ရှေ့နေမလေးနဲ့ ကျောင်းပြေးတို့အမှု

"နင်နဲ့ ငါလိုးတမ်း ကစားကြမလား"

"နင်နော်"

"ဟုတ်တယ်လေ ငါတို့ ဒီကွန်တိန်နာထဲ ဒီလို နေ့တိုင်း နေနေရတာ ပျင်းစရာကြီး"

"မလုပ်ချင်ဘူးဟာ"

"လိုးကြည့်ကြမယ်လေ ဘယ်သူမှလည်း မသိဘူးလေ"

"မလုပ်ချင်ပါဘူးဆို"



ကောင်းလေးနာမည်က ရန်နိုင်ဖြစ်သည်။ ကောင်မလေး နာမည်က အိငယ်ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်က ရှစ်တန်းက ဖြစ်သည်။ အစပိုင်းကတော့ သူတို့နှစ်ယောက် အရမ်းဆိုးသည့် သချင်္ာဆရာမကို ကြောက်၍ ကျောင်းပြေးကြခြင်းဖြစ်သည်။ ပထမတော့ အိငယ်က ကျောင်းစပြေးခြင်း ဖြစ်သည်။ အိငယ်က သချင်္ာဆရာမကို မုန်းလည်း မုန်းသည်။ ကြောက် လည်းကြောက်သည်။ ထို့ကြောင့် သချင်္ာချိန်ဆို ကျောင်းလစ်သည်။ ကျောင်းနဲ့ မလှမ်းမကမ်း တောလေး တခုရှိ သည်။ ထိုတောထဲတွင် ဘယ်အချိန်ကတည်းက လွင့်ပစ်ထားမှန်း မသိသော ကွန်တိန်နာ တခုရှိသည်။ ကံ ကောင်းချင်တော့ တခါးတချပ်က လှပ်နေသည်။ အိငယ်က အမြဲတမ်း လာခိုသည်။ သိပ်မကြာခင် ရန်နိုင် ရောက်လာသည်။ အစကတော့ စကားပြောကြသည်။ ပြော၍ မောလျှင် အိပ်သည်။ မုန့်စားသည်။ ကလေး ပီပီ ခိခန်ခေါ့ ခုတ်သည်။ ကြာတော့လည်း ပျင်းလာသည်။ ရန်နိုင်က ဘာစိတ်ကူးပေါက်သည် မသိ။ လိုးတမ်းကစားကြဖို့ ပြောလာသည်။

ရန်နိုင်က အိငယ်ကို ဖက်လိုက်သည်။ အိငယ် ကလည်း မငြင်းပါ။ အိငယ်ပါးကို နမ်းသည်။

"သူများကို မပြောရဘူးနော်"

ရန်နိုင်က ခေါင်းညိတ်သည်။ ပါးပြင်ကို တရွှတ် ရွှတ်နမ်းသည်။ နမ်းရင်း အိငယ်ကို သူမလွယ် အိတ်ပေါ် ခေါင်းအုံးကာ အိပ်စေသည်။ သိပ် တော့ မသိသော်လည်း ရန်နိုင်က အိငယ် နို့ကို ကိုင်သည်။ အိငယ်လည်း ဘာမှ မသိပါ။ ခဏနေ ရန်နိုင်က ထမီကို ပင့်သည်။

"နာမလား မသိဘူးနော်"

အိငယ်က စိုးရိမ်သည်။

"မနာပါဘူး"

အတွင်းခံပြာပြာလေးကို ချွတ်လိုက်သည်။ ရန်နိုင်က သူ့ပုဆိုးလေးကို ပင့်လိုက်သည်။ အိငယ်က အဖုတ်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။  ဖြူဖြူ ဖွေးဖွေးနဲ့ အက်ကြောင်းလေးကြားတွင် အစိကလေးက ချွန်ချွန်လေး။ ရန်နိုင်လီးကိုလည်း ကြည့်မိသည်။ လေးလက်မလောက် ရှိမည်။ ဆရာတွေ ကိုင်နေသည့် မာကာပင်လောက် ရှိသည်။ သူမက ကြည့်ပြီးကာမှ ရှက်သဖြင့် မျက်စိမှိတ်လိုက်သည်။

