ ကျကျနန ထိုးဆွခံထားရလို့ အရည်ကြည်တွေ စိုနေရှာတဲ့ သူမ ပိပိလေးဟာ နှင်းရည်ဖြန်းပက်ထားတဲ့ ပန်းနုရောင် ပန်းပွင့်လေးလို ကြွကြွရွရွ ရှိနေတယ်။ လှပလွန်းတဲ့ ဒီမြင်ကွင်းကြောင့် လည်ချောင်းတလျှောက် တက်လာတဲ့ တံတွေးကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် မျိုချလိုက်ရသလို၊ ကျနော့် ပုဆိုးကိုလဲ သွက်သွက်လက်လက် ချွတ်ချလိုက်တော့ သူ့အစွမ်းကို ပြချင်နေရှာတဲ့ ညီတောင်မောင်ဟာ ဖြောင့်ဖြောင့်မတ်မတ်ကြီးကို ထွက်ပေါ်လာတာပေါ့ ..

မေသင်္ကြန်ကတော့ ဒီအခြေအနေကို မမြင်ရှာပါဘူး။ အခုထက်ထိ လက်နှစ်ဖက်နဲ့ သူမ မျက်နှာကို အုပ်မိုးထားရာက ပြန်မခွာသေးဘူးလေ။ ဒါလဲ ကောင်းပါတယ်။ မဟုတ်ရင် အကြောတွေထပြီး တင်းမာနေတဲ့ ကျနော့်အချောင်းကြီးကို တွေ့သွားပြီး လန့်သွားမှာ စိုးရတယ်။ အခုတော့ သူမ မမြင်လိုက်ခင်မှာပဲ ပေါင်ကြားထဲ ဒူးထောက်ပီးနေရာယူ၊ အရည်တွေ ရွှဲစပြုနေတဲ့ ပိပိလေးနဲ့ အရအမိကပ်၊ အဝလေးနဲ့ သေချာ တေ့ထောက်ပြီး ဖိသွင်းပစ်လိုက်တော့တယ် … ။

*************************

နဲနဲ အလုပ်များနေလို့ မနက်ဖြန် နတ်သဘင်ညီလာခံဝင်ရင် သိကြားမင်းကို ဇာတ်လမ်းရေးဖို့အတွက် အတာသင်္ကြန်ကို extension တိုးပေးဖို့ အစီရင်ခံစာ တင်ရမှာပဲ .. အန်နီးဝေး သင်္ကြန်ရုံးပိတ်ရက်က ရှေ့အပတ်အထိ ဖြစ်နေသေးတာဆိုတော့ အဲဒါလဲ သင်္ကြန်တွင်းပဲလို့ ယူဆလိုက်မယ်နော် .. ဟီး

နတ်အလို သင်္ကြန်မလိုက်နိုင်ဖြစ်နေတယ် ..  ဘဝ .. ဘဝ .. ဘကုန်းနဲ့ ဝလုံး ပေါင်းထားတဲ့ ဘဝ :P

ပလစ်ဆိုတဲ့ အသံလေး မြည်တယ် .. ဒါပေမယ့် ကျနော့်ကောင်ကြီး အထဲကို ဝင်သွားလို့ မြည်တဲ့အသံ မဟုတ်ဘူး။ တင်းပြီးခံနေတဲ့ အပေါက်ဝလေးကနေ ချော်ထွက်ပြီး အကွဲကြောင်း တလျှောက်ကို ပွတ်ထိုးမိသွားလို့ ထွက်လာတဲ့ အသံ။ လူကို ရင်ထဲ ဟာခနဲ ဖြစ်သွားတာပဲ။ မေသင်္ကြန်လဲ ကျနော့်လိုပဲ နေမယ်။ “အာ” ဆိုတဲ့ အသံလေး နှုတ်ဖျားက ထွက်ကျလာတဲ့အပြင် မျက်နှာကို အုပ်ကာထားတဲ့ လက်ကလေးတွေပါ ဖယ်ပြီး ကျနော့်ကို လှမ်းကြည့်နေတယ်။

“မောင် !! .. “
ရီဝေမိန်းမောမှုအပြည့်နဲ့ လှမ်းခေါ်လိုက်တဲ့ သူမအသံကြောင့် အောက်ဘက်ပိုင်းမှာ အထဲကိုဝင်ဖို့ အသည်းအသန် အလုပ်များနေတဲ့ ကျနော် သူမကို လှမ်းကြည့်မိတယ်
“သင်္ကြန့်ကို ချစ်လား … “
“ချစ်တာပေါ့ သင်္ကြန်ရယ် .. အခုမှ မဟုတ်ဘူး .. ဟိုးအရင် ချာတိတ်လေး ဘဝကတည်းကပါ .. “
“ဒါဆို သင်္ကြန့်ကို ဘယ်တော့မှ ခွဲမသွားရဘူးနော် .. “
“မခွဲဘူး .. ကတိပေးတယ် .. “
“အွန်း “
“….... “
“သင်္ကြန့်ကို နမ်း .. “

လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်း၊ ရင်ခွင်ဖွင့်ပြီး ခေါ်နေတဲ့ သူမလေးရဲ ့ အပေါ်ကနေ ကျနော် ကိုယ်ကိုကိုင်း ပြန်မိုးပြီး နှုတ်ခမ်းချိုချိုလေးကို တကြော့ပြန်အဖြစ် မွမွလေး ဖိနမ်းလိုက်တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ မေသင်္ကြန်ဟာ ကျနော် နမ်းသမျှကို ငြိမ်ခံနေတာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျနော့်ကိုလဲ တက်ညီလက်ညီနဲ့ ပြန်နမ်းနေတာ။ သူမရဲ ့ အပေါ်နှုတ်ခမ်းကို ကျနော်က ငုံပြီး မွရင်၊ ကျနော့် အောက်နှုတ်ခမ်းကို သူက ပြန်ပြီး ငုံနမ်းတာ။ အပေါ်ကနေ အောက်နှုတ်ခမ်းကို ကျနော်က နေရာပြောင်းသွားတယ်ဆို၊ မေသင်္ကြန်က ကျနော့်အပေါ်နှုတ်ခမ်းကို ရွှေ ့ပြီးနမ်းတာ။ သူ့ပါးစပ်ထဲ ကျနော့်လျှာဝင်သွားရင် မေသင်္ကြန်က ဆီးကြိုနေသလို၊ ကျနော့်လျှာပြန်ထုတ်လိုက်ရင်လဲ ကျနော့်ပါးစပ်ထဲ သူ့လျှာလေးက လိုက်ဝင်လာတာ။ အချစ်ဓါတ်တွေ ယိုဖိတ်စီးကျနေတဲ့ အနမ်းဖြစ်တာကြောင့် ကျနော့်ဖြင့် ဒီအရသာမှာ စီးမျောသွားပြီး သူ့ဖုတ်ဖုတ်လေးထဲကို ကျနော့်ကောင်ကြီး ထည့်ဖို့ဆိုတာတောင် မေ့လျော့သွားမိတယ်။ တကယ်ပါပဲဗျာ ..

ဒါပေမယ့် ကျနော် အံ့အားသင့်စရာကောင်းမယ့် ကိစ္စတစ်ခုကို မေသင်္ကြန်က ပြုလုပ်လိုက်တယ်ဗျ။ ကိုယ့်ဖာသာကိုယ်တောင် သတိမထားမိအောင် ထိုးထိုးထောင်ထောင် ဖြစ်ပြီး သူမပေါင်ကြားက ဖုတ်ဖုတ်နေရာကို ထောက်ထားမိတဲ့ ကျနော့်ကောင်ကို ညာလက်လေးနဲ့ ဖမ်းကိုင်လိုက်တာ။ ရင်ထဲ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး နမ်းနေတာတောင် ရပ်သွားတယ်။

“သင်္ကြန် !! “
“မောင် အဆင်ပြေအောင် လုပ်ပေးမလို့ .. သင်္ကြန်ထိန်းထားပေးမယ် .. ဖြေးဖြေးရအောင် ထည့်နော် .. “
“သင်္ကြန် .. အချစ်ရယ် … “