စောက်ဖုတ်ပေါ် ရန်နိုင်လီးနွေးနွေးကြီး လာထောက်သည်။ အိငယ်က မျက်စိကို စုံမှိတ်လိုက်သည်။ ရန်နိုင်ကိုယ် လုံးကလည်း သူမကို ဖိထားသည်။ သူမက ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ။ ရန်နိုင်က ထိုးချသည်။ စောက်ဖုတ်က တင်း နေသည်။ ထို့ကြောင့် အောက်ချော်ထိုးသည်။ ရန်နိုင်သည် အလောတကြီး ဖြစ်နေသည်။ သူ့လီးကို ကိုင်၍ အိငယ် စောက်ဖုတ်ထဲ ထပ်ထိုးထည့်သည်။ မာတောက်ကာ ခံနေသည်။ မဝင်။ အတင်းထိုးတော့ အပေါ်ချော် သည်။ သူထပ်ထိုးသည်။ အောက်ချော်သည်။ တော်တော်ချော်တော့ အိငယ် မခံတော့မှာ စိုးသေးသည်။

"အ"

"အံ"

ဝင်သွားသည်။ အိငယ်လည်း တော်တော်နာမည်ထင်ထားသော်လည်း ထင်သလောက် မနာ။ ရန်နိုင်ခမျာလည်း မိန်းကလေးတွေကို လိုးရတာ တော်တော်အရသာရှိမည် ထင်ထားသော်လည်း ဘာမှ မဟုတ်သလို ဖြစ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် နည်းနည်းဆောင့်သည်။ ဆောင့်တာ နည်းနည်းကြာလာသည်။ အိငယ်က သူ့ကို ဖက်ကာ မျက်လုံး လေးမှိတ်၍ ခံနေသည်။ သူလည်း လိုးလက်စ ဆက်လိုးသည်။ အိငယ်က အရသာတွေ့နေသလောက် ရန်နိုင်က လိုးတာကို ခုထိ အရသာ မတွေ့ပဲ ဖြစ်နေသည်။ ဒါကပဲ အရသာဟု ထင်သည်။ ထို့ကြောင့် မရပ်မနား လိုးပေးသည်။

"အား အား အား"

အိငယ် ညည်းသည်။ စောက်ဖုတ်ကလိုးနေရင်း ပူလာသည်။

"ရပြီ ရပြီ ဟူး ဟား"

အိငယ်က ရန်နိုင်ကို တွန်းထုတ်သည်။ ရန်နိုင်ကလည်း အိငယ်တွန်းထုတ်သဖြင့် ထလိုက်သည်။ သူ့လီးကတော့ တောင်နေသေးသည်။

"ကောင်းလိုက်တာ ဟား ဟား အား"

အိငယ်က မောနေသည်။ ရန်နိုင်က ဘာမှန်း မသိ။



"နင် ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"ငါ မပြီးသေးလို့လား မသိဘူး မကောင်းသလိုပဲ"

"ပြီးတယ် ဆိုတာ ဘာလဲ နင်ကလည်း"

"မသိဘူးလေ နင်ကတော့ ပြီးသွားတယ် ထင်တယ်"

"ဟုတ်လို့လား ငါတော့ ကောင်းရင်း ပိုကောင်းသွားတယ် ထင်တာပဲ"

"ဘယ်လိုကြီးလဲ မသိဘူးနော်"

"အေး"

ရန်နိုင်က မတင်မကျ ဖြစ်နေသည်။ အိငယ်ကတော့ တော်တော်ကောင်းနေပုံရသည်။ သို့နဲ့ ရန်နိုင်က ပုဆိုးတွေ ပြန်ပြင်ဝတ်ကာ ထိုင်လိုက်သည်။

"အူး ကောင်းလိုက်တာ"

အိငယ်က သူမအဖုတ်ကို ထမီနဲ့ ဆွဲအုပ်ရင်းအော်သည်။

နောက်တနေ့တော့ ရန်နိုင်က မစရ။ အိငယ်က စသည်။

"ငါတို့ လိုးကြရအောင်ဟာ"

ရန်နိုင်မှာ မနေ့ကတည်းက အူလည်လည်မို့ သိပ်မလိုးချင်သလို ဖြစ်နေသည်။ သို့သော်လည်း သူစမ်းတော့ စမ်းကြည့်ချင်နေသေးသည်။ မနေ့ကလို ပြန်လိုးပေးသည်။ အိငယ်ပြီးသွားပြန်သည်။ ခဏနားပြီး မုန့်တွေ ဘာတွေ စားကြသည်။ တယောက်နဲ့ တယောက်ကြည့်ကြတော့ အိငယ်က ပြုံးနေသလောက် ရန်နိုင်က အူကြောင်ကြောင်လေး ဖြစ်နေသည်။