ချစ်လိုက်တာဗျာ .. ကျနော် ဒီကောင်မလေးကို .. တကယ်ကို အလိုက်သိတဲ့ ချစ်သူလေး .. ဖြေးဖြေးရအောင် ထည့်တဲ့ .. ပြောတဲ့အသံလေးက တကယ်ကို အချစ်တွေလွှမ်းနေတဲ့ အသံလေး … နောက်ပြီး စကားပဲ မဟုတ်ဘူးနော်.. တကယ်လဲ သူမရဲ ့ပေါင်တန်နှစ်ဖက်ကို ကားနိုင်သမျှကားပေးထားရင်းက ကျနော့်ကောင်ရဲ ့ထိပ်ကို အဝလေးမှာ ကျကျနန တေ့ပေးထားသေးတာ။ နုဖတ်လှတဲ့ အသားကိုယ်စီ ထိတွေ့တာဖြစ်တဲ့အပြင်၊ အရသာအဖြစ်တည််ဆုံးနေရာ အချင်းချင်း ထိထားတာဆိုတော့ ကျနော်တို့နှစ်ယောက်စလုံး ရင်ထဲမှာ ရှိန်းခနဲ ဖိန်းခနဲ ဖြစ်သွားတာပေါ့ ..

“အာ့ .. မောင် .. ဝင် .. ဝင်လာပြီ .. “
နှစ်ယောက်သား တစ်ပေါင်းတစ်စည်းထဲ ဖြစ်သွားတဲ့ ဒီအချိန်လေးဟာ ကျနော့်အတွက်တော့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အပျော်ရွှင်ဆုံး အခိုက်အတန့်ပါပဲ။ အထဲကို ရောက်သွားပြီ ဖြစ်တဲ့ ထိပ်ဖူးကို ပြန်မကျွတ်ရအောင် ကျနော်ကိုယ်ကို ထိန်းထားရင်း တအိအိနဲ့ ရအောင် ဆက်သွင်းလိုက်တော့ မေသင်္ကြန်ရဲ ့လက်ကလေးဟာ တစတစ လိင်တန်အရင်းပိုင်းကို ရွှေ ့သွားတာ ဖြစ်နေတာပေါ့။ နောက်ဆုံး ထပ်ရွှေ့စရာ နေရာမရှိဘူးဆိုတဲ့အချိန်မှာ ကျနော့်ကောင်ကြီးရဲ ့ထိပ်ကလဲ သူရဲ ့အပျိုစင်လွှာလေးကို သွားထောက်မိနေပြီ ..

“အာ့ .. မောင် ..  “
“သင်္ကြန် လက်ဖယ်လိုက်တော့နော် .. မောင့်ခါးကိုသာ ဖက်ထား .. မောင် ဖြေးဖြေးခြင်း အဆုံးထိ ဆက်သွင်းပေးမယ် “
“ဟုတ် .. မောင် “

သင်္ကြန်ရဲ ့လက်ကလေး ကျနော့်ကောင်ပေါ်ကနေ ကွာသွားပြီး ပြောထားတဲ့အတို်င်း ခါးကို လာဖက်လိုက်တယ်ဆိုပဲ အဲဒီအချိန်လေးကို အရအမိသုံးပြီး ထပ်ဖိချလိုက်တယ်။ ဗြစ်ခနဲဆိုတဲ့ မတိုးမကျယ်အသံလေးနဲ့အတူ အဓိကအတားအဆီး အလွှာကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ဘာဆိုဘာမှ ဝင်ရောက်ဖူးခြင်း မရှိသေးတဲ့ ကျဉ်းမြောင်းနွေးအိလွန်းတဲ့ အဖုတ်လေးရဲ ့အတွင်းပိုင်းကို သိမ်းပိုက်မိလိုက်ပါရော။ မေသင်္ကြန် နှုတ်ဖျားက “အာ့ နာတယ် မောင်ရယ် “ ဆိုတဲ့ အသံလေးကြောင့် ကျနော့် သူမလေးရဲ ့မျက်နှာကို စိုးရိမ်စွာနဲ့ ငုံကြည့်မိတော့၊ နီတီတီ မျက်နှာလေးက ရှုံ ့မဲ့မဲ့ရယ်။ “သင်္ကြန် အရမ်း နာသွားလား “ ဆိုပြီး သူမ နဖူးပေါ် အနည်းငယ် ဝဲကျနေတဲ့ ဆံနွယ်လေးတွေကို သပ်ပြီး မေးလိုက်တော့ ကျနော့်ကို ခေါင်းလေး အရင်ခါပြတယ်၊ ပြီးမှ “နာတာတော့ နာတယ် .. ဒါပေမယ့် မောင်နဲ့ အကြားအလပ်မရှိပဲ ဖြစ်နေတာကို ကြိုက်တယ်” တဲ့။

ကျနော် ဘာပြန်ပြောရမလဲ ကိုယ့်ဆြာတို့ရာ။ ကိုယ်အရမ်းချစ်ရတဲ့ ချစ်သူကောင်မလေးက ကိုယ့်အပေါ်ဒီလောက် နားလည်အလိုက်သိပြီး ပြန်ချစ်တယ်ဆိုတာ ကျနော်တို့လို ယောကျ်ားလေးတွေအဖို့တော့ အမက်မောဆုံး ဆုလာဘ်တစ်ခု မဟုတ်လား။ နောက်ပြီး ဒီလောက် ချစ်ဖို့ကောင်းတဲ့ ကောင်မလေးကိုလဲ အချစ်တွေ တနင့်ကြီး ပြန်ပေးချင်လာတာပေါ့။ မေသင်္ကြန်ရဲ ့ခေါင်းကလေးကို လက်နဲ့ အသာထိန်းကိုင်ထားရင်းက သူမမျက်နှာကို ခွင့်တောင်းသလို အကြည့်မျိုးနဲ့ ကျနော်ကြည့်တော့ သူမကလဲ နားလည်သလို အကြည့်မျိုးနဲ့ ပြန်ကြည့်နေရှာတယ်။ ပထမဦးဆုံး အဖြစ်နဲ့ ကျနော် လိင်တန်ကို သာသာလေးပြန်ထုတ်ပြီး တစ်ချက်ဆောင့်သွင်းလိုက်တယ်။ အင့်ခနဲ ဖြစ်ပြီး သူမ မျက်နှာလေး ရှုံ ့တက်သွားသလိုဖြစ်ပြီး ကိုယ်ကလေးက အပေါ်ကို မဆိုစလောက်လေး ရွေ ့သွားတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျနော့်နဲ့ သူ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အကြည့်ချင်းဆုံနေမှုကတော့ မလွှဲသွားပါဘူး …။

ဖြေးဖြေးမှန်မှန်နဲ့ ကျနော် တစ်ချက်ချင်း စဆောင့်ပေးတယ်။ မေသင်္ကြန်ရဲ ့ဖုတ်ဖုတ်လေးက အသစ်ချပ်ကျွပ် ဖြစ်နေတာမို့ ကြပ်ပြီး ကျဉ်းမြောင်းနေတာကတော့ အမှန်ပါပဲ။ နောက်ပြီး မေသင်္ကြန်က အရည်ရွှဲတဲ့ မိန်းကလေး အမျိုးအစားထဲမှာ မပါဘူး။ မထွက်တာတော့ မဟုတ်ပေမယ့် သူ့ဟာလေးတွေက စီးစီးလေးတွေ၊ အရည်ကျဲကျဲ မဟုတ်ပဲ ဆီနဲ့တူတဲ့ အရည်မျိုး။ အသွင်းအထုတ် အဆင်ပြေအောင်သာ အထောက်အကူ ဖြစ်စေတာ။ အရမ်းကြီး စိုရွှဲပြီး စီးကျနေတာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ဒီတော့ လုပ်ရတာ တအားကို ကောင်းတာပဲ။ အထဲမှာလဲ အသားနုနုလေးတွေကို တွန်းထိုး ပွတ်တိုက်ပြီး ရွေ ့လျားနေရတာဆိုတာ့ တထုတ်ထုတ်နဲ့ကို ဖြစ်နေတာ။ ကောင်းလွန်းအားကြီးလို့ ဖီလင်က လွင့်ပျံပြီးတော့ကို တက်နေတာ အောက်ကိုပြန်မကျနိုင်ဘူးရယ် …။