"ပြန်လိုးကြမယ်လေ"

အိငယ်က ပြောသည်။ ပြန်လိုးဖြစ်ကြသည်။ ရန်နိုင်ကမပြီးဘဲ ဖြစ်နေသည်။ အိငယ်ကေ တာ့ ကောင်းနေသည်။ ကျေနပ်နေသည်။

ရန်နိုင်နဲ့ အိငယ်တို့နှစ်ယောက် ရန်နိုင်က အရသာ သိဖို့လိုးသည်။ အိငယ်က အရသာကောင်းသဖြင့် ခံသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်တည်း လိုးလိုက် ခံလိုက် လုပ်နေသော ကမ္ဘာထဲသို့ လူနှစ်ယောက် ဝင်လာ သည်။ အမှန်မှာ ကိုဖြိုးနဲ့ ဖိုးသားဆိုသည့် နှစ် ယောက်မှာ ဆေးချဖို့ နေရာရှာရင်း စာသင် ကျောင်းဘေးနားလေးက တောထဲမှာ ကွန်တိန်နာတလုံးရှိသည် ကြားသဖြင့် ရောက် လာခဲ့ကြသည်။ ရောက်လာတော့ အသံကြားသဖြင့် တိတ်တိတ်ကလေး ချဉ်းကပ်ကြည့်ရာ ကောင်လေး တယောက်နဲ့ ကောင်မလေးတယောက် လိုးနေကြ သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဟိတ်"

ရန်နိုင်ရော အိငယ်ပါ ကြက်သေ သေသွား သည်။ လူကြီးနှစ်ယောက်က အပေါ်ကနေ စီးမိုး၍ ကြည့် နေသည်။

"မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ"

ရန်နိုင်လည်း ပုဆိုးအမြန်ပြန်ပြင်ဝတ်သည်။ အိငယ်လည်း ထမီအမြန်ပြန်ပြင်ဝတ်သည်။ လွယ်အိတ်ကိုယ်စီ ကောက်ကိုင်ကာ ထပြေးသည်။ လူကြီးနှစ်ယောက်က ဖမ်းထားသည်။ အိငယ်က မိန်းကလေး ပီပီ ငိုလေသည်။

"မင်းတို့ ဘာလုပ်တာတုန်း"

"ကျောင်း ကျောင်းကျောင်းပြေးတာပါ"

"ကျောင်းပြေးပြီး ဘာလုပ်တုန်း"

"ဘာ ဘာမ ဘာမှ မလုပ်ဘူး မလုပ်ပ မလုပ်ပါဘူး"

"ဘာကွ"

ရန်နိုင်တုန်နေသည်။ လူကြီးနှစ်ယောက်ဆိုသော်လည်း သူတို့ထက် နည်းနည်းကြီးရုံသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရုန်းကြည့်သည်။ မရပါ။

"ကျမတို့ကို လွတ်ပေးပါနော်"

အိငယ်က တောင်းပန်သည်။ ကိုဖြိုးက ရန်နိုင်က ချုပ်ထားသည်။ ဖိုးသားက အိငယ်ကို ချုပ်ထားသည်။

"မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ"

"ရ ရ် ရန်နိုင်ပါခင်ဗျာ"

"မင်းက လူချောလေးပဲနော်"

ကိုဖြိုးက ရန်နိုင်ဖင်ကို ပွတ်ရင်း ပြောသည်။ ရန်နိုင် ခေါင်းငုံ့နေသည်။

"မင်း ပုဆိုးချွတ်ပေးပါလားကွာ"

ကိုဖြိုးက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ ရန်နိုင်ကြောက်နေသည်။ ကိုဖြိုးက ရန်နိုင်ကို လွတ်ပေးသည်။ ရန်နိုင်ရပ်နေသည်။ ကပြာကယာဝတ်ထားသော ရန်နိုင်ပုဆိုးကပုံစကို ကိုဖြိုးကို ဆွဲလိုက်သည်။ ပုဆိုးက ပုံကျ သွားသည်။ ကိုဖြိုးက ရန်နိုင်ကို ဖက်ကာ ဆွဲလှည့်သည်။ ကိုဖြိုးက သူ့ဖင်ကို နင်းကန်ကိုင်နေသည်။ ရန်နိုင် ကြောက်နေသည်။ ကိုဖြိုးသည် ရန်နိုင်ဖင်ကို ကစားရင်း ပါးကိုနမ်းသည်။ ရန်နိုင်သည် ရှိန်းတိန်းတိန်း ဖြစ်နေသည်။

"မင်းက လိမ္မာပါတယ်ကွာ"



ရန်နိုင်သည် သူ့ကို ဖက်ပြီး ဖင်ကိုင်ကာ နမ်းသဖြင့် တမျိုးကြီး ဖြစ်နေသည်။ နောက်ကနေ ကိုဖြိုးက သူ့ဘောင်းဘီ ချွတ်ကာ လီးဖြင့် သူ့ဖင်ကို တေ့လိုက်သည်။ ရန်နိုင် တကိုယ်လုံး ရှိန်းတက်သွားသည်။

"ငါ့ကို ကုန်းပေးပါလားကွာ"

ကိုဖြိုးက ပြောသည်။ ရန်နိုင်သည် အမြန်ပင် လေးဖက်ထောက် ကုန်းပေးသည်။ ဖိုးသားနဲ့ အိငယ်တို့က ကြည့်နေသည်။ ကိုဖြိုးလီးကို မြင်တော့ အိငယ်တယောက် ကြက်သီးထသွားသည်။ ဒုတ်မီးလောက် ရှိပြီး မည်း နေသည်။ ကိုဖြိုးက ရန်နိုင်ဖင်ကို တံတွေးထွေးကာ လီးဖြင့် တို့သည်။ ထို့နောက် ရန်နိုင်ဖင်ကို လိုးသည်။ ရန်နိုင် သည်အရသာရှိနေသည်။ လိုးတာ မကောင်း၊ ခံတာပဲကောင်းတယ်ဟု တွေးမိသည်။

ရန်နိုင် အံကြိတ်သည်။ နောက်ကနေ ကိုဖြိုးက သူ့ဖင်ကို ဆောင့်လိုးပေးနေသည်။ သူကလည်း တော်တော် အားကောင်းသည်။

"ငါတို့လည်း လိုးရအောင်"

အိငယ်ခေါင်းညိတ်သည်။ အိငယ်က ပက်လက်အိပ် သည်။ ဖိုးသားက သူ့ဘောင်းဘီကို ချွတ်တော့ အိငယ် ကချောင်းကြည့်သည်။ လီးက ကိုဖြိုးလောက် မကြီးတာ တွေ့ရသည်။ အိငယ်တယောက် ကိုဖြိုးကို သာ ခံလိုက်ချင်သည်။ သို့သော်လည်း ကိုဖြိုးက မင်းထူ မင်း၊ စိတ်ပျက်လိုက်တာဟု အိငယ်တွေးသည်။ ကွန်တိန်နာလေးထဲတွင် ဒီတခါ ဖီးလာနေသူက ရန်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

"ငါ့ညီ"

"ဟင် အကို"

"ကောင်းလား"

"ကောင်းတယ် အကို"

"စုပ်ပေးဦးလေ"

"စုပ်ပေးမယ်အကို ညီ့ပါးစပ်ထဲ အရည်လွတ်ထည့်ပေးနော်"

"ငါ့ညီစိတ်ကြိုက်ပေါ့ကွာ"



ကိုဖြိုးက သူ့လီးကိုရန်နိုင်အား စုပ်ခိုင်းသည်။ ဖိုးသားက အိငယ်ကို မေးသည် ။ အိငယ်က ခေါင်းခါ ပြသည်။ သူမ ဖိုးသားလီးကို စိတ်မဝင်စား။ ခုချိန်မှာ သူမ ရန်နိုင်ကို မနာလို ဖြစ်နေသည်။ သူမစဖုထဲ ပူသွားတော့ ဖိုးသား ပြီး သွားပြီမှန်း သူမသိသည်။ ဖိုးသားက သူမဘေးအိပ်ကာ သူမကို နမ်းရင်း အပန်းဖြေနေသည်။ အိငယ်က ကိုဖြိုးကို လှမ်းကြည့်သည်။ ကိုဖြိုးနဲ့ ရန်နိုင်က နှုတ်ခမ်းချင်းပင် နမ်းနေကြသည်။