တော်တော်လေးကြာတော့ ကျနော် လုပ််ပေးသမျှကို ဒီအတိုင်း ငြိမ်ငြိမ်လေး ခံနေတဲ့ မေသင်္ကြန် အမူအယာတွေ ပြောင်းလာပါရော၊ တလှုပ်လှုပ်နဲ့ ဖြစ်နေတဲ့ ကျနော့်ဖင်ကို လက်နဲ့ လာဆုပ်တာတို့၊ အောက်ကနေ မကော့တတ်ကော့တတ်နဲ့ ပြန်ပင့်ပေးတာတို့၊ လက်တစ်ဖက်နဲ့ ကျနော့် ပါးပြင်၊ ရင်ဘတ်တို့ကို လာပွတ်ပေးတာတို့ လုပ်လာတယ်။ ဒါတွေက သူမလေး အမြင့်ဆုံးအချိန်ကို ရောက်တော့မယ်ဆိုတဲ့ အနက်အဓိပ္ပါယ်မှန်း ကျနော်သိနေတော့ တိုးပြီး အရှိန်မြှင့်ဆောင့်ပေးလိုက်တယ်။ သိပ်တောင် မကြာလိုက်ပါဘူး။ “မောင် .. ဘာတွေထွက်ကုန်ပြီလဲ မသိ .. ထွက်ကုန်ပြီ “ လို့ သံရှည်ဆွဲရင််း မေသင်္ကြန်တစ်ယောက် ကျနော့်ကို အတင်းဆွဲဖက်ထားတဲ့အချိန်၊ ကျနော်ကိုယ်တိုင်လဲ ဘယ်လိုမှ မထိန်းနိုင်တော့ပဲ ဖုတ်ဖုတ်အသစ်လေးထဲကို အချစ်ရည်တွေကို တလဟော ပန်းထုတ်မိပါရော။ ပြီးတာခြင်း ဆုံသွားတာမို့ နှစ်ယောက်သား တင်းတင်းဖက်ထားမိတာ ရင်ခွင်ပေါက်မတတ်ပါပဲ ….။

“မောင့်ကို သင်္ကြန်တော့ အရမ်းချစ်သွားပြီ .. “
“ဘာဖြစ်လို့ .. “
“သင်္ကြန့်ရဲ ့မိန်းကလေးဘဝကို ပိုပြီး အဓိပ္ပါယ်ရှိလာအောင် ဖန်တီးပေးလို့ .. “
“ဘယ်လို သင်္ကြန် .. “
“ဟုတ်တယ်လေ .. မောင်ဒီလို လုပ်ပေးလို့တာ သင်္ကြန်က မိန်းကလေးဖြစ်ရကျိုးနပ်တာလေ .. မဟုတ်ရင် အခုအသက်အရွယ်ထိ အချစ်အကြောင်းကို သင်္ကြန်မှ မသိသေးတာ .. မောင်နဲ့သာ ပြန်မတွေ့ရရင် သင်္ကြန်က တစ်သက်လုံး အပျိုကြီး ဖြစ်နေမှာ .. “
“အော် .. သင်္ကြန်ရယ် .. “

ကိုယ့်အပေါ် တွယ်တာလွန်းအားကြီးတဲ့ ကောင်မလေးရဲ ့စကားကြောင့် ကျနော်လဲ သူ့အပေါ်ကို အချစ်စိတ်တွေ ယိုဖိတ်ပြီး ပွေ့ဖက်မယ်ပြုတော့ မေသင်္ကြန်က “မောင် ဘာမှမလုပ်နဲ့ .. ဒီတစ်ခါ သင်္ကြန့်အလှည့်ကွာ”ဆိုပြီး ကျနော့်ကို အပေါ်က မိုးပြီး နမ်းပါရော၊ တရွှတ်ရွှတ်နဲ့ ကျနော့် ရင်ဘတ်ကို နမ်းလိုက်၊ နို့သီးတွေကို ပြန်နမ်းလိုက်၊ ချက်ကလေးကို နမ်းလိုက်နဲ့ အောက်ကို ဆင်းသွားရင်း ကျနော့်ညီတောင်မောင် ရှိရာရောက်သွားတော့ ရှက်နေလို့ထင်တယ်။ ညီတော်မောင်ကို သွားမနမ်းသေးပဲ ပေါင်တွင်းသား တစ်ဖက်ကိုသာ နှုတ်ခမ်းလေးက အရင်ထိသွားတယ် .. အဲဒီမှာ ..

“အယ် .. ကိုမောင် .. ဒါ .. ဒါ “
ဘာများ ဖြစ်တာလဲလို့ဆိုပြီး ကျနော် တတောင်ဆစ်ကို အိပ်ရာပေါ် နောက်ပြန်ထောက်ရင်း ခေါင်းထောင်ကြည့်တော့ မေသင်္ကြန်က ကျနော့် ညာဘက်ပေါင်ရင်းက အမာရွတ်လေးတစ်ခုကို လက်ညိုးလေးနဲ့ ထောက်ပြနေတယ်။ တကယ်ဆို လူတစ်ယောက်ကိုယ်ပေါ်မှာ အမာရွတ်ရှိတယ်ဆိုတာ ဆန်းတဲ့ကိစ္စမှ မဟုတ်တာ။ သူသူ ငါငါရှိကြတာပဲလေ။ ဒါပေမယ့် ဒီအမာရွတ်လေးက ဘာကြောင့် ရှိနေတာလဲဆိုတဲ့ နောက်ကြောင်းခံ ရာဇဝင်က ကျနော်တို့နှစ်ယောက်စလုံးနဲ့ တိုက်ဆိုင်နေတယ်။ သူမ ရင်ထဲမှာ သိနေတဲ့ အကြောင်းကို ဟုတ်လားဆိုတဲ့ သဘောမျိုးနဲ့ မျက်လုံးလေးကို ဝင့်ကြည့်ပြီး မေးတော့ ကျနော်ကလဲ ဟုတ်တယ်လို့ ခေါင်းညိတ်ပြီး ဖြေပြလိုက်တယ်။ မေသင်္ကြန်က “ဒါဆို ဒီဟာလေးကို မွအရင်ပေးမယ်နော် မောင်”ဆိုပြီး သူမနှုတ်ခမ်းလေးနဲ့ ထိဖို့ပြင်လိုက်တဲ့အချိန် ကျနော့်ရင်ထဲမှာ ကြည်နူူးမှုအပြည့် ဖြစ်တည်သွားတော့ မျက်နှာက အလိုလိုပြုံးမိသွားပါရော ….

“ဟဲ့ .. သားငယ် … မျက်နှာကြီးက ပြုံးပြီး ရယ်နေတယ် … ဘာတွေ အိပ်မက်မက်နေတာလဲ .. ထတော့ .. “
လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို ကိုင်လှုပ်ပြီး နှိုးလိုက်တဲ့ မေမေ့အသံကြောင့် ကျနော့်ရဲ ့ရွှေအိပ်မက်လေးထဲကနေ ဖီလင်ပျောက်သွားပြီး ကျနော် နိုးသွားတာပေါ့။

“အာ .. မေမေရာ .. ဒီမှာ အိပ်မက်က ကောင်းနေတာကို .. “
မကျေနပ်တဲ့ မျက်နှာနဲ့ စူပုတ်ပုတ်ရုပ်လုပ်ပြီး ပြောလိုက်တဲ့ ကျနော့်ကို မေမေက စကားတစ်ခွန်းပြောလိုက်တယ်ဆိုပဲ ကျနော့်မျက်နှာက ချက်ချင်း အမူအယာ ပြောင်းသွားတယ်။ အိပ်နေရာကလဲ ဝုန်းခနဲ အသံမထွက်ယုံတမယ် ကုန်းထမိတယ်။ တခြား မဟုတ်ဘူး။ မေသင်္ကြန် အပြင်မှာ ရောက်နေတယ်တဲ့ …

“သင်္ကြန် !! .. “
“ကိုမောင် .. အခုမှ နိုးတာလား .. “
“ဟီး .. ဟုတ်တယ် .. ညတုန်းက ပိတောက်ပင်ကြီးအောက်မှာ ဟိုတွေး ဒီတွေးနဲ့ ကြာသွားလို့ .. “
“အွန်း .. သင်္ကြန်လဲ အတူတူပါပဲ … ညတုန်းက အိပ်တာ နောက်ကျတယ် .. အဲဒီအကြောင်းပဲ တွေးနေတာ .. ဒီနှစ် သင်္ကြန့်မွေးနေ့မှာ ပိတောက်တွေ မပွင့်ဘူးနော် … “
“ကိုမောင်လဲ .. အဲဒါ စိတ်မကောင်းတာပါ .. ဒါပေမယ့် ဒီနေ့ မိုးရွာမလား မသိဘူး .. မိုးသားတွေ တက်နေတယ် .. ဒီနေ့သာ မိုးရွာမယ်ဆိုရင် .. နောက်တစ်နေ့ မကူးခင် ပွင့်ချင်လဲ ပွင့်မှာပေါ့ .. ကိုမောင်လဲ ပွင့်ပါစေလို့ ဆုတောင်းနေတယ် .. ဒါမှ ကိုယ်ချစ်တဲ့ ချစ်သူလေးကို မွေးနေ့မှာ လက်ဆောင်ပေးလို့ရမှာ .. “
“ဟွန်း .. လူလည်ကြီး .. စောစောစီးစီး အိမ်လာတဲ့သူကို ရည်းစားစကားပြောတယ် .. “
“ရင်ထဲရှိတာ ပြောတာပါကွာ .. တကယ်ပြောတာ .. သင်္ကြန့်ကို အရမ်းချစ်ပါတယ် .. “

အိမ်ရှေ့ခန်းကြီးထဲမှာ နှစ်ယောက်ထဲ ရှိတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ကျနော်လဲ မေသင်္ကြန့်ကို ဓါတ်ပြားဟောင်းကြီးပဲ ပြန်ဖွင့်ပြလိုက်တယ်။ မတတ်နိုင်ဘူး။ လတ်တလော မက်ထားတဲ့ အိပ်မက်ရဲ ့အရှိန်က ရှိနေတဲ့အပြင် အိပ်မက်ပိုင်ရှင် ကောင်မချောလေး ကိုယ့်ရှေ့မှာ မျက်ဝါးထင်ထင် ရှိနေတာလေ။ ဒီအချိန်မှ အချစ်စိတ်မကြွရင် ကြွစရာ အချိန်မှ မရှိတော့တာ။ သူမမျက်နှာလေးအပါအဝင် တကိုယ်လုံးကို အနုလုံပဋိလုံ ကြည့်နေမိတဲ့ ကျနော့် အကြည့်ရဲရဲတွေကြောင့်လား မသိ .. ခါတို်င်းလို တုံ့ပြန်ကြည့်တာ မရှိပဲ သူမမျက်နှာလေး ရှက်သွေးစိုပြီး ခေါင်းငုံ့သွားတယ်။ ကျနော်လဲ မေသင်္ကြန့် အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး ဒီလောက်ဆိုရင်တော့ အခြေအနေကောင်းလောက်တယ်   ဆိုတာ တွက်မိပြီး တစ်နေ့က ကြည့်ထားတဲ့ ကိုရီးယားကားထဲက စတိုင်လ်ကို ဖမ်းလိုက်ပါရော .

သူမထိုင်နေတဲ့ ဆက်တီထိုင်ခုံ ရှေ့မှာ ဖြတ်ခနဲ ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်တော့ ခေါင်းငု့ံထားတဲ့ မေသင်္ကြန် ကျနော့်ကို မျက်လုံးလေးအဝိုင်းသားနဲ ကြည့်ရှာတယ်
“မောင် အရမ်းချစ်တယ် သင်္ကြန်ရာ .. မောင့်အချစ်ကို နားလည်ပါ .. လက်ခံပေးပါနော် “
“အာ .. ကိုမောင် .. အဲ့လို မလုပ်နဲ့လေ .. ထ .. ထ “
“မထဘူး .. သင်္ကြန်က ချစ်တယ်လို့ ပြောမှ “
“ခက်တာပဲ .. မောင်ရာ .. မဆိုးနဲ့ “
“သင်္ကြန် .. ဘယ်လို ခေါ်လိုက်တယ် .. မောင် .. ဟုတ်လား “
“အွန်း .. ဒါမျိုးကျတော့ ချက်ချင်း သိတယ် .. “

ကျနော်လဲ အားရဝမ်းသာစွာ ထပြီး သူမလက်ကို ဆွဲထူတော့ မေသင်္ကြန်က ကျနော့်လက်ကို ပြန်ဆုပ်ကိုင်တယ်။

“သင်္ကြန် .. မောင်တို့ သင်္ကြန်် တူတူလည်ကြမယ် နော် .. သင်္ကြန်လဲ တခါမှ မလည်ဖူးဘူးဆို “
“ဟုတ်တယ် .. မောင်သာ .. သင်္ကြန်မှာ ကဲတာလေ .. သင်္ကြန်က ဟိုး လွန်ခဲ့တဲ့ ၁ဝနှစ်ကနေ အခုထက်ထိ သင်္ကြန်တွင်း ရေတောင် စိုဖူးတာ မဟုတ် .. “
“တကယ် “
“တကယ်ပေါ့ .. မောင့်ကို ကတိပေးထားတာပဲ .. “
“ဒါဆို .. သင်္ကြန့်ကို အခု မောင်ရေလောင်းခွင့်ပေးနော် .. လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်က အတိုင်းလေ .. “
“လောင်းပေါ့ .. မောင် လောင်းတာ ခံချင်လို့ သင်္ကြန် ထွက်လာတာပဲကို .. ကားကို မှန်ပိတ်မောင်းလာတာ .. သင်္ကြန်ရေစိုနေတာ တွေ့လို့လား ..  “
“ချစ်ဖို့သိပ်ကောင်းတယ် .. မွပေးမယ် .. လာထား .. “
“အာ .. လုပ်နဲ့ .. အိ်မ်ရှေ့ခန်းကြီး .. နောက်မှ မောင်နော် .. နောက်မှ  “
“အိုကေ .. အိုကေ .. ခန .. မောင်ရေသွားခပ်လိုက်ဦးမယ် .. “

အိမ်ပေါက်ဝထိ လက်ချင်းတွဲ ပါလာတဲ့ မေသင်္ကြန့်ကို ခန ထားခဲ့ပြီး ရေထည့်ထားတဲ့ အုတ်ကန်ဆီ ပြေးသွားတော့ ချော်လဲမှာစိုးလို့ ကို်ယ့်ကိုယ့်ကိုတောင် သတိထားရသေးတယ်။ ချော်လဲပြီး အိပ်မက်က နိုးသွားတာ ဖြစ်နေမှာလို့ ခင်ဗျားတို့ ထင်နေတာလား။ မဟုတ်ပါဘူးဗျာ … ဒါ အိပ်မက်မဟုတ်ပါဘူး။ သေချာအောင် ကျနော့်လက်ခုံကို ကျနော် ပြန်ဆိတ်ထားတာပဲ … အလာလား … နာတယ်ဗျာ .. ဒါပေမယ့် နာကောင်းကြီးဗျ .. ဟီး  :) :) :)

================== ပြီးပါပြီ ======================

ရေးသူ နတ်သား