"ကိုကြီးနာမည် ဘယ်လို ခေါ်လဲဟင်"

"ကိုဖြိုးလို့ခေါ်တယ် ချစ်ညီနာမည်ကော"

"ရန်နိုင်ပါခင်ဗျ"

"နာမည်က ချစ်စရာ မကောင်းလိုက်တာ ညီကို ရန်လေးလို့ခေါ်မယ်နော်"

"ကိုကြီးသဘော"

"ညီ"

"ဗျာ ကိုကြီး"

"လီးတောင်လာပြီကွာ"

"ညီစုပ်ပေးမယ်လေ"

"ပြီးတဲ့အထိ စုပ်နော်ညီ"

ရန်နိုင်က ပေါင်ကားကာ ထိုင်နေသော ကိုဖြိုးလီးကို လေးဖက်ကုန်း၍ စုပ်နေသည်။ အိငယ် တော်တော် မနာလို ဖြစ်မိသည်။ ဖိုးသားက ဘာစိတ်ကူးပေါက်သည်မသိ။ ရန်နိုင်ဖင်ကို တက်လိုးသည်။ မိန်းကလေးက ဘေးတွင်နေရပြီး ယောကျ်ားလေးက စွံနေသည်။ အိငယ်တော်တော်စိတ်တိုသဖြင့် အဝတ် တွေထဝတ်ကာ လွယ်အိတ်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ ကိုဖြိုးက သူမလက်ကို လှမ်းဆွဲသည်။

"ညီမလေးနာမည် ဘယ်လို ခေါ်လဲ"

"အိငယ်"

"ခု ဘယ်သွားမလို့လဲ အား အား"

ကိုဖြိုးက သူ့လီးစုပ်ပေးနေသော ရန်နိုင်ခေါင်းကို ကစားရင်း အိငယ်လက်တဖက်ကို ဆွဲကာ ပြောသဖြင့် ရန်နိုင် ဆွဲစုပ်လိုက်တော့ ညည်းမိသည်။

"ပြန်ပြီ"

"ညီမလေးရဲ့ စပယ် ကိုကြီးကို ပေးမခြွေတော့ဘူးလားကွာ"



အိငယ် ရင်ခုန်သွားသည်။ အိငယ် ရပ်နေသည်။ ကိုဖြိုးက အိငယ်ကိုယ်ကို ဆွဲယူကာ ထမီကို ပင့်လိုက်သည်။ အိငယ်က နောက်လှည့်ပေးသည်။ ကိုဖြိုးသည် အိငယ်၏ အိုးကြားထဲ လျှာကို ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ အေးခနဲ စပယ်က စိုသွားတော့ အိငယ်တယောက် စိတ်ကြွလာသည်။ ကိုဖြိုးရဲ့ လီးကြောင့်လား သူမကို ဖိုးသားက တမျိုး ကိုဖြိုးကတမျိုးလိုးလို့လားတော့ မသိ။ ရန်နိုင်နဲ့တွဲ၍ ကျောင်းပြေးဖြစ်သည်။ အိငယ်ကသာ ရန်နိုင်လီးကိုရော ဖင်ကိုပါ မစုပ်ပေး မလျက်ပေးဖူးသော်လည်း ရန်နိုင်ကတော့ ကိုဖြိုးလိုးဖို့ဆိုပြီး သူမဖင်ကို လျက်ပေးတတ်သည်။ ရန်နိုင်က ကိုဖြိုးညိုညင်မှာ ကြောက်သည်။ ထို့ကြောင့် ကိုဖြိုးခိုင်းသမျှလုပ်သည်။ မိန်းမနဲ့ ယောကျ်ားက ကွာတတ်သည်။ နောက်ပိုင်း ကိုဖြိုးက အိငယ်ကို စွဲလန်းလာသည်။ ဒါကို မခံနိုင်ဖြစ်ကာ ရန်နိုင်တယောက် ပေါက်ကွဲပါတော့သည်။ အမှုဖွင့်တော့ ကိုဖြိုးနဲ့ ဖိုးသား ကြက်ပျောက် ငှက်ပျောက် ပျောက် သွားရာမှ အမှုပိတ်လိုက်ရသည်